• Vakantie is weer achter de rug

     

     

     

    Een week geleden keerde ik terug van de mooiste reis van mijn leven, een rondreis door West Cuba.
    Bij aankomst leek ik een probleem te hebben want mijn toeristenkaart werd niet aanvaard. Maar het probleem werd vrij vlug opgelost door een nieuwe toeristenkaart te kopen voor 25 euro. Ik leerde dat Cuba een land is met veel burocratische regeltjes maar waar toeristen wel heel goed behandeld worden. De security hebben niet eens mijn koffer doorzocht. In de aankomsthal werd ik onmiddelijk aangesproken of ik een taxi wilde, maar die had ik niet nodig, een beetje verder stond de gids van Fox Reizen die me Juliana noemde op zijn Spaans, en me welkom heette. Ze hadden de voornaam Veerle als 2e familienaam opgevat en mijn Spaans klinkende 2e naam als voornaam. Mij goed als dat voor hen makkelijker is. Maar onze gids sprak wel zeer goed Nederlands, hoewel hij nog nooit Cuba had verlaten. Bewonderenswaardig!

    Buiten gekomen voelde ik de Caraibische lucht om me heen als een zachte warme omhelzing. Dàt, met al de glimlachende en hulp aanbiedende mensen om me heen gaf mij een warm gevoel vanbinnen, een gevoel van welkom te zijn. Dit gevoel heb ik elke dag in Cuba blijven ervaren, zo fijn!
    Cuba en ik, was liefde op het eerste gezicht. Ik had er dan ook al lang naar uitgekeken. Mijn moeilijk lijf had er ook niet veel last mee. Bij aankomst in La Habana was het 28° en dat hield aan de volgende 2 dagen. Het hotel Nacional de Cuba, gaf het gevoel in een oude film van de jaren 50 te zijn beland. Die werden er dan ook gemaakt. Ik ben er trouwens ook pardoes in een Cubaanse TV-show beland op een bepaald moment. Alle dagen werd daar gefilmd. Het werd geheel onderhouden in jaren 30 koloniale stijl. Beetje groots met prachtige tuin en terassen met uitzicht op zee waar het goed toeven was, en waar ik tegen de raad van mijn dietist in, de mojito liet smaken. In het hotel waren we enkel voor een paar uur rust, te slapen en te ontbijten. Interessant waren er ook de loopgraven die zich op de site van het hotel bevonden die dateerden van de derde wereldoorlog, of tenminste van de perode wanneer die verijdeld werd. Maar de kannonnen hebben zelfs ooit nog de buccaneers beschoten ook. Als je daar bent begrijp je wel waarom iedereen dat eiland wilde inpalmen, het is aantrekkelijk op vele vlakken.
    Ik heb onze gids erg laten schrikken door verloren te geraken in de stad de eerste dag. Hij wist immers nog niet dat ik Spaans spreek en dus heel makkelijk mijn weg terug kan vinden. Tja, dat heb je als je in de stad blijft praten met de lokale bevolking, zo raakte ik de groep kwijt. Na een half uur zoeken naar mijn groep gaf ik het op. Aangezien ik dacht dat de groep ergens lekker zat te eten ging ik dat ook maar doen. Alleen? Neen, in Cuba ben je nooit alleen. De sfeer is ontspannen en veilig, de mensen vriendelijk, het eten lekker en met live muziek, waar ik nog een praatje maakte met de zangeres van de groep. Havana is een mooie, gezellige stad met goedbewaarde monumenten Met oldtimers die door de straten tuffen Met cocotaxi's, een soort driewieler-motorfiets waar achterop plaats is voor 3 passagiers, en met een ronde kap overdekt, alsof het een grote, gele helm is waar iedereen onder zit, heel grappig. Daarvan maakte ik gebruik na een middagje ver wandelen om terug te keren. Ook een keer in een grote oude chevy vervoerd. Wat een ruimte binnenin die Amerikaanse slee, maar wel volledig opgelapt met de ene gelaste staalplaat over de andere, hoe kan het anders dat ze er al 60 jaar in rondrijden. Maar de uitlaatgassen stinken wel. Toch heeft Cuba maar een ecologische voetafdruk van 1,8 heel ver beneden het Europese niveau. Waarom..... dat zou duidelijker worden de volgende dagen na het verlaten van de stad La Habana. Het leven is eenvoudig in Cuba. Het leek mij beter dan in Europa..... maar ik werd er verwend als toerist natuurlijk. We bezochten de rumstokerij van Havana Club en hebben er ook naar een optreden van de Buena Vista Social Club geweest, en natuurlijk heb ik daar salsa en son gedanst dat het een lieve lust was, zelfs een keer met onze gids.
    De derde dag trokken we het binnenland in naar de provincie Pinar del Rio in het Westen. We reden in een moderne bus met airco waarin we de hele reis zouden vervoerd worden, met een zeer attente chauffeur en onze gids. Onderweg steeds meer verwondering over de natuur, de vele tropische fruitbomen en palmen, zo'n vruchtbaar land, zoveel vogels, groene berghellingen, veel bloemen, kleurige huisjes met schommelstoelen op de terrasjes. Op de autosnelweg weinig auto's, wel dikwijls paard en kar op de pechstrook en veel fietsen. Na een halve dag rijden stopten we om de benen te strekken. Een plaatselijke gids bracht ons daar bij de Cueva de los Portales waar in 61 het verborgen hoofdkwartier van Commandante Ché Guevara was. Knap om dat eens te bekijken, vooral omdat de natuur er zo mooi is, oerwoud, bergrivier en grotten. We bevinden ons in de vallei van de San Diego rivier. En dit spreekt tot de verbeelding want de plaatselijke gids vertelt anecdotes over de strijd in de jaren 60 die hier plaatsvond die ik kan linken aan wat ik er al over gelezen had.
    Daarna rijden we verder naar Viñales, een pittoresk en lieflijk dorp in een vallei. Ons hotel Los Jazmines, ligt wat hoger op een bergflank zodat wij vanaf het balkon van onze kamers een wondermooi uitzicht hebben over de vallei. De temperatuur steeg zowaar naar 34° dus gingen we ons verfrissen in het zwembad. Gelukkig is er wel airco in de kamers, en dus kon ik daar wat verkoelen voor we klaar moesten zijn om te gaan eten in een resto met een tuinterras op de bergflank, zodat we weer over de vallei uitkeken bij zonsondergang, terwijl we ons het lekkere Cubaanse eten lieten smaken. De volgende dag zijn we in de ochtend een wandeling naar de tabaksboeren gaan maken. Onderweg weer een en al verwondering over alles wat we zien groeien: veel hibiscusbloemen, bougainvillea en andere, kolibrietjes die helemaal in de bloem verdwijnen voor de nectar, bananenbomen, kokospalmen, mangobomen, ananasplanten, papaya, goyave, koffiestruiken, alle soorten groenten die je bij ons ook vind maar daarbij nog veel meer. De kleine lichtbruin met wit gevlekte varkens liepen vrij in de mangoboomgaard en smulden de afgevallen vruchten op. De kippen werden gevoerd met ananas, geeft in een keer een andere betekenis aan het gerecht kip met ananas. Het leven is hier zoet. De tabak was in het najaar al geoogst en hing nu te drogen. De boer vertelde dat de staat 90% van zijn oogst koopt, tabak voor de sigarenfabriek, en dat hij 10% zelf mag verhandelen en dat hij daar erg tevreden mee is. Hij toonde hoe hij sigaren rolt die hij dichtplakt met honig. Hoewel ik geen roker ben heb ik er wel van geproefd want deze sigaren hebben wel een aangename geur. 
    We bezochten ook nog een sigarenfabriek waar de habanos gemaakt worden die je officieel kan kopen.
    We belanden in een resto waar de specialiteit een piña colada vers uit de tuin is. Dat moest ik proeven en het is dus niet te vergelijken met de erzatz die wij in Europe krijgen. Het stilt zelfs een groot deel honger, zo voedzaam. Ik ben niet iemand die regelmatig coctails drinkt, maar als het zo vers is laat ik het me smaken. Ik drink dan wel water bij het eten. Ook het eten was overheerlijk.
    Na 2 nachten Viñales zijn we dan verder gereisd naar de Varkensbaai in het Zuiden waar we het Oorlogsmuseum van Giron bezochten, dan verder naar Cienfuegos, een mooie havenstad met Franse invloed waar we stopten. Daarna reden we verder de provincie Sancti Spiritus in naar Trinidad, een stad waar je haast geen hoogbouw vind, enkel oude huizen en paleizen in de mooiste pastels en smalle straten met kasseien. En live muziek overal op straten en pleinen en in restaurants. Ik logeerde in een klein huis bij een jonge vrouw, casa particular, een privaat logement. Heden zijn er in Cuba dus niet enkel hotels die van de staat zijn, maar ook privé-initiatieven voor logementen en restaurants. Ik had een kamer met douche, eenvoudig maar zeer netjes en elke ochtend kreeg ik op het gewenste uur ontbijt met veel tropisch fruit, koffie, broodjes, beleg en versgeperst ananassap. Ananas is het nationale symbool van Cuba, en ik ontdekte dat het hart van de ananas daar krokant is zoals appel en niet vezelig zoals bij ons. Al het fruit is daar lekkerder, ook bananen zijn sappiger en mango en zoveel meer.
    In de ochtend werd ik wakker van de gezellige geluiden in de stad. Het geklepper van paardenhoeven, de gezangen van de groenteverkoper met zijn kar. In Trinidad ga je bijna 100 jaar terug in de tijd, en 500 jaar als je de bezienswaardigheden bekijkt die erg goed onderhouden zijn, zo mooi. De oude koloniale herenhuizen werden goed onderhouden en hebben nu publieke functies zodat iedereen ze kan bezoeken. In Trinidad ook weer dansgelegenheid gehad met de locals, mocht niet mankeren uiteraard.
    Vanuit Trinidad reizen we naar Santa Clara, een universiteitsstad in de provincie Villa Clara waar we nog de ontspoorde trein bezoeken die het middelpunt was in de slag van Santa Clara. We bezoeken ook het grafmonument met museum van Ché Guevara. Indrukwekkende figuur, want hoewel in 1967 vermoord, wordt hij nu nog alle dagen in Cuba bezongen als held. En zelf stond ik verbaasd hoeveel boeken deze man in zijn korte leven schreef die ik te koop zag aangeboden. De revolutie was erg belangrijk voor de Cubanen en maakte het land tot wat het nu is, leefbaar voor iedereen.
    In Santa Clara hebben we kamers die er aan de buitenkant uitzien als indianenhutten met gedroogde palmbladeren op het dak, maar aan de binnenkant is het modern comfort, met hibiscusbloemen als verwelkoming op het bed, zoals dat ook in andere plaatsen was. We lijken hier in een dorp in het oerwoud te zitten, maar dan met een modern zwembad, bar en restaurant.
    De volgende dag rijden we verder naar Varadero waar we moeten afscheid nemen van onze gids die ons verblijf heel interessant maakte en ons verwende door ons de mooiste plekjes te tonen.
    Varadero is helemaal een toeristenparadjs, maar meer is het niet. Ik probeerde het dorp te bezoeken maar daar zijn amper wat huizen te vinden, laat staan meer. Varadero heeft een mooie kust, het Caraïbisch plaatje van strand en palmbomen en voor de rest enkel luxueuze hotels en een Amerikaanse shoppingmall waar zich de enige pinautomaat bevind die we in Cuba vonden, en die misshien wel de enige in heel het land is, of een van de weinige. Met onze All In formule konden we dan 2 dagen uitrusten bij he zwembad of strand voor we weer naar huis gingen. Ik had een grote luxueuze suite in Melia Varadero, met een terras van minstens 10m bij 3, een bed van 2,50m breed, mooie ruime kamer en badkamer en dressing. We mochten eten in 4 restaurants al wat we wilden, allemaal inbegrepen maar toch sprak me dit niet zo aan als de eenvoud in Trinidad en Viñales of de autenticiteit van La Habana. Het echte Cuba..... dat je beleeft met al je zintuigen....een droom die werkelijkheid werd.