Fietsen in de Ardennen.....waarom ben ik zo gek?

Vorig weekend heb ik weer een tripje ondernomen met de fiets op de trein naar Libramont provincie Luxemburg, zo'n 4u op de trein en bijna evenlang fietsen. Ik had mijn logement weer in Remoiville in Le Moulin de Godinval waar ik 2 weken ervoor ook was, omdat de ravel ook deze keer daar vlak bij was. Dat is dus een reis van een hele dag. Maar eerlijkheidshalve zal ik er maar bij zeggen dat ik niet de hele tijd fiets, het is berekend met pauzes en met de stukken die ik te voet loop naast de fiets. Bijna op elke bergtop stap ik af en drink eerst voor ik mij er af laat bollen, een paar minuten ontspannen ook. Het is voor mij immers onmogelijk om met een hand te sturen en met de andere hand te drinken, dat zou gewoon ongelukken veroorzaken. Het gebeurt ook al eens dat het zo steil is en dat ik het moeilijk heb om er op te fietsen. Ipv dan keihard door te trappen stap ik dan wel eens af omdat ik bewust niet tot mijn uiterste kracht wil gaan. Als reumapatient kan je dan immers die fameuze 'klop' krijgen waarvan je lichaam volledig gaat staken en zo totaal verkrampt dat je niet enkel pijn hebt maar met de beste wil van de wereld ook niet meer kan bewegen. En vermits ik heel alleen reis, riskeer ik dat dus niet. Dat is dan ook de reden dat 20 km bergop en af fietsen bij mij 3u kan duren terwijl ik bij ons in de Kempen over 20 km maar 1u doe, wat ook nog niet overdreven snel is. Ik geloof er echter in dat als je er aan begint, je moet in beweging blijven om die spieren niet te doen verstijven door stilstand. Dus als ik bergop niet verder geraak stap ik en beweeg ik nog. En bergaf rem ik af, ik durf niet snel bollen om niet de controle over mijn stuur te verliezen want mijn grip is niet zo goed, hoewel verbeterd. Na zo'n weekends laat ik me gewoonlijk wegen bij de dietist en ik heb kilo's vet in kilo's spiermassa kunnen omzetten. Dus veel gewicht verlies ik er niet mee, maar ik word er wel veel sterker van, dat is te voelen ook. Dat is ook de bedoeling. Mijn spieren zijn ziek als ik een periode niet sport. Ik zak dan makkelijk door mijn benen. Dan kan ik soms bang zijn voor de toekomst en daarom neem ik het heft in eigen handen en doe er aan wat ik kan. Ik begon met een driewieler in 2001 en nu is de ideale fiets voor mij een mountainbike omdat daar v-brakes opstaan en dat laat toe om zonder veel moeite met 1 vinger te remmen, ideaal voor reumahandjes. Bovendien zijn de wielen minder hoog en heb ik mijn voeten aan de grond wanneer ik wil, de banden zijn dikker en geven dus meer stabiliteit en de fiets is wendbaarder dan een gewone fiets. Dit is dan ook een makkelijke fiets om op de trein te zetten en eens naar verdere oorden te gaan fietsen om wat afwisseling te hebben want altijd plat fietsen wordt maar saai anders. De ideale gelegenheid daarvoor zijn de fietsevents van  'Le beau vélo de ravel' in Wallonnië omdat die zeer goed ingericht worden, de straten er autovrij voor worden gemaakt en het dus veilig fietsen is. Bovendien ontmoet ik er nog Waalse BaRiE vrienden en de vrijwilligers van Cap 48 die ik ken en is dat altijd een fijn weerzien.
De ravels blijven dus een doel om naartoe te gaan. Maar aangezien het ver is, is dat voor mij telkens een fietstrip van 3 dagen, anders is het niet te doen zonder wagen, en dus doe ik het maar om de 2 weken, tenzij het ergens is waar ik op 1 dag geraak en kan meedoen. Mijn energie is ook niet zo groot als sommigen denken, maar ik heb goede techniek ontwikkeld en heb aanvaard dat het niet snel kan gaan. Ik ben ook blij dat ik het alleen doe want de ideale fietspartner bestaat er niet voor mij. Het is veel te zwaar voor mij om dagen met iemand te gaan fietsen die ik vooruit moet trekken bij wijze van spreken, want ik heb het al moeilijk genoeg met mezelf. En personen die veel beter kunnen fietsen dan ik die zullen het niet graag doen omdat ik hen ophou, maar dat is in feite wel de enige waar ik steun van kan hebben. Toen we in groep met reumapatienten gingen fietsen, was ook de helft van de groep gezond en sportief, anders kan je zoiets niet ondernemen. Ik kan het nu alleen maar mag het niet te moeilijk maken, zo sterk ben ik echt niet. Te lang stoppen onderweg bv zou me helemaal kunnen doen crashen. En dat wil je niet meemaken in the middle of nowhere. Ooit heb ik al eens mijn fiets moeten achterlaten en een bus moeten nemen daardoor, en ik geraakte er bijna niet meer op en af. Alleen fietsend heb ik dat dus zelf beter in de hand, ik moet dan niet voor iemand anders stoppen. Egoïstisch denk je? Ik denk het tegendeel, ik zadel iemand anders ook niet op met mijn problemen. Als ik het zou meemaken dan zou ik de hulpdiensten bellen, maar hopelijk nooit.

Maar als het dan zo moeilijk is, ben je dan niet gek dat je dat doet?
Ja.....fietsgek ja......je houd er van of je houd er niet van. Het werd me trouwens met de paplepel ingegeven en daarna een periode van 20 jaar afgepakt. Ik geloof dat als je leven doorspekt is van kleine en grote porties miserie dat je je dan met regelmaat moet toeleggen op dingen doen die je gelukkig maken. Anders kan je mentaal niet overleven. Fietsen en nieuwe paden ontdekken in de wijde natuur is voor mij een bron van geluk en het is er een die toevallig mijn gezondheid enorm opkrikt en daarom is het ook een prioriteit voor mij. Als ik het nu niet doe ga ik straks een hoop miserie tegemoet in de winter. En als je weet wat er aan te doen en hoe, dan zou je gek zijn dat niet te doen.

De ravel startte in Vaux sur Sure. Het was prachtig met veel afwisseling, wondermooie natuur, maar halfweg begon het te regenen. Het was te warm voor een regenjasje en dus werd ik doornat. Toen ik dan voorbij mijn hotel moest fietsen na 26 km ben ik maar gestopt want het zag er naar uit dat het niet ging stoppen en ik zou dan van de eventsite nog terug naar het hotel moeten fietsen. Aangezien ik voor de start al van hotel naar start had gefietst, heb ik dus wel alle kms gedaan, 32,6 pittige kilometertjes. De volgende dag nog eens 20 km over heuvel en dal naar het station en 's avonds van het station naar huis.

Zoals ik nu bezig ben is niet voor altijd. Als het met ouder worden veel slechter wordt dan neem ik wel terug een driewielertje en kan ik met tevredenheid terugblikken op mijn fietsavonturen van weleer.
Niets is voor altijd....

 

 

http://ds.static.rtbf.be/article/pdf/trajet-2015-ravel-adeps_vaux-sur-sure-1437815970.pdf

De commentaren zijn gesloten.