• Zomerweer, fietsweer.

    Door het vele werk dat ik heb met de verhuis was het er nog niet van gekomen. Maar ik heb vorig weekend maar eens tijd gemaakt voor 'Le beau vélo de RAVeL provincie Luik te Ans.
    Hoewel ik me voorgenomen had te gaan leek het op het laatste niet te kunnen door veel werk hier, Maar vrijdag om 19u besliste ik dan toch te vertrekken. In Luik overnachten leek me beter want ik heb niet zo veel energie dat ik als ik om 5u opsta ik daarna nog fietstochten kan doen. Fietsen tot het Centraal Station, en fiets op de trein tot Leuven, daar overstappen voor Luik want er was vrijdagavond geen rechtstreekse naar Luik. Ik ben heel content met mijn compacte fiets daarvoor want met een gewone fiets zou ik het niet flikken om die zomaar op de trein te heffen want tenslotte ben ik toch meestal alleen. Zelfs al is er maar 5 minuten om over te stappen, in een treinstation met liften lukt dat. Maar fietswagons lijken wel een zeldzaamheid want geen enkele trein die ik nam had er een, dus moest mijn fiets steeds in het compartiment van de treinwachter.
    Goed geslapen en ontbeten en dan moest ik de weg naar Ans gaan zoeken. Dat was veel moeilijker dan gedacht. Spijtig genoeg had ik geen kaart bij en het hotel had er geen waar mijn route op stond. Maar aangezien ik wist dat het maar 7 km van Luik naar Ans zou zijn, dacht ik dat het zou meevallen. Het viel niet mee. Ten eerste omdat er geen aanwijzingen vragen en omdat ik na tig keer de weg te vragen steeds ergens anders werd gestuurd deed ik veel kilometers omweg en de straten in de buitenwijkenvan Luik liggen toch wel veel te steil dan goed voor me is, maar ik ben er geraakt. Het was al een uur na de start dat ik in Lantin op ravelfietsers botste en dan maar van daaruit meefietste. Ik heb dus niet heel het ravelparcours van 30 km meegefietst maar ik heb wel zeker 30 zwaardere kilometers gefietst want het parcours van de ravel was veel zachter en aangenamer dan van centrum Luik naar Lantin fietsen met omwegen. 
    Het was een fijn weerzien met 3 BaRiE-vrienden. Spijtig dat er niet meer patienten komen fietsen. Maar ik heb daar enkele jaren geleden van geproefd, het heeft mijn horizon verruimd. Door BaRiE heb ik meer zelfvertrouwen gekregen om te fietsen en ben ik geëvolueerd van driewieler naar mountainbike. Een serieuze revalidatie was dat, maar voordat je dat kan moet je eerst kansen hebben om dingen uit te proberen. Via BaRiE heb ik die kansen gehad en heb ik de moed gevat er voor te gaan trainen. Voor BaRiE trainde ik ook al maar toen had ik er nog geen zicht op wat er nog allemaal kon. Nu ben ik zo ver dat ik als een gewone wielertoerist de MTB op de trein zet en in Wallonnië ga fietsen.
    Toen ik 14 jaar geleden geopereerd werd en na 20 jaar niks kunnen fietsen terug begon met een driewieler, dacht ik niet dat dit voor mij was weggelegd, maar het is er nu wel na hard werk en met de inspiratie die BaRiE me gaf. Het is niet enkel een folie, het heeft me veel verder gebracht in het leven. Ik ben er fysiek veel sterker van geworden. Ik ben dus heel dankbaar voor al die kansen. Zonde dat dit zo moet stoppen maar tenminste enkel vrienden houden vol. Het is niet omdat we niet meer samen op reis kunnen als groep dat we niet meer samen kunnen fietsen.

  • verhuisperikelen.....

    Het is nu alweer lang geleden dat ik nog eens wat op mijn blog schreef. Dat komt door gebrek aan tijd. Ik moest verhuizen en dat is een grote klus, zeker als je er alleen voor staat en dan nog beperkt bent. Het is heus niet genoeg dat je een verhuisfirma aanspreekt. Als je daar op rekent kan je je lelijk vergissen. Het voorbereidend werk is enorm. Ik mag van geluk spreken dat ik op het laatste hulp had van mijn dochter, 2 vrienden en mijn broer bij het voorbereidend werk want ik zag het niet zo goed zitten. Nu dat ik op mijn nieuwe plek zit en de sleutel van het oude is afgegeven kan ik een beetje herademen. Maar ik zit nog steeds over mijn oren in het werk, en dat vlot niet goed daar ik niet zo veel met mijn handen kan doen wegens mijn aandoening.
    Maar je staat er voor en moet er door....dus de tramadolpillen opnieuw uit de kast gehaald om toch enigzins iets te kunnen doen en overeind te blijven....
    Ik koos voor een mooi, klein appartement in het groen met de nadruk op 'klein'. Er alles inproppen wat ik vroeger had dat lukt dus niet goed. Dus ben ik vooral bezig geweest met elimineren. Een hoop dingen gingen naar het containerpark, veel dingen gaf ik weg en er staat nog een aanzienlijk deel meubels te koop. Onze slaapkamers zijn geïnstalleerd. Die hebben we kunnen schilderen voor we er in trokken maar de andere kamers nog niet omdat we nog geen blijf weten met al de dozen.
    Elke dag verdwijnt er een of enkele dozen, wanneer ik een bestemming vind voor de inhoud, niet evident als je weinig plaats hebt. Het is dus ook een groot stuk afscheid nemen van spullen en zodoende laat ik ook mijn oude leven beetje bij beetje los. Dat is eigenlijk wel een goede zaak want mijn oude leven en het nieuwe zitten al een hele tijd in een kluwen van chaos. Vereenvoudigen zal mij verlichting brengen.

    Van de verhuizers had ik verwacht dat ze mijn spullen van punt A naar punt B brachten, maar ook dat ze mijn electrische toestellen op hun plaats zouden zetten, dat was afgesproken. Maar hoewel ik ze om 8u in de ochtend liet komen, hadden we om 22.30u toen ze weg gingen, geen stoel om op te zitten, want doe waren bedolven onder dozen die ik niet kon heffen, en fornuis, koelkast en diepvriezer bevonden zich in het midden van de living zonder aansluiting. de verhuizers gingen weg en lieten mij en mijn zoon alleen in een uitzichtloze chaos, want ik wist niet wanneer ik uit die ellende kon gered worden en Elias had de moed helemaal laten zakken. Met veel moeite plaats gevonden om een matras op de grond te leggen om te slapen, nadat ik al van 7u aan het sleuren was en van 12u tot 19.30u zat te wachten op de verhuiswagen twijfelend of ze nog wel gingen terugkomen want ze gingen tussendoor nog een andere klus doen. 

    De volgende ochtend stond de Proximusman hier, maar ik moest hem zeggen dat ik de modem niet vond, want hoewel ik de dozen voorzien had van labels zoals 'slaapkamer', 'keuken' en 'living', hebben de verhuismannen dat allemaal dooreen geklutst, en heb ik zelf niet de kracht om al die dozen in de juiste plaats te slepen. Dus dat werd een werk van maanden om dat terecht te krijgen met af en toe wat hulp. Op de koop toe hebben de buren controle gestuurd van de huurmaatschappij zonder mij iets gezegd te hebben. Blijkbaar hebben de verhuismannen ruzie gehad met de buren. De buren klaagden tegen mijn zus (die 1 km verder woont) en de verhuurmaatschappij, maar zwegen tegen mij in alle talen terwijl ik gewoon in mijn appartement was. Dus ik stond daar nogal voor aap toen de volgende dag inspectie van de verhuurmaatschappij kwam. Ik was daar niet blij mee om meteen te weten dat ik achterbakse buren heb, maar ik zal het niet aan mijn hart laten komen. Doch, van mij krijgen ze geen excuses. Het heeft een week geduurd eer ik wist bij wie er schade was, want zelf kon ik het dus niet zien, zo mimiscuul. Maar ik heb natuurlijk veel te veel werk om daar over te tobben.

    Bijkomende ramp was dat daags voor de verhuis mijn fiets werd gestolen. ik kan me nu nog verplaatsen per crossfiets maar daar kan ik dus geen boodschappen mee doen. Ook weer erg handig als je geen wagen hebt! Wenkbrauw ophalen dat moet ik dan ook nog opgelost zien te krijgen. Ik moet een fiets met V-brakes vinden en met bagagedrager of bak.

    Maar ik heb toch al veel van het zonnetje op mijn terras genoten, dat maakt veel goed Lachen

    Van sporten kwam dus niet veel, maar heb wel veel afstand moeten fietsen. Goede benen heb ik nog wel en daar ga ik binnenkort nog veel van profiteren bij goed weer Lachen