Sport

  • Fietsen met BARIE naar Berlijn

    Ik heb mij ingeschreven om met BARIE naar Berlijn te fietsen. Barie is niet mijn nieuwe vriend, (of tenminste niet slechts eentje) het is een organisatie voor 'fietsen tegen reuma', Biking Against Rheumatism in Europe. Ze fietsen elk jaar naar het Europese reumacongres EULAR, dat ook elk jaar in een andere Europese stad plaatsheeft. Zo zijn ze in vorige jaren al naar Parijs, Barcelona, Rome en Londen gefietst. Het 'peloton van de hoop' bestaat uit ong 100 deelnemers waarvan de helft reumatologen en paramedici, en de andere helft reumapatienten. Uit Vlaanderen via Reumanet en uit Wallonie via Claire, de 2 grote reumapatientenverenigingen. www.barie.be

    Waarom doen we het? Om te bewijzen dat wij mits een goede medische behandeling nog een goede levenskwaliteit kunnen hebben, want wij hebben geen ouderdomsziekte zoals velen denken, wel een auto-immuunaandoening, en uiteraard ook om te bewijzen dat fietsen gezond is voor iedereen op elk niveau. 
    We trekken de aandacht daarop omdat we de Europese overheid en de onze willen doen inzien dat wetenschappelijk onderzoek naar reuma en behandelingen echt de moeite is, en grote noodzaak en dat de betaalbaarheid van onze behandelingen moet gegarandeerd blijven. Een maandbehandeling kost immers meer dan een maandinkomen (zonder terugbetaling door de mutualiteit) wat tot nu toe nog wel kon, als men door de ziekte moet leven van een uitkering. En zonder deze behandeling kunnen velen niet zelfstandig leven.

    Reuma treft veel jonge mensen en kinderen. In Belgie hebben zomaar eventjes 3000 kinderen ontstekingsreuma, dat is 1 op 1000 kinderen, vanaf volwassen leeftijd worden de aantallen aanzienlijk hoger, en 75% van de jonge reumapatienten zijn vrouwen.
    Wij hebben ook nood aan aangepast werk, en dat is het thema van dit jaar.

    Gezien ik op 13 jarige leeftijd door deze aandoening getroffen werd, en meteen in de eerste jaren zwaar invalide werd, weet ik beter dan wie ook wat kinderen met reuma doormaken, fysisch en psychologisch, en dus gaat mijn hart ook speciaal naar hen uit, en ga ik maar al te graag meefietsen voor het goede doel, en bewijzen dat een kind dat reuma krijgt niet altijd op een erbarmelijke manier jong oud wordt. Oké, ik ben fysiek niet helemaal  perfect in orde, maar wie is dat nog wel op mijn gezegende leeftijd? Er scheelt af en toe wat aan mijn mechaniek, en ik heb al vervangstukken, maar mijn motor is nog op en top als nieuw. Ik ben toch wel springlevend Lachen

    Ik droomde er al jaren van mee te kunnen fietsen, maar was er elk jaar iets te laat van op de hoogte. Dit jaar heeft een van de lezers van mijn blog die zelf ook achter de schermen meewerkt bij BARIE, de organisatie attent gemaakt op mij, en kreeg ik een bericht op Facebook. Ik prijs me gelukkig dat ik attente lezers heb Lachen

    En nu maar hopen dat ik tegen 2 juni 2012 gezond en wel met mijn fiets aan de start kan staan.
    Lieve mensen, bid voor mij, duim voor mij, brand een kaarsje voor mij, wish me luck....voor mij en het hele peloton van de hoop! 

     
    http://www.barie.be/nl/route.asp

  • Een nieuwe start..... (fitness)

    Nieuw jaar, nieuwe voornemens is ook bij mij steeds aan de orde. Of ten minste de goede intenties die er waren een nieuwe impuls geven.
    Door de donkere kwakkelwinterse dagen met veel nattigheid, ben ik niet de enige die het moeilijker heeft om actief te zijn. En deze winter slaat de reuma toch harder toe bij mij. De bacteriële ontsteking (koudvuur) aan mijn linkervoet en been is dan wel niet meer acuut, maar werd vervangen door reumatische ontstekingen aan beide  voeten en handen. Tja, langdurige infecties wakkeren reuma aan, en ze duren ook lang door de reuma die mijn immuunsysteem overhoop gooit. Daardoor moest ik weer mijn activiteiten aanpassen.
    Fietsen zou ik nog perfect kunnen, maar veel regen en wind in combinatie met koudere temperaturen en weinig zonlicht verhinderen dat. Dan maar naar Sportoase. 

    Op Facebook lees ik geregeld zo dingen van lotgenoten, van hoe gaat dat nu, gaan fitnessen met reuma? Dat is toch veel te zwaar? Vandaar dat ik even uiteenzet hoe dat voor mij gaat, en hoe voorzichtig ik mijzelf een beetje verder push, of minder doe, naargelang wat mijn lichaam vraagt. Ik heb jaren in revalidatiecentra doorgebracht, waar ik voor kiné ook steeds met fitnesstoestellen moest oefenen op cardio en kracht. Zonder voorschrift van de dokter kan je hetzelfde doen in een fitnescentrum en er ook beter mee worden. Maar dan moet je wel voorzichtig en heel bewust met je lichaam om gaan.

    Het vraagt wel wat van me. Als ik om 8u opsta, kan ik pas tegen 10u echt in actie komen door de ochtendstijfheid en ben ik tegen 14u terug helemaal op door pijn, als ik gewoon huishoudelijk werk doe, zodat ik echt wel 1 tot 2u moet gaan liggen om dan in de latere namiddag weer wat energie te hebben om actief te zijn. Dan kan ik tegen 16u op de fiets voor een boodschap of om naar Sportoase te gaan. Veel op één dag plannen lukt niet, en s'avonds uitgaan is een marteling, dus staat er voorlopig geen dansen in mijn agenda, maar toch ben ik content dat ik bij het fitnessen reeds meer presteer dan het half jaar er voor, en het doet me goed.
    Ik heb mijn parcours uitgebreid met enkele krachttoestellen voor de benen, nu er minder gefietst wordt. Mijn benen zijn uiteraard wel veel krachtiger als mijn bovenste ledematen. Om een voorbeeld te geven van het contrast: met mijn handen lift ik halters van 0,5 kg of een bal van 1 kg met beide handen. Met mijn benen duw ik 65 kg, zittend met de voeten duwen, tussen de knieën duwen of met knieën naar buiten duwen, dus het gewicht van een volwassene met de beenspieren, en slechts een half pak suiker met de handen. Dit is niet het zwaarste wat ik kan, het kan iets meer, maar dan kan ik er pijn aan over houden en met deze gewichten niet. Ik train dus nooit op uiterste kracht, zo kan ik blijven doorgaan ipv te moeten stoppen door overbelasting. Overbelasting zou voor meer ontstoken gewrichten of spier-en peesscheurtjes kunnen zorgen, dat is een ongewenst effect, dus moet ik goed doseren, met trial and error.
    Wat nog beter is, is dat ik er nu al de 3e week in slaag mijn cardio-objectief voor vetverbranding te behalen èn te overschrijden. Dat heeft lang te moeilijk geweest door gebrek aan energie. Het moet ook nog wel met aanpassingen om mijn voeten niet te belasten, nog steeds geen loopband en stepper, crosstrainer slechts 12 min op laag niveau. Door de trage, zacht roterende beweging ervaar ik dat ook als een voetmassage. Goed doorfietsen lukt nu wel terug, en zo kan ik de 50 min cardio per week die nodig zijn voor vetverbranding overschrijden.
    Ik begin het fietsen op niveau 9 aan 18 km p/u en na 3 minuten opwarming ga ik geleidelijk sneller. Op het einde fiets ik 1 minuut aan 34 km p/u en dan bol ik uit. Ik probeer die snelle minuut nog te verlengen wanneer het kan, het drijft mijn hartslag op, dat is de bedoeling. Ik heb een sterk hart dat daar goed tegen kan, maar dat kan ook meer training gebruiken om meer uithoudingsvermogen te krijgen en een betere vetverbranding. Mijn gemiddelde snelheid is dan 24 km p/u op 20 min, en ik klim rond de 450 m. Verleden jaar heb ik het enkele maanden beter gedaan, maar daarna een terugval gehad door ziekte, en dan is dit resultaat nu terug vooruitgang de laatste 3 weken

    Gezien het kerstvakantie was, en ik mijn zoon thuis had, heb ik natuurlijk mijn culinaire creativiteit nog eens kunnen botvieren, geheel tot contentement van mijn bijna 18 jarige pannelat, bij wie de caloriën enkel in de lengte aanslaan, en bij wie zijn liefde voor mij heel duidelijk door de maag gaat. Hoe kan ik dan anders dan hem verwennen? Maar dat heeft mijn lijn die al te veel was uitgedijd met de 3 maanden antibiotica voor mijn been en surplus, en veel minder beweging, niet veel goed gedaan. Het nieuwe jaar is dan altijd weer zo een moment om een ommekeer te maken en de eetgewoonten te versoberen. Ik verminder gewoon de koolhydraten, de rest was al gezond. Op dagen dat ik niet train bij Sportoase, eet ik s'avonds geen koolhydraten, enkel verse soep, met heel veel groenten, zo veel ik wil, en thee. 's Ochtends en 's middags eet ik iets meer maar zonder uitspattingen. In het weekend is de zoon thuis, en wordt er wat uitgebreider gegeten want gezelligheid en afwisseling moet er ook zijn. Dat is niet te moeilijk want ik ben geen frietjes of chipsfanaat, alleen van de kersenbonbons afblijven is minder makkelijk. En het is een zegen dat de jaarlijkse fles veel te zoete witte porto die bij de feestdagen hoort, ook op is Schamen

    Ik heb ook al een nieuwe afspraak met mijn personal trainer gemaakt die me adviseert over fitness en gewichtscontrole. Dat motiveert mij veel meer dan alles alleen doen. Het is geen onmens die me naar mijn voeten gaat geven als ik niet vlug genoeg kilo's verlies, maar ik ben dan meer gedreven om te bewijzen dat we het niet voor niets doen, doordat hij me controleert. Hij legt me ook niets op, ik maak zelf de keuze wat ik wil doen en hoe lang en op welk niveau, en ik stop wanneer ik wil. Hij geeft me wel suggesties en legt me grondoefeningen uit die mijn gewrichten en rug niet beschadigen, maar ik alleen bepaal de intensiteit en de duur. In het begin kwam hij me zelfs zeggen het wat kalmer aan te doen als ik intens bezig was.
    Als ik zo 2u al mijn spieren heb getraind, en dat is echt niet zwaar, dan moet ik daarna wel 10u nachtrust nemen om me daar goed bij te voelen. (2u trainen is met de nodige pauzes tussenin inbegrepen. Krachtoefeningen doe ik 2x 15 keer voor alles wat goed lukt, voor nieuwe dingen die nog wat moeilijk liggen begin ik met enkele keren en na een tijdje meer) Als ik niet voldoende rust neem, is het afzien, (maar dat is het zonder bewegen ook) en zou ik ongeveer een week bijna niks meer kunnen. En nu kan ik dus minstens 2 keer in de week trainen met genoeg recuperatietijd er tussenin. Ik heb toch effectief een voldaan gevoel na zo'n sessie alles kunnen bewegen, en ik combineer dat met mindfulness. Ik ben er niet zo voor om met iemand anders te gaan fitnessen die dan constant praat, (tenzij een deskundige). Ik moet dat in stilte kunnen doen en heel rustig, en ik ben met mijn gedachten volledig gefocust op elke spier die geactiveerd wordt en denk aan niets anders, zo kan ik geestelijk ontspannen en ontladen. En dat is ook enorm belangrijk voor mij om een hoop muizenissen en emotionele opdoffers die ik de laatste weken had, eens los te kunnen laten en tegelijk lichamelijk een goed gevoel te krijgen.

    Ik ben dus tevreden dat ik onder de gegeven omstandigheden toch goed bezig ben. Lachen

     

  • Een aangepaste fiets voor iedereen.....

    Wie gezond is heeft vrije keuze met welke fiets te fietsen.
    Mensen met een beperking moeten soms een fiets kiezen die tegemoet komt aan hun beperking. Daarvoor zijn er orthopedische fietsen. Naast het city model met boodschappenmand heeft men ook sportmodellen en met of zonder rugsteun.

    Fietsen met een orthopedische fiets is anders dan met een fiets met 2 wielen. Het is niet makkelijker maar het sturen is minder zwaar, en er is mogelijkheid voor remmen met de voeten, daarom leerde ik daarop fietsen nadat ik dat 20 jaar niet meer gekund had, want mijn bovenste ledematen waren te zwak, en ik heb niet genoeg controle over de beweging van mijn handen meer. Met dit soort fiets kunnen mijn benen werken zoals met een gewone fiets, maar kan ik nog doorgaan wanneer mijn armen niet meer willen.
    Het is alleen spijtig dat er geen therapeuten zijn die mensen daarmee leren fietsen, want het vraagt andere kennis dan met een gewone fiets.
    Ik zie dit als revalidatie en wil nog bereiken terug op een fiets met 2 wielen te fietsen. Daarvoor train ik dan nu ook mijn bovenste ledematen in Sportoase als het geen weer is om ver te fietsen. (ook perfect excuus om niet te moeten binnen zitten niksen en vervelen, want men kan daar ook gaan niksen in de sauna en de jacuzzi na de training Knipogen  ) Maar hoe dat ineen zit (ingewikkeld) daarover heb ik het al gehad in "Mijn volgende doel".
     

    http://www.wulfhorst.de/globalart/products/1242005.jpg


    http://www.wulfhorst.de/globalart/products/1244036.jpg




     http://www.wulfhorst.de/globalart/products/1280001.jpg


     

    http://www.wulfhorst.de/globalart/products/1263000.jpg     MTB
     

    http://www.wulfhorst.de/globalart/products/1242004.jpg



    En natuurlijk ook handcycles! 


    http://www.ab-fiets.com/image/photo_hase-spezialrader-handbike_783.jpg



    http://weblogs.nrc.nl/sportblog/files/marc_herremans.jpg
     

     

    Hiermee won de triatleet Marc Herremans in 2006 de Ironman in Hawai terwijl hij van borst tot tenen verlamd was. het fietsen deed hij met de handcycle, het lopen met de rolstoel en het zwemmen met zijn armen alleen.
    Hij werd uiteindelijk niet verkozen tot grootste Belg, maar ik vind dat hij de trofee verdient van grootste sportpersoonlijkheid. Hij heeft zo'n grote indruk op mij gemaakt en bewezen dat wanneer je denkt dat je niets meer kan, je nog veel kan door mentale kracht. Mentale kracht is veel groter dan de fysieke kracht van een sportman.
    Fysiek had hij enkel de kracht in zijn armen nog om iets te verwezenlijken, en ik kan alleen maar dromen van zoveel fysieke kracht, maar hij leerde me wel het maximum te halen uit wat ik wel nog heb, en daardoor mezelf sterker te maken en ook mijn dromen niet op te geven. En al gaan de dingen bij mij niet altijd vlot, ik geniet toch met volle teugen van wat ik wel kan.

    LIFE IS A GIFT, TO GIVE ANYTHING LESS THAN YOUR BEST IS TO SACRIFICE THE GIFT 
    (marc herremans)


     

    Omdat het niet makkelijk is met een driewieler te leren fietsen zijn er veel mensen die er een hebben maar er niet de straat mee op durven. Ik vind dat zeer spijtig.
    Ik kan mezelf als ervaringsdeskundige met 10 jaar ervaring beschikbaar stellen, om mensen op een driewieler te leren fietsen. Wat u zelf moet kunnen is trappen, mag zeer langzaam zijn. Een keer met u gaan fietsen kan volstaan om u de fijne kneepjes aan te leren om niet te vallen en veilig te fietsen, en de geschikte paden te leren kiezen en dergelijke. 

    Ik moet mij helaas daarvoor wel beperken tot Brasschaat en omgeving, en tot dagen met droog weer.
    Ik doe dit geheel vrijwillig, en verplaats mij daarvoor enkel per fiets. 
    Indien u daarvoor interesse heeft kan u mij contacteren via veerle.schoepen@gmail.com 

  • Fibromyalgie en sporten

    Als je zoals ik van jongs af aan reuma hebt, al 39 jaar nu, kan je soms zelf ook dingen ontdekken die de aandoening op een positieve manier beïnvloeden.

    Ik heb naast Reumatoïde Artritis ook fibromyalgie. Soms geeft dat opstoten van harde pijnlijke spieren gepaard met koorts en zware vermoeidheid; En regelmatig waren mijn zenuwdrukpunten zeer pijnlijke zones, samen met zeer gespannen spieren, ten gevolge van stress.

    Sinds ik regelmatig fiets heb ik echter geen fibromyalgie in de benen meer gehad, enkel nog in rug en armen.
    Dat zegt mij dat regelmatig getrainde spieren meer weerstand zouden kunnen hebben tov fibromyalgie.
    Daarom ben ik ook begonnen met regelmatig zwemmen om de armen en rugspieren te oefenen.
    Het doet me goed als ik niet te veel ineens wil doen. Ik ben helemaal geen zwemkampioen maar terwijl ik 2 jaar geleden nog geen 50m kon zwemmen, is 300m nu niet moeilijk meer. Maar ik leg mezelf niet elke keer ik zwem een aantal meters op, want de ene dag is de andere niet met reuma. En het is ook hiermee doseren zoals dat was bij het fietsen.
    Sinds ik mij ook in Sportoase laat begeleiden met fitness, is er ook al wat beterschap aan armen en rug.
    Een personal trainer kan een licht programma afgestemd op jou lichaam samenstellen, en zal je daarvoor eerst medisch onderzoeken.

    Ik heb in ieder geval mijzelf al overtuigd dat een hogere weerstand in de spieren tegen fibromyalgie mogelijk is, door regelmatig op je eigen niveau te sporten. 

  • Hoe begin je met fietsen?

    Dit is niet fietsen voor Dummies, maar fietsen voor mensen die dat wegens medische omstandigheden lang niet gekund hebben en die het net zoals ik zelf moeten uitzoeken zonder fysiotherapeut. Maar andere mensen zonder fietservaring die toch willen beginnen, kunnen dit uiteraard ook toepassen.

    Het is niet makkelijk als je een chronische aandoening hebt gekregen, waar je nu altijd mee moet rekening houden, terwijl je vroeger niet moest nadenken over hoe een fysieke activiteit als bv fietsen te doen. Je maakt dan makkelijk de fout zo maar wat te doen, en je zit daarna dan met de pijnlijke gevolgen waardoor je de moed niet meer hebt nog te fietsen. Daarom heb ik mijn eigen ervaring opgeschreven hoe ik stap voor stap vooruitgang bereikte zonder me te forceren, en het is een methode die op iedereen kan aangepast worden.

    Bij een chronische aandoening van spieren, gewrichten en pezen of na een moeilijke revalidatie is het onverstandig gewoon de fiets op te stappen en flink door te gaan fietsen. In deze situatie moet men niet focussen op snelheid maar op de duur van de activiteit op een aangepast tempo, dat na veel oefening pas opgedreven kan worden.

    Allereerst heb je een fiets nodig die je past. Welke soort hangt van jou af, je laat je daar best voor adviseren bij een fietsspecialist. De mensen die een orthopedische fiets nodig hebben, op voorschrift van een arts, kunnen daarvoor een aanvraag doen bij het ziekenfonds, dat daarvoor een deel kan vergoeden.
    Tegenwoordig zijn er heel wat mensen die fietsen met electrische trapondersteuning. Ik doe dat niet, ik heb het nog nooit gedaan, omdat ik nog een goed recuperatievermogen van de spieren heb, en een gezond hart dat inspanning kan verdragen. Maar ik geloof wel dat het beter is om te fietsen met electrische ondersteuning dan om helemaal niet te fietsen, voor mensen die het fysiek moeilijk hebben.  Natuurlijk is het wel zo dat je meer spierkracht wint als je volledig zelf trapt. 
    Je kan dus ook zonder electrische trapondersteuning, de fiets in het begin op een lagere vernelling zetten, zodat je niet zwaar trapt. Als je dan met de tijd went aan het fietsen, kan je de versnelling nog verhogen. Zo heb ik het mezelf geleerd in 2001.

    Leg jezelf geen afstand en geen tempo op, maar bepaal een tijdspanne waarvan je zeker bent dat je zo lang in beweging kan zijn, op een rustig tempo, zonder problemen. 
    Neem een klokje met alarm, chrono of GSM en zet de tijd op de helft van de tijd dat je gaat fietsen. Als je denkt dat je een half uur kan fietsen, zet je het alarm op een kwartier. Fiets rustig. Als het alarm afgaat weet je dat je moet terugrijden.
    Ga op tijd slapen. Als je de volgende ochtend geen spierpijn hebt mag je hetzelfde ritueel herhalen en er 5 min bijtellen of wat meer, of het tempo een beetje opdrijven (niet beiden tegelijk) 

    Indien je wel spierpijn hebt, ga die dag nog niet opnieuw fietsen, wacht tot de volgende dag, of wacht tot de dag dat je er niets meer van voelt en doe hetzelfde ritueel, enkel iets korter. Maar geef het zeker niet op. Dat je spierpijn had wil niet zeggen dat fietsen voor jou niet goed is, het wil wel zeggen dat je je inspanning wat beter moet doseren, maar niet opgeven. Je zal je er na een tijd goed bij voelen.

    Dit is het ritueel dat ik voor mezelf heb opgesteld en gebruikt en 10 jaar beproefd heb, steeds in tijd verlengd, en als het goed ging, tempo opgedreven. Je gaat na een tijd zien dat je steeds meer afstand aflegt, en je kan je dan aan fietsroutes wagen. Eerst de kortere, dan de langere.
    Met dit plan neem je geen grote risico's. Grote risico"s nemen is niet slim, je zit dan achteraf met pijnlijke spieren en met een reumatische aandoening, recupereer je daar minder snel van.

    Als je maanden niet hebt gefietst moet je weer gaan oefenen met het klokje in korte tijden, om je spieren geen geweld aan te doen. 

    Wanneer je voor het eerst een langere afstand dan er voor fietst, doe dat dan heel rustig. Pas als je weet dat die afstand je achteraf geen fysieke problemen geeft kan je de volgende keer het tempo iets versnellen. Pas als je gevoeld hebt dat die afstand en tempo je comfortabel liggen, ga je hem pas snel fietsen, eerder niet. 

    BELANGRIJK: als je meer dan 10 km fietst, of meer dan een half uur op de fiets zit, doe dan een fietsbroekje aan. Anders ga je opgeven wegens zadelpijn en dat is echt niet nodig en vlug verholpen met de juiste bescherming.
    Als je jezelf niet zo graag ziet in zo'n spandex broekje, draag er dan gewoon een iets lossere broek over of neem een mountainbike short, dat zijn losse broeken met kruisbescherming. Fietsboxertjes zijn er ook voor onder andere broeken (of rokken) Bij Decathlon keuze genoeg. 
    Voor de rest zorg je dat je kleding gemakkelijk zit en aangepast is aan het weer.

    Een paar fietshandschoenen met gelkussentjes zijn voor mijn gevoelige handen ook geen luxe als anti slip en voor het opvangen van schokken in de handgewrichten. Vooral als je graag snel rijdt op ruw terrein kan dat erg nuttig zijn.