Biking against Rheumatism in Europe

  • Mons 2014

    Zaterdag 7 juni 2014

    Zaterdag stroomde iedereen van BaRiE (= reumapatienten, reumatologen, paramedici en sportieve vrijwilligers) toe op het Luxemburgplein in Brussel. Fietsen uitladen, bagage inladen, ontbijten in de tent, luisteren naar het woord van Rik en Marie-Jo en dan vertrekken. We kregen weer een goede politie-escorte. De politie van Brussel kent ons al lang en helpt ons met plezier, dat was te merken, zeer sympathiek.
    Bij het kanaal van Charleroi, juist buiten Brussel namen we dankbaar afscheid van de politie en nam onze peter en wegkapitein Marka, ook bekend als zanger en entertainer, het voortouw met grote toewijding.
    Ik had weer eens de eer en het grote genoegen te mogen fietsen op een Pino met de sportieve Martine, verpleegkundige uit Namen. We hadden reeds vele kilometers samen gedaan over berg en dal, in eigen land maar ook in Frankrijk en Spanje. We zijn goed op elkaar afgesteld. Dat is een voordeel want pinofietsen is toch wel een aparte techniek, vooral voor de piloot die stuurt, maar ook wel enigzins voor diegene vooraan die enkel met de benen fietst, want als je er maar als een zak opligt, dan val je er makkelijk af. Ik heb het geluk dat ik fysiek goed op de pino vooraan pas. Het was een zalig ritje tot Mons. Onderweg werden we zoals altijd voorzien van gekoelde drank, versnaperingen, fruit en een picnic voor het middageten. De mensen die zich te moe voelden mochten in de bus plaatsnemen, maar ik zat zo zalig op die pino bij Martine te genieten van de natuur en fietste door tot in Mons. De Grote Markt was ons einddoel, maar spijtig genoeg hebben we burgemeester Di Rupo niet kunnen zien. Dan maar naar Hotel Lido fietsen, en daar stond de bus die ons met bagage naar Hotel Ibis bracht. Mijn roommate was Ludwien die ik al kende van de trip naar Berlijn, dus dat zat goed. Ze is niet lawaaierig in de ochtend, beste kenmerk voor een roommate voor mij, en verder goed gezelschap. Om 19.15u weer afspraak met de bus die de hele groep naar het restaurant Saint Gislain bracht, waar we voortreffelijk aten, en grappige anekdotes wisselden. Er werd zoals gewoonlijk wat afgelachen. We waren immers blij weer samen te zijn met onze BaRiE familie, maar ook met enkele nieuwe bekenden er bij Erika, Jahel en Christof. Doch, we waren laat in het hotel en ik ging dus te laat slapen.

    Zondag 8 Juni 2014

    Dag van het evenement 'Fietsen tegen reuma'. Opstaan en weer inpakken want we moesten Hotel Ibis na het ontbijt verlaten. Ik had maar 7u geslapen, eigenlijk niet genoeg, ook al sliep ik als een roos. 9u had beter geweest om in vorm te zijn. Die dag konden mensen de Grand Large komen fietsen ten voordele van het wetenschappelijk onderzoek naar reuma. Ik wist dat wij gingen wedstrijd rijden op de pino want men had kandidaten gevraagd. Maar hoe dat ging verlopen wist ik niet. We werden in 3 ploegen opgedeeld van patienten en vrijwilligers. Er waren nog een groepje ravelisten gekomen (mensen die ik ken van het Waalse evenement Le beau vélo de ravel) die allen reeds ervaring hebben met pinofietsen. Zo konden er meer patienten vooraan op de pino fietsen voor de estafettekoers. Ieder fietste 10 minuten zo snel mogelijk. Ik mocht beginnen en om de 40 minuten heb ik dat herhaald.  De start was om 11u, met presentatie van Adrien Joveneau met de franstalige televisie RTBF. Einde van de race was voorzien om 17u. Het was de bedoeling van zoveel mogelijk toeren te fietsen op een looppiste rond een voetbalveld bij het Adeps Sportcentrum La Sapinette. We werden gemotiveerd door pompomgirls in gele, groene en blauwe kleuren. Vooral de zoontjes van onze kiné Magali waren er superentoesiast in. Rond 15.30u kort nadat ik juist nog 10 minuten goed snel gefietst had viel ik omver. Ik zette me op een bank, maar viel weer omver. Geen echt probleem maar ik viel gewoon rechtstaand en zittend in slaap van uitputting en dan kan ik plots bijna niet meer bewegen. Mijn lichaam dwong me tot slapen, onmiddellijk zonder dat ik vooraf een verwittiging krijg. Dus moest ik opgeven en op het gras gaan liggen. Eigenlijk wel te verwachten als ik maar 7u geslapen heb. Mijn reumalichaam doet niet wat ik wil zonder minstens 9u slaap. Geen ramp, anderen namen het van me over. Onze ploeg won niet, maar dat speelde ook geen rol. We deden het immers allemaal voor hetzelfde goede doel, en in de 3 ploegen zaten lotgenoten van BaRiE. De gele ploeg won. En nu is het afwachten of we met BaRiE vernoemd worden in het Guinnes Book of Records voor het afstand fietsen op de Pino.
    Daarna konden we nog genieten van spijs en drank en van enkele optredens van de Chickendales, een groep uit Gent en van onze peter Marka. Ambiance tot en met mede door onze vrijwilligers die echt wel iets van feestjes bouwen kennen. Verder waren er ook kraampjes bemand door vele vrijwilligers. Veel mensen hebben zich voor deze dag ingezet. Ik hoop dat het iets kon opbrengen voor het goede doel, het wetenschappelijk onderzoek naar reuma. Diegenen die niet kwamen hadden ongelijk. Het was een mooi feest en een mooie omgeving om te fietsen, en vooral het weer zat helemaal mee want niks dan zon met 32°.
    Hoe leuk het ook was, het was voor mij een verlichting van tegen 22.30u in bed te geraken want ik was heel moe.

    9 juni 2014

    De wekker ging om 7u, maar ik lag daar nog zo lekker in dat bed in Hotel Lido. Dan maar blijven liggen tot dat belletje van 7.30u. Ik ken mezelf en stel dan ook meerdere belletjes in op mijn GSM. Vlug douchen, want als het zo warm is doe ik dat wel 2 keer per dag en dan lekker gaan ontbijten. Mijn dieet dat ik al 11 maanden volhou, geen brood eten, heb ik voor dit fietsweekend laten varen. Want smoothies maken is niet praktisch op hotel, en voor zo'n actief weekend moet het maar kunnen. Ik at bruin brood en geen croissants, wat dus ook wel flink is van mij want ben verzot op croissants. Toch maar de nodige caloriën tot mij genomen om weer een dag zalig te kunnen fietsen. Om 9u uitchecken, bagage naar de bus brengen en onze fietsen pakken. We moesten veranderen van Pino omdat een kleine groep verder ging fietsen naar het Eular Reumatologiecongres in Parijs, en onze Pino werd daarvoor verkozen. 3 patienten, 2 artsen en een verpleegkundige fietsten naar Parijs. Er was geen sponsoring om de hele groep te laten gaan. Dus moesten wij met een andere pino verder terug richting Brussel, die niet op mijn maat kon ingesteld worden omdat de ketting dan te lang was. Ik moest dus fietsen met gestrekte benen op mijn tenen. Dat maakte dat ik niet zo veel kracht kon geven en dat Martine het zwaarder had, maar zo sportief als ze is, heeft ze er niet van geklaagd en bleef ze ons vergasten op haar zangtalent onderweg. Na enkele kilometer werden we verfrist door een regenbuitje en werd ik doornat tot op mijn vel. Ik deed een droog shirt aan en Magali gaf me haar regenjasje, stoer als ze is en werd dus zelf wel nat. Maar algauw brak de zon er weer door. Toen we 's middags stopten voor de picnic, kon ik een droog fietsbroekje en een droog topje aantrekken. We fietsten onder andere door het Pajottenland, bijzonder mooi, en het werd weer bloedheet. De rit door de natuur was zo mooi dat ik vergat dat het nu pijnlijker was te fietsen op mijn tenen en regelmatig de pedalen te verliezen, letterlijk dan wel. We fietsten 79 km van Hotel Lido in Mons, tot in Anderlecht bij de Firma Roche. Daar gekomen namen we afscheid van elkaar, met een lach en een traan, om wat zo mooi was. Het fietsen, de toewijding van de vrijwilligers voor ons, en de moed van de lotgenoten, en de vriendschap. Woorden kunnen niet beschrijven hoe dankbaar ik ben vooral aan Marie-Jo, Marleen en Martine die me zo veel hebben gegeven wat mij niet meer kan worden afgenomen.
    Onze trouwe buschauffeur Michel wilde nog een ommetje maken naar het Zuidstation in Brussel voor hij terug naar Mons reed. En zo geraakten velen op de trein naar huis. Ik had Miesje uit Kalmthout bij mij voor de verdere rit. Ondertussen had ik serieuze spierpijn gekregen in benen en rug en ik vreesde niet zelfstandig thuis te geraken. Zus gebeld of ze me kon afhalen, dat kon in Kapellen. In Antwerpen Centraal had ik dan nog 50 minuten te wachten op de L-trein naar Roosendaal. Zus het aankomstuur gesmst en dan was er tijd voor koffie en een gesprek met Mies tot onze trein kwam. Toen ik afstapte was zus niet te vinden, ze had schoonzus in de plaats gestuurd en ik geraakte dan toch thuis. Thuis waren mijn beide kinderen en het appartement in redelijk goede staat, ik vermoed dankzij mijn dochter. Doodop, en tijd om uit te rusten. Dus deed ik nog eens een poging tot het record langslapen. 14u maar liefst. Ik had het nodig om te bekomen. Dit was het begin van een nieuw fietsseizoen met BaRiE voor mij. Binnenkort gaan we weer fietsen elke zaterdag in Wallonnië bij Le beau vélo de ravel, elke week op een andere plaats Lachen

  • Op hete kolen....

    De fietsbroekjes zijn gewassen en ik ben bijna ingepakt voor het fietsweekend. Morgen nog een treinticket halen en dan hopelijk wat rusten. Ik heb de laatste 2 weken elke dag getraind in Sportoase op de fiets en de crosstrainer. Dat ging goed eigenlijk. Het gaat veel lichter zijn dan verleden jaar want toen hebben we 7 dagen gefietst door Belgie, Frankrijk en Spanje, en ook in het gebergte. Deze keer blijven we in België. We fietsen naar Mons, daar organiseren we(BaRiE) de volgende dag het fietsevent 'Fietsen tegen reuma' en de volgende dag fietsen we terug naar Brussel. Maar op zondag zal er dus ook de poging tot wereldrecord afstand fietsen op de Pino plaatshebben. Dus vandaar dat ik toch wel de beentjes wilde voorbereiden. En nu ga ik nog wat rusten voor ik vertrek Lachen

    Indien u wil komen supporteren ziehier onze planning. En jullie mogen zondag zelf ook komen meefietsen uiteraard. Mensen die zich dus op deze route bevinden zouden op een bepaald moment een groot peloton gele trui dragers kunnen zien met allerlei soorten fietsen. Dat is dan onze groep Biking against Rheumatism in Europe of kortweg BariE. Reumapatienten samen met artsen, paramedici en vrijwilligers.

    Planning:

    BaRiE 2014  Traject Brussel – Mons

     

    Dag 1 – zaterdag 7 juni : Brussel – Mons   (ca.70 km fietsen)

                                                                               

    08.00 u.  : samenkomst aan het Luxemburgplein te Brussel

                   uitladen fietsen en inladen van bagage – uitdelen T-shirts    

    09.00 u. :  ontbijt - ontvangst van Pers en prominenten - toespraken                   

     

    10.00 u.  : officiële start peloton - langs het kanaal van Charleroi

    11.15  u.  :  aankomst Halle – Stationsplein : eerste halte

    12.30 u.  :  aankomst Ronquières : tweede halte en middagmaal

    13.15 u.  :  start naar Mons

    15.15 u.  :  volgende halte met bevoorrading

    16.30 u.  :  aankomst in Mons

                     verdeling kamers in hotels

    19.30 u.  :  diner en overnachting

     

     

     

    Dag 2 – zondag 8 juni  :  Fietsen tegen Reuma – Mons

     

    10.30 u.  :  samenkomst aan sportcentrum La Sapinette aan de Grand Large

     

    11.00 u. – 17.00 u.  :  recordpoging lange afstandsfietsen op pino

    11.00 u. – 20.00 u. :  animatie voor kinderen -  springkasteel  -  muziek

    12.00 u. – 20.00 u. : barbecue

     

    13.00 u.  :  start fietstocht 19 km of 32 km – wandeltocht 6 km      

    17.00 u.  :  concerten van Marka en the Chickendales    

    20.00 u. :   einde festiviteiten

                  :  overnachting in hotel Lido

     

    Dag 3 – maandag 9 juni  :  Mons – Brussel  (ca.78 km fietsen)

     

    08.30 u.  :  start vanuit Mons

                     via  Nimy – Obourg – Saint Denis – Thieusies  tot Soignies

            via Horrues tot Enghien

    12.30 u.  :  middagmaal Enghien

    13.30 u.  :  vervolg fietstocht via Herfelingen – Pepingen – Ruisbroek tot Sint-

                     Pieters-Leeuw

     

    18.30 u.  : aankomst aan firma Roche – Dantestraat 75 te 1070 Anderlecht (Brussel)  

     

    De uren zijn bij benadering uiteraard, als het zo uitkomt. Nu alleen nog wachten tot zaterdag en hopelijk geen onweer onderweg. Het zal waarschijnlijk wel warm weer zijn zegt de weersvoorspelling. Wordt een mooi fietsweekend Lachen

  • Maya

    "You may not control all the events that happen to you, but you can decide not to be reduced by them."
    Maya Angelou

    Deze wijze vrouw heeft mij dikwijls geïnspireerd en bevestigd. Heden is deze spreuk voor mij actueler dan ooit. Ik zit in een spiraal van gebeurtenissen waar ik geen controle over heb, of bijna geen. Een negatieve spiraal leek het, maar tot mijn verwondering keert hij ook wel 180° soms. Ik heb niet de behoefte om elk detail te delen, daarom ook dat ik dit voorjaar minder blogde dan anders. En natuurlijk heb ik nu ook minder tijd gehad, nu ik opnieuw 2 studerende kinderen heb. Gelukkig zijn ze er, ze geven me de moed om door te gaan in een zeer moeilijke tijd.

    Als kind al kreeg ik een beperkende aandoening. Ik heb ze niet aanvaard en heb er altijd tegen gevochten. Maar het vechten lukte beter toen ik wijs genoeg werd om te aanvaarden dat ik niet ben zoals anderen. Toch bijft men eigenlijk dezelfde verwachtingen koesteren terwijl het niet meer evident is die in te lossen.
    Ik kan niet genezen, maar ik kan mij wel uitstrekken naar beter worden, en er ook zelf actief wat aan doen. Maar elke dag moet ik mij daar opnieuw voor inspannen, en nooit kan ik gewoon eens vergeten dat ik beperkt ben. Als ik het negeer moet ik de prijs betalen omdat ik me toch weer eens vergalloppeerd heb. Maar dit stopt mij niet om steeds opnieuw doelen te bereiken, ook al moet ik regelmatig terug naar af. De doelen die ik wil bereiken zijn pietluttig voor velen, maar voor mij reden om begeesterd te zijn. En zo is dat ook voor andere lotgenoten.

    Dit jaar geen fietstrip naar Parijs wegens onvoldoende sponsoring, maar we gaan toch wel op 3-daagse met BaRiE waar ik heel blij voor ben. Ik kijk er naar uit om er met mijn fietsfamilie, patienten en medici vanuit alle hoeken van het land weer op uit te gaan. Vooral omdat zij mij altijd een enorme boost geven, en mijn hart verwarmen door de grote solidariteit die er steeds heerst. Dit jaar vertrekken we zaterdag in Brussel per fiets richting Bergen om daar zondag een fietsevenement te verzorgen, en deel te nemen en maandag terug te fietsen. Het evenement 'Fietsen tegen reuma' op zondag met fietstocht om 13u en een gooi naar het wereldrecord pino-fietsen van 11 tot 17u. Ik hoop er voor klaar te zijn. Ik ben alvast goed aan het trainen. Ik geef nu de voorkeur aan indoor training in Sportoase om zeker niet meer ziek te worden voor het zo ver is. Ik verlang naar mijn Pino want daar kan ik 3 keer verder mee fietsen, met enkel mijn benen, dan op een fiets die ik zelf met mijn handen moet besturen, omdat ik te weinig grip in de handen heb, en te veel rug en neklast, uitvallende armen en door die pijn dan minder energie heb.  Maar dat stopt me niet om te doen wat ik het liefste doe. Met speciale fietsen kan het ook. Met 2 op een pino door de wind klieven is een heel mooie fietservaring. Dat bewezen de fietstrips met BaRiE naar Berlijn 2012 en naar Madrid 2013 mij al. Plus de zomermaanden met Le beau vélo de ravel in Wallonnië elke zaterdag.

    Al wie dit leest nodig ik van harte uit om op zondag 8 juni mee te komen fietsen tegen reuma, ten voordele van het wetenschappelijk onderzoek naar reuma. Want wetenschappelijk onderzoek is er nodig om patienten met een leven met niets dan pijn en auto-immuunproblemen terug levenskwaliteit te geven door betere behandeling. 1 op 5 volwassenen in België krijgt te maken met reuma en 1 op 1000 kinderen van 0 tot 18 jaar. Het is niet omdat ik kan fietsen, dat alle reumpatienten dat kunnen. Ik heb toevallig medicatie die voor mij werkt, maar dat werkt nog lang niet bij elke patient. Er is nog zeer veel onderzoek nodig om zwaar invalide mensen een menselijk leven te bieden. De mogelijkheden zijn er al, de centen niet. Dus fiets met ons mee tegen reuma, en beleef een mooie dag samen met ons. Breng gerust familie, vrienden of heel je fietsclub mee, iedereen welkom! Meer info in de link hieronder Lachen




    Bergen 2014.jpg

  • Le beau vélo.....

    Niets zo tof als op een autoloze zondag door Brussel fietsen....tja, op gewone dagen is dat minder aantrekkelijk, het was enorm de moeite, ook vele parken hebben we doorkruist. En ik deed het weer op een nieuwe fiets, een tandem deze keer. Heel spannend want niet makkelijk met mijn handen. Wat er moeilijk aan is is dat je als achterste fietser je benen niet kan stilhouden als de voorste dat niet doet, en zo verlies je dan soms de pedalen, en als je dan geen goede grip in de handen hebt. is het echt wel gevaarlijk. Voor de lange tochten verkies ik dan toch de pino.  
    Het was vorige zondag 22/9 de laatste beau vélo de ravel. Ik kon dus niet ontbreken op dat feestje want onze groep telt 4 winnaars die naar Quebec mogen gaan fietsen. Ik ben daar niet bij want ik heb op 1 mei al forfait moeten geven daarvoor, maar ik zit er wel voor iets tussen, want al de mannen die de sportproef pino-fietsen met mij deden, hebben een plaats voor Quebec bemachtigd. Ik ben een geluksbrenger zeggen ze :)
    Belachelijk veel flessen cava hebben we soldaat gemaakt en we hebben er zelfs mee gedoucht, lekker decadent.
    BaRiE had de eer 2 reumapatienten te mogen laten meegaan naar Quebec en dat zijn Gary en Marie Claude. ik ben blij voor hen. Zij doen de fietstrip in Canada met de pino. Een droom! Ze verdienen dat ook echt.

    Ik heb de laatste tijd verschillende soorten fietsen geprobeerd en daar heb ik wat van geleerd. Met barie fietsen op de pino naar Berlijn en naar Madrid heeft mij veel zelfzekerder gemaakt. Ook het trainen bij Sportoase wat steeds beter gaat maakte mij sterker. Ik ben de driewieler ontgroeid. Dat constateer ik wel laat zullen sommigen denken maar ik heb hem echt nodig gehad om vooruit te komen, letterlijk en figuurlijk. 

    Enkele weken terug ben ik de flevo-bike gaan uittesten in Turnhout. Het was geen succes. Het vereist nogal wat acrobatie daarop te fietsen. Zo'n fiets plooit naar alle kanten, niet stabiel, zelfs niet met 3 wielen. Maar het was dan ook moeilijk omdat de pedalen te ver af stonden en er geen klikpedalen opstonden. ik lag er direct af. De zitting was dan ook maar een metalen plank van 20 sm breed, dus heel glad om er af te glijden ipv een zitting van zeildoek die aanpast aan je lichaam en niet glijdt. 

    Het was de moeite dat eens te proberen want er bestaan enorm veel soorten ligfietsen. Daar de meeste 3000 tot 8000 euro kosten ben ik afgegaan op een tweedehandse van 275 euro om het eens te kunnen proberen.

    ik weet nu dat beenbesturing niks voor mij is, heupbesturing kan het nog worden. Dus wel met de handen maar dan met soepele hendeltjes aan de zijkant naast de zitting, en niet met vooruitgestoken handen wat te veel nekpijn oplevert en energieverlies geeft.
    Ik vind het wel tof dat ik hem mocht proberen en dat ik iemand leerde kennen die mij veel nuttige info over ligfietsen kan geven. Het hoort alleszins bij mijn zoektocht naar de meest gepaste fiets.

    Eerder deze week heb ik een klassieke damesfiets geprobeerd. Het was wat onwennig maar na enkele pogingen kon ik er op blijven zitten. Door dat te doen wist ik dat ik in het begin om te leren liever een fiets zou hebben met een lage instap. Daar kan ik veel vlugger op en afspringen want dat is wel nodig. Het is al 30 jaar geleden dat ik nog op een gewone fiets fietste. Dus zoek ik nu naar een fiets in degelijke staat met lage instap, torpedoremmen en naafversnellingen. Morgen ga ik er een bekijken in Westerlo.  

    Zou ik binnenkort ook alleen op 2 wielen fietsen?
    Best wel een spannend idee als je dat al 30 jaar niet meer kon.

    Wordt vervolgd.......

  • Wat een week-end!

    Om kwart voor acht deed ik de deur achter me dicht om naar de bushalte te stappen. Om 13 na acht zou er een bus komen, volgens de website van de Lijn, maar die kwam pas om 22 na. 3 halten verder moest ik overstappen, daar was dan de bus die ik moest hebben net weg. 6 halten verder stap ik af om de tram te nemen. Om 8.48u zit ik op de tram die om 8.50u zou vertrekken. Pas om 9.05u rijdt die door. Als ik niet op de trein geraak van 9.38u ten laatste, dan kan ik mijn tripje naar de Ardennen wel vergeten, want om 10.30u moet ik in Brussel Noord klaar staan waar enkele fietsmaten op me wachten, om per wagen naar Wanze te rijden en op tijd aan de start te zijn. Het lukt me nog ook, maar wat een stress weeral met dat openbaar vervoer. Zoveel overstappen is om gek van te worden, vooral als ze niet op tijd komen, maar er zat niks anders op want mijn fiets is pert total. Normaal doe ik eerst 6 km per fiets, om dan meteen op de tram te stappen, maar dat kan nu dus niet. 
    Wanneer ik mijn fietsmaten zie, kan ik eindelijk de ellende vergeten. Ik wordt zeer comfortabel naar de fietsbestemming gereden. Daar gekomen willen er meerdere mannen met mij fietsen, dilemma! Want ze zijn om ter knapst, en om ter sportiefst. Dan maar de jongste, de andere gaf ik een tegoedbon Knipogen
    Na het gebruikelijke theater met Adrien Joveneau van RTBF, kunnen we dan eindelijk starten. Niet erg makkelijk tussen zo veel deelnemers. Al is het wat frisser en wat regenachtig, toch zijn er duizenden fietsers komen bijeen drummen voor Le beau vélo de ravel in Wanze. Des te moeilijker is dat bij het bergop en bergaf fietsen. Ik fiets met een kandidaat voor Quebec, een 24 jarige uit Verviers die een feilloos parcours met een passagier vooraan op de pino (mij dus) moet afleggen. Voorwaarde is dat hij me niet laat vallen, want hij alleen heeft een stuur, dat hij me niet bezeert of bang maakt, en dat we de hele rit op de fiets blijven zitten en er niet naast hoeven te stappen in bergop bv. Ik voel me gerust met hem op de pino want hij is zeer attent op alle kleine en grote hindernissen, we hebben een vlotte conversatie, en ik geniet van de rit in dat mooie landschap. Ik kan zelf ook flink gas geven omdat ik me zeker voel met hem. Een stukje Ardennen in de provincie Luik, ik kom hier graag. Ik laat mij helemaal onderdompelen in al het moois dat ik zie, en ik vergeet welke miserie ik thuis heb want ik ben er ver af. Maar het parcours is niet makkelijk. Scherpe haarspeldbochten soms, uitkijken om niet uit te schuiven op gravel, (want dan lig ik er) Soms aan meer dan 10% omhoog. Steile afdalingen waar geen eind aan schijnt te komen met scherpe bochten er in, én heel veel volk dat in de weg fietst. Ook een lange vermoeiende keienweg hoort er bij. Bijna hebben we een botsing door een kind dat bruusk, dwars oversteekt zonder te kijken, maar niemand wordt geraakt al was het nipt. En ook al was het in bergop, mijn fietspartner is sterk genoeg om toch op de fiets te blijven en verder omhoog te fietsen, wat toch zeer moeilijk is met een pino. Daar heeft hij echt wel op gezweet, maar ik heb hem goed geholpen. Avontuurlijk is deze ravel wel, maar des te liever doe ik het. Er zijn er zwaardere, maar met zoveel volk er bij is dit pittig genoeg. Na een 30 km Ardense wegen feliciteer ik mijn fietspartner, en geef ik hem een goede evaluatie. Wat mij betreft kan hij dus mee naar Quebec maar hij moet nog meer proeven doen.
    Na een bordje bbq, een Val Dieu, en wat bijpraten met de vrienden van BaRiE rijd ik met mijn 2 galante cavaliers, Gary en broer, terug naar Brussel waar ik dan de trein op kan naar Antwerpen. Wanneer ik de bus in Brasschaat afstap, en nog in een stevige tred 1,5 km naar huis stap, ben ik dankbaar dat mijn nieuwe voeten dat goed aan kunnen, want nog niet zo lang geleden was dit niet zo. Thuisgekomen kan ik ontspannen in de zetel want mijn lieve, vlijtige dochter heeft gepoetst en gekookt, de schat!  Zalig!

    Vandaag uitgeslapen tot 10.30u, ik had het nodig. Na een rustig en lang ontbijt naar Sportoase gestapt voor een training en een terrasje in het heerlijk zonnetje.

    En volgende week ga ik een nieuw soort fiets uitproberen. Een ligfiets met beenbesturing. Eens kijken of dat iets voor mij zou kunnen zijn, want ik sta altijd open voor nieuwe fietservaringen.
    Eerst nog enkele fietsloze dagen kunnen overbruggen.........maar er is hoop!