Fietsen werkt helend voor mijn rug...

Le beau vélo de ravel : fietsevenmenten die elke week van de zomer op een andere plaats in Wallonnië worden georganiseerd. Fietstochten voor een breed publiek op een gevarieerd alle terrein parcours, ravellussen.
RAVeL betekent zoveel als 'netwerk van trage wegen' dus zonder gemotoriseerd verkeer zoals jaagpaden, oude spoorwegbeddingen en bos- en veldwegen.

Ondanks de rugperikelen ben ik toch wel aan het genieten van de zomer op mijn fiets. Mijn artsen hebben me gezegd dat fietsen goed is voor ischiaspijn, tenminste, als je daar al routine in hebt en als het op en af stappen nog lukt. Het zal wel niet het moment zijn om er nog mee te beginnenals je ischias hebt, want je kan er makkelijk mee door je benen zakken. Maar ik ben pijnvrij op de fiets en er af niet, ik kan nog steeds niet in een zetel zitten. Binnenkort nog meer onderzoek daarvoor.

Ik ben dus weer aan het rondtrekken in weekends naar waar er evenementenvan Le beau vélo de ravel' zijn, want dat zijn steeds mooie tochtjes, steeds een gezellig festival waar ik vrienden weer zie van onze vroegere nationale fietsgroep tegen reuma. Omdat het ver van huis is voor mij maak ik er telkens een weekend van met 2 overnachtingen. Ook nodig omdat ik echt wel ontspannen moet zijn om te kunnen fietsen, en om het fietslezier nog wat te verlengen.
Ik reis daar steeds met de trein en de fiets naartoe. Door mjn beperkingen vraagt dat dan wel om dat wat doordacht te doen. Zoveel mogelijk via stations reizen die liften hebben voor fietsen bv want de fiets en mjn baggage op de trap dragen is niet echt iets voor mij. De plaats van het logement kies ik dan ook liefst dicht bij de start van het evenement, zodoende moet ik vrijdag dan ook het traject fietsen van station naar herberg en dat is dikwijls 20 km of meer. Veel is dat niet maar het parcours is wel altijd veel zwaarder dan thuis.

Vorige vrijdag nam ik in Antwerpen de trein naar Tamines (prov Namen) met overstap in Brussel Zuid, en van daaruit moest ik dan iets meer dan 20 km fietsen naar Mettet waar we volgende dag rendez-vous hadden met BVR. De weg was zeer mooi, in het begin zeer steil, maar in Le Roux kon ik dan al op een ravel fietsen, wat altijd goed meevalt, en dat helemaal tot Mettet. Het was genieten van de bossen, riviertjes, de weiden en de dorpjes, een mooie streek. Ik had een gezellig verblijf in het centrum van Mettet, 'Les chambres d'à coté' en werd daar lekker in de watten gelegd door de 2 gastheren.
Zaterdagmiddag ben ik 20 min voor de grote massa vertrokken voor de tocht van BVR want het was 34° en ik had geen zin om 3 kwartier te voet te moeten lopen zoals andere keren, doordat er veel te veel mensen op veel te smalle paden lopen met hun fiets, soms daagt er wel 6000 man op. Dus vroeger vertrokken om rustig te kunnen fietsen zonder gepusht te worden door anderen. Ik wist dat het heet was, maar zo heet was het niet eens in Spanje toen ik daar fietste in 2012 met BaRiE en ik besloot het echt kalm aan te doen. Voorbij de helft was het bevoorrading, net op tijd want mijn water was op, ik tankte daar een liter Spa Reine  bij, plus een smoothie en 2 bananen, ik kon verder. Na de eerste helft had ik pijn in de polsen van het sturen en remmen op de steile hellingen, maar ik nam een pijnstiller, en gelukkig was de tweede helft heel wat makkelijker over een spoorwegravel. Toen het op het laatste in Mettet terug steil werd, was het bijna iedereen teveel, dus de eerste grote boom die schaduw gaf,daar stapten we even af om onder te rusten. Toen ik terug op het circuit van Metet aankwam en afstapte, voelde ik geen grond meer onder mijn voeten. Per uitzondering vroeg ik gauw een cola met suiker, en ja de slapte ging daar mee over. Dan goed gegeten en ik was weer op de been. Genieten van de artiesten die er spelen en keuvelen met vrienden, vrijwilligers en lotgenoten reuma patienten, altijd een fijn weerzien, mensen waarmee je een geschiedenis hebt.
Klop van de hamer om half zeven en ik besluit dan maar naar de herberg te fietsen. Gelukkig was dat steil stuk nu vooral bergaf. Fiets opgeborgen, dan eerst een douche en dan op bed om 20.30u. Slapen kon niet van de warmte maar opblijven ook niet, dus wat TV kijken op bed nu er toch eentje staat, al is dat iets waar ik normaal niet om vraag.

De volgende ochtend als ik wakker word voel ik de hitte niet meer en had ik zo een 'joepie, dit word een dag om echt genieten' gevoel, want ik had al een plan voor als ik het zou aankunnen. Ik zou naar het station van Dinant fietsen,en onderweg Maredsous bezoeken. Eerst ga ik van een zalig ontbijt genieten en om 11.20u laad ik mijn fietstassen op de fiets en vertrek ik. De ravel naar Dinant is mooi en aangezien die constant en gelijkmatig licht bergaf gaat, ben ik ook vlug bij Maredsous. Daar maak ik een klimmetje (1,5 km > 88 hoogtemeters) om de abdij te bezoeken en een boterham met Maredsouskaas te eten. Het bier mogen ze houden, ik lust dat zeker wel, maar ik drink geen alcohol als ik nog ver moet fietsen, slecht voor de benen. Bij Anhée kom ik bij de Maas en ben ik weer helemaal onder de indruk van de omgeving. Het jaagpad naast de Maas is plat en rustig fietsen, want ook geen autoverkeer. Dinant is een gezellig en mooi stadje, lang blijf ik niet, wel ga ik een coupe fraise eten. Het is 25° en dat is perfect....het is nog maar 15.50u en ik heb nog geen zin om de trein te nemen. Dus pak ik de fiets en besluit dan nog eens 30 km Noordwaards te fietsen naar Namen, de mooie stad eveneens met citadel die ik 2 weken geleden weer wat beter leerde kennen, toen BVR daar standplaats had op de citadel. Zo gezegd zo gedaan. Ik fiets weer langs de Maas in de andere richting.Ik passeer de jachthaventjes van Yvoir, Annevoie en Profondeville, zo sfeervol, iedereen schijnt er de zondagswandeling langs de Maas te doen. Ik passeer Wepion en ik ben in Namen. Deze keer ga ik toch niet meer de citadel op fietsen, al lukte dat zeer aardig 2 weken geleden, 2 keer zelfs, maar ik stop in het centrum nog op de Place du Théatre voor een laatste terrasje in de zon. Dan richting station de trein op.Brussel Midi weer overstappen en in Antwerpen Centraal moet ik naar huis bollen in het donker. Net op tijd want het is al laat en dan krijg ik het moeilijk met mijn handen en armen die dan onbetrouwbaar worden. Dan kan krampen en spasmen krijgen in de armen als ik te moe wordt. Dat is dus de reden dat ik zo'n uitstapjes goed plan en genoeg tijd neem voor alles, en dan lukt dat wel, ook al ben ik alleen. Maar dat maakt het des te meer een avontuur op zich, en ik geniet er ook meer van omdat het niet vanzelfsprekend is, maar via de rustigste weg lukt het wel.
Op naar het volgende fietsweekend smile

De commentaren zijn gesloten.