• Fietsen in de Ardennen.....waarom ben ik zo gek?

    Vorig weekend heb ik weer een tripje ondernomen met de fiets op de trein naar Libramont provincie Luxemburg, zo'n 4u op de trein en bijna evenlang fietsen. Ik had mijn logement weer in Remoiville in Le Moulin de Godinval waar ik 2 weken ervoor ook was, omdat de ravel ook deze keer daar vlak bij was. Dat is dus een reis van een hele dag. Maar eerlijkheidshalve zal ik er maar bij zeggen dat ik niet de hele tijd fiets, het is berekend met pauzes en met de stukken die ik te voet loop naast de fiets. Bijna op elke bergtop stap ik af en drink eerst voor ik mij er af laat bollen, een paar minuten ontspannen ook. Het is voor mij immers onmogelijk om met een hand te sturen en met de andere hand te drinken, dat zou gewoon ongelukken veroorzaken. Het gebeurt ook al eens dat het zo steil is en dat ik het moeilijk heb om er op te fietsen. Ipv dan keihard door te trappen stap ik dan wel eens af omdat ik bewust niet tot mijn uiterste kracht wil gaan. Als reumapatient kan je dan immers die fameuze 'klop' krijgen waarvan je lichaam volledig gaat staken en zo totaal verkrampt dat je niet enkel pijn hebt maar met de beste wil van de wereld ook niet meer kan bewegen. En vermits ik heel alleen reis, riskeer ik dat dus niet. Dat is dan ook de reden dat 20 km bergop en af fietsen bij mij 3u kan duren terwijl ik bij ons in de Kempen over 20 km maar 1u doe, wat ook nog niet overdreven snel is. Ik geloof er echter in dat als je er aan begint, je moet in beweging blijven om die spieren niet te doen verstijven door stilstand. Dus als ik bergop niet verder geraak stap ik en beweeg ik nog. En bergaf rem ik af, ik durf niet snel bollen om niet de controle over mijn stuur te verliezen want mijn grip is niet zo goed, hoewel verbeterd. Na zo'n weekends laat ik me gewoonlijk wegen bij de dietist en ik heb kilo's vet in kilo's spiermassa kunnen omzetten. Dus veel gewicht verlies ik er niet mee, maar ik word er wel veel sterker van, dat is te voelen ook. Dat is ook de bedoeling. Mijn spieren zijn ziek als ik een periode niet sport. Ik zak dan makkelijk door mijn benen. Dan kan ik soms bang zijn voor de toekomst en daarom neem ik het heft in eigen handen en doe er aan wat ik kan. Ik begon met een driewieler in 2001 en nu is de ideale fiets voor mij een mountainbike omdat daar v-brakes opstaan en dat laat toe om zonder veel moeite met 1 vinger te remmen, ideaal voor reumahandjes. Bovendien zijn de wielen minder hoog en heb ik mijn voeten aan de grond wanneer ik wil, de banden zijn dikker en geven dus meer stabiliteit en de fiets is wendbaarder dan een gewone fiets. Dit is dan ook een makkelijke fiets om op de trein te zetten en eens naar verdere oorden te gaan fietsen om wat afwisseling te hebben want altijd plat fietsen wordt maar saai anders. De ideale gelegenheid daarvoor zijn de fietsevents van  'Le beau vélo de ravel' in Wallonnië omdat die zeer goed ingericht worden, de straten er autovrij voor worden gemaakt en het dus veilig fietsen is. Bovendien ontmoet ik er nog Waalse BaRiE vrienden en de vrijwilligers van Cap 48 die ik ken en is dat altijd een fijn weerzien.
    De ravels blijven dus een doel om naartoe te gaan. Maar aangezien het ver is, is dat voor mij telkens een fietstrip van 3 dagen, anders is het niet te doen zonder wagen, en dus doe ik het maar om de 2 weken, tenzij het ergens is waar ik op 1 dag geraak en kan meedoen. Mijn energie is ook niet zo groot als sommigen denken, maar ik heb goede techniek ontwikkeld en heb aanvaard dat het niet snel kan gaan. Ik ben ook blij dat ik het alleen doe want de ideale fietspartner bestaat er niet voor mij. Het is veel te zwaar voor mij om dagen met iemand te gaan fietsen die ik vooruit moet trekken bij wijze van spreken, want ik heb het al moeilijk genoeg met mezelf. En personen die veel beter kunnen fietsen dan ik die zullen het niet graag doen omdat ik hen ophou, maar dat is in feite wel de enige waar ik steun van kan hebben. Toen we in groep met reumapatienten gingen fietsen, was ook de helft van de groep gezond en sportief, anders kan je zoiets niet ondernemen. Ik kan het nu alleen maar mag het niet te moeilijk maken, zo sterk ben ik echt niet. Te lang stoppen onderweg bv zou me helemaal kunnen doen crashen. En dat wil je niet meemaken in the middle of nowhere. Ooit heb ik al eens mijn fiets moeten achterlaten en een bus moeten nemen daardoor, en ik geraakte er bijna niet meer op en af. Alleen fietsend heb ik dat dus zelf beter in de hand, ik moet dan niet voor iemand anders stoppen. Egoïstisch denk je? Ik denk het tegendeel, ik zadel iemand anders ook niet op met mijn problemen. Als ik het zou meemaken dan zou ik de hulpdiensten bellen, maar hopelijk nooit.

    Maar als het dan zo moeilijk is, ben je dan niet gek dat je dat doet?
    Ja.....fietsgek ja......je houd er van of je houd er niet van. Het werd me trouwens met de paplepel ingegeven en daarna een periode van 20 jaar afgepakt. Ik geloof dat als je leven doorspekt is van kleine en grote porties miserie dat je je dan met regelmaat moet toeleggen op dingen doen die je gelukkig maken. Anders kan je mentaal niet overleven. Fietsen en nieuwe paden ontdekken in de wijde natuur is voor mij een bron van geluk en het is er een die toevallig mijn gezondheid enorm opkrikt en daarom is het ook een prioriteit voor mij. Als ik het nu niet doe ga ik straks een hoop miserie tegemoet in de winter. En als je weet wat er aan te doen en hoe, dan zou je gek zijn dat niet te doen.

    De ravel startte in Vaux sur Sure. Het was prachtig met veel afwisseling, wondermooie natuur, maar halfweg begon het te regenen. Het was te warm voor een regenjasje en dus werd ik doornat. Toen ik dan voorbij mijn hotel moest fietsen na 26 km ben ik maar gestopt want het zag er naar uit dat het niet ging stoppen en ik zou dan van de eventsite nog terug naar het hotel moeten fietsen. Aangezien ik voor de start al van hotel naar start had gefietst, heb ik dus wel alle kms gedaan, 32,6 pittige kilometertjes. De volgende dag nog eens 20 km over heuvel en dal naar het station en 's avonds van het station naar huis.

    Zoals ik nu bezig ben is niet voor altijd. Als het met ouder worden veel slechter wordt dan neem ik wel terug een driewielertje en kan ik met tevredenheid terugblikken op mijn fietsavonturen van weleer.
    Niets is voor altijd....

     

     

    http://ds.static.rtbf.be/article/pdf/trajet-2015-ravel-adeps_vaux-sur-sure-1437815970.pdf

  • Het MTB experiment gaat verder....

    Door toeval kon ik in 2014 op een mountainbike fietsen in Frankrijk. Ik was met 2 mensen daar in Bourgogne en wilde wel graag mee gaan wandelen, maar wist dat ik hen niet ging kunnen volgen met mijn reumavoetjes. Ik stapte daar op een fiets om hen te volgen, een dames MTB. Dat was meegevallen want dit soort fiets paste me goed, ik heb er goede controle over, meer stabiliteit dan een gewone fiets en vooral de remmen zijn makkelijker, V-brakes, kan je met 1 vinger remmen. En je kan er mee op ruw terrein, over rotsen en weiden en al. Al meer dan 30 jaar kan ik niet meer op een gewone damesfiets fietsen als er trommelremmen op staan en dat is de klassieke soort. Dat was de reden om op aangepaste fietsen te fietsen. Begin dit jaar kocht ik dan tweedehands een Giant Damesmountainbike. Ik kocht ook een Pino en een gewone touringfiets voor boodschappen. De touringfiets is geen succes want met 28" banden fietsen is voor mij erg moeilijk, te hoog om er goed controle over te hebben. Ben er de tweede dag al afgevallen, gelukkig zonder kwetsuren. En de Pino, daar moet ik een fietsmaat voor hebben die er niet altijd is. Dus heb ik de MTB om alleen tochtjes te gaan doen en op de trein te zetten.

    Vorige vrijdag 31/7 ben ik dan per fiets met kleine rugzak naar Antwerpen Centraal vertrokken. Aan spoor Noord kwam er bijna een eind aan mijn tocht omdat er daar iemand me probeerde omver te rijden. Een geluk dat ik op mijn sportieve fiets zat en ik kon afwijken, want met een andere fiets had ik dat niet gekund en dan was het er mee gedaan geweest. Met de schrik er vanaf dan maar weer vooruit. In Antwerpen Centraal was ik perfect op tijd aan de trein, alleen was de fietswagon niet open, en kwam de treinwachter hem niet open doen ook al stond ik er al 10 minuten voor, weeral pech! Dus nog wachten en de verbinding in Brussel ook nog missen. Ik nam de trein naar Brussel Zuid om daar over te stappen op de trein naar Luxemburg. Ik had 2 dagen er voor on line gereserveerd om te overnachten en een mail ter bevestiging ontvangen. Om 18u belde ik het hotel dat ik wat later ging zijn want had de vorige trein gemist. Toen zei men dat de reservatie niet in orde was en dat ik geen 2 keer kon overnachten, tegenslag dus, al 3 keer op een dag. Ze hadden me de avond er voor al gebeld maar omdat ik op mijn nieuw adres dus geen GSM bereik heb, wist ik dat nog niet. Berichten krijg ik thuis ook niet aan. Ik kon wel dezelfde avond daar terecht dus stapte in Libramont, in het hart van de Ardennen af. Ik moest naar Vaux-sur-Sure fietsen, naar le Moulin de Godinval, Remoiville om te overnachten. Ik had een fietskaart van AS Adventure waar een ravel opstond van Libramont tot Bastogne. Dus op zoek naar die weg want die zijn makkelijk. Na 1,5u had ik die weg nog niet gevonden en zat ik nog in cirkels rond Libramont te fietsen, weliswaar in schitterend landschap. Maar tegen 20.30u besloot ik dan maar een taxi te bellen om naar het hotel te gaan. 5 keer geprobeerd via 1207 maar geen taxi te krijgen. Ik had er dan de 5e keer wel een aan de lijn maar die kon niet komen en hij zou alleszins geen fiets vervoeren. Wat doen mensen dan in dit gat als er zo weinig treinen rijden? Maar ik zou dan best door het donker verder fietsen want er was maar 5° voorspeld voor de nacht, dat ging dus niet meevallen anders, helemaal alleen buiten in de koude nacht. Nog meer pech ging ik zelf niet veroorzaken. Dus zette ik er terug wat vaart achter, vergat de ravel met de makkelijke platte wegen, negeerde mijn moedeloosheid en fietste over heuvel en dal naar mijn bestemming....best wel spannend want ik schrok soms van putten in de weg die ik niet kon zien maar ben niet gevallen. Uiteraard heb ik niet snel durven fietsen uit voorzichtigheid. Als mijn polsen het kwaad kregen stapte ik even af om te stappen tot het wat meer ontspannen was. Zo moet ik het altijd doen. Ik was in de waan dat het hotel in Vaux-sur-Sure lag en toen ik daar dan voor het gemeentehuis stond belde ik naar het hotel om de weg naar de straat Remoiville 33 te vragen. Maar ipv een straat was dat een dorp, nog 8 km zonder fout rijden met steile hellingen, dus voor wie GPS heeft, maar die heb ik niet en dus doe ik steeds omweg omdat er te weinig wegwijzers staan. Ik heb in het totaal 4 keer naar het hotel gebeld om de weg te vragen, omdat ik in het donker te weinig kon zien. En men is in Wallonnië zo al erg spaarzaam met richtingaanwijzers. Je vind die pas als je er bijna bent, Straatnamen kent men ook niet veel dus met kaart alleen is het een echt avontuur. Iets na 23u arriveer ik dan in Remoiville waar ik het weer niet vind terwijl ik er maar een paar honderd meter af zit, en dan heeft de vriendelijke uitbaatster van het hotel me per wagen in het dorpje komen zoeken zodat ik kon volgen. Mijn kamer met douche kon ik niet hebben zoals dat gereserveerd was, maar in de plaats kreeg ik een kamer met badkamer op de gang en was ik alleen op die gang en wel voor 2 nachten, dus evengoed. Ik werd voor mijn inspanning beloond met een zalige rustige nacht in een goed bed en rustige omgeving. Om 8u was ik weer helemaal opgefrist om aan het ontbijt te gaan en om 9.45u vertrok ik dan naar Bastogne

    Er werd op zaterdag een etappe van Le beau vélo de ravel ingericht met als start de heuvel van het Mardasson Memorial, waar dus de evensite was. In principe had ik maar een goede 15 km daar naartoe te fietsen, maar weeral zonder GPS werd dat veel meer. Ook al weer geen aanwijzingen in de stad en dus heb ik uren gefietst voor ik het vond. Raar voor iemand die anders goed de weg vind, maar wij hebben bij ons dan ook veel meer richtingaanwijzers en dan kan je niet te veel kms om rijden. Ik heb van die ravel van 29 km dus niet veel kunnen doen, maar wat ik deed was uiteraard veel zwaarder want geen spoorwegbeddingen gevonden omdat ook de plaatselijke mensen ze niet kennen. Uit wanhoop even gestopt aan een terrasje voor een coupe aardbeien en dan met nieuwe energie verder.
    Het was daar nog een fijn weerzien met enkele Barie-vrienden zoals 14 dagen geleden in Luik. Batterij weer opgeladen met eten en drinken, afscheid genomen en om 17.30 dan maar aan de terugweg begonnen. Het was een hele toer om uit Bastogne te geraken want heb de stad te voet moeten doorkruisen wegens braderij en wegens het niet in staat zijn van op de koppen te kunnen fietsen, dus tijdrovend. Toen ik dan eindelijk de richtingaanwijzer voor Assenois vond was er weer hoop, dan via de mooie dorpjes Clochimont, Remichampagne naar Remoiville, ik begin de weg te kennen. Iets voor 20u ben ik aan het hotel. Ik moet langs de zijkant binnen want er is een trouwfeest aan de gang. Ik ga naar mijn kamer met een grote fles water, neem en douche, drink ondertussen die fles bijna uit en lig tegen 21u in bed. Had het raam was open maar ik heb geslapen als een roos, niks gehoord van het feest.

    Ik ben om 7u wakker, wil naar het ontbijt, maar er is nog niemand voor de koffie. Er was veel werk die nacht en dus zijn de mensen nog niet op. Anders had ik vroeg willen vertrekken omdat ik bij ons nog op een feest werd verwacht wat ik niet wilde missen. Was toch best dat ik daar ontbijt nam want anders zou ik niet ver geraken. Winkels of een bakker of café hebben ze daar in de omtrek toch niet, en alvast niet op een zondag. Dus eerst ontbijt en tegen 10.15u was ik dan uitgecheckt. Echt heel vriendelijke mensen daar. Heb al terug geboekt voor over 14 dagen.

    Dus weer de fiets op met mijn rugzak. Doet niet zo goed op verbrande schouders eigenlijk, maar moet ergens blijven met mijn baggage. Een bagagedrager zit er niet op een MTB, en als die er wel op zat, dan zou dat een probleem zijn om op en af te stappen voor mij. Verder is het 2e plateau van mijn versnellingen kapot, en dus moet ik heel traag in eerste fietsen want in 3e is te zwaar over berg en dal voor mij. Toegegeven, bergen zijn dat niet echt, maar er zijn in de Ardennen wel heel steile stukjes, gelukkig korte steile stukjes als ik dat vergelijk met wat ik in Frankrijk en Spanje al tegenkwam, maar veel afwisseling, de reden dat ik er zo van hou. Toch  neem ik geen grote risico's. Ik rol nooit met snelheid naar beneden, ik rem steeds af. En aangezien ik veel zadelpijn had, die het ergste is in het bergop fietsen want dat schuurt enorm, stapte ik geregeld eens af om te stappen wat me dan weer wat ontlastte. Afwisselend bergop fietsen, bergaf rollen en stappen. Heb daarvoor  trekkingschoenen met op maat gemaakte steunzolen. Als mijn handen te moe worden kan ik niet meer afremmen en stap ik af om naar beneden te gaan. Dat hoort bij fietsen met reuma, de beperkingen aanvaarden en op tijd doseren. Dat lukt me prima. Na 2,45u ben ik aan het station. De trein rijdt juist door, ik kan er niet meer op. het is nog een uur wachten om op de trein naar Brussel te geraken, heb pas om 15u een trein. Ik koop water en fanta en ga me in het toilet opfrissen ondertussen. Als proviand teer ik nog op proteïnerepen om de 2u. Gelukkig kan je in Libramont de fiets nog vlakbij op slot zetten, zou ik in Brussel of Antwerpen niet durven.

    Tegen dat ik op het perron sta komt er nog een fietser aan en we raken in gesprek. Heb al eerder de solidariteit van andere fietsers bemerkt. Het is toch fijn dat de mannen vriendelijk zijn en een beetje helpen zodat we binnen de beperkte tijd de fietsen samen in en uit de wagon kunnen halen. Leuk gesprek over fietsen in de Ardennen tot in Brussel Zuid. We stappen uit, en wonder boven wonder....ik moet niet eens van perron veranderen, het aangrenzend perron kondigt de trein naar Amsterdam aan die stopt in Antwerpen. Deze keer weer geluk in Antwerpen, op hetzelfde perron komt de trein naar Roosendaal en dus kan ik in Mariaburg (Brasschaat) afstappen.
    De rit van Mariaburg naar huis is 6,5 km, maar wat was dat ver zeg! ik ben op de Lage Kaart nog afgestapt omdat het niet meer ging..... na een tijdje stappen weer wel. Fiets opgeborgen, thuis in 10 minuten opgefrist en weer doorgegaan met het kadootje voor de jarige. Ik had onmiddellijk de bus naar Wustwezel en mijn zus stond al aan de bushalte met de wagen. Nog wat gaan feesten met de familie Schoepen, altijd een blij weerzien en heel gezellig en van culinair top niveau.... ze zijn daar een beetje geschrokken van mijn eetlust.... niet moeilijk na zo'n weekend.

    Gisteren kwam ik bij mijn reumatologe en heb dit allemaal verteld. Ik zit nu in een goede periode. Ik voel me goed na dit allemaal gedaan te hebben. ben er blij om want de eerste 6 maanden van dit jaar kon ik niets door vermoeidheid. Het fietsen maakt me eigenlijk niet erger moe dan gewoon thuiszitten. Dus hoef ik dat ook niet te laten. Mijn reumatologe heeft me gezegd dat ik nu toch wel een GPSje heb verdiend. Ik vind dat nu ook wel want wil er over 14 dagen weer op uit. Dan is er ook een etappe van Le beau vélo de ravel in Vaux-sur-Sure en heb alvast gereserveerd :)

    Natuurlijk is het wel zo dat ik door te weinig kracht in handen niet te lang kan fietsen op een gewone fiets, daarom wil ik nog met de Pino gaan fietsen om mijn beentjes eens wat meer te gunnen. Ik heb daar al mooie aanbiedingen voor gekregen waaronder mijn kozze, die Schoepen die nog altijd koersen rijdt, die heeft me beloofd in het najaar eens met mij een ritje op de pino te maken. Was zijn voorstel, ik zal hem er aan houden en kijk daar echt naar uit :)