• 2015

     

     

     

    2015 ligt voor me als een lege pagina die nog ingevuld moet worden, dus veel valt daar nog niet over te zeggen. Alleen heb ik heb een slechte start gemaakt met ziekte, een virus dat me 5 dagen en nachten achter elkaar heeft doen slapen. Maar als je een slechte start maakt heb je veel kans dat het daarna veel beter zal worden.

    Deze blog staat in het teken van leven met reuma omdat reumapatienten voortdurend met onbegrip moeten leven en er geen sensibilisering komt als de problematiek eeuwig verborgen blijft. Vandaar dat ik in 2011 besloot te bloggen hierover.... hoe leeft men met een chronische aandoening en hoe maak ik dat leven leefbaar? Waarom daar over schrijven? Zou je niet liever aan aangenamere dingen denken? Natuurlijk wel! Maar er is geen minuut in mijn leven dat die reuma mij niet lastigvalt, ik moet ook de aangename dingen in het leven mèt de functiebeperkingen van die aandoening doen.  Je hebt er geen controle over, maar ik vecht er zo goed en zo kwaad ik kan tegen om het maximum aan levenskwaliteit te bereiken dat in mijn eigen mogelijkheden ligt, en daardoor zo lang mogelijk zelfstandig te kunnen leven. Een dagelijkse strijd want die zelfstandigheid komt voortdurend in het gedrang. Het is een full time job als je dat goed wil doen, want huishouden en gezin zijn er ook nog voor mij als alleenstaande moeder van 2 volwassen kinderen waarvan eentje ASS heeft. Ik heb dus echt geen tijd meer om nog te gaan werken Knipogen
    Aan de andere kant kan ik hier op mijn blog op hopeloze dagen ook terugblikken op de successen in mijn voortdurend revalidatieproces en ze delen met andere patienten. Succes is ook wel relatief, het gaat niet steeds in stijgende lijn, 2 stappen vooruit en 1 stap achteruit, maar dat is ook vooruit natuurlijk. Als we in de gewone ratrace van het leven mee willen gaat het gegarandeerd fout met ons. Een opstoot of burn out is dan niet ver af. Vandaar dat wij in een ander tempo moeten leven.

    Aan het begin van 2015 kan ik terugblikken op het afgelopen jaar wat dat voor mij gedaan heeft en ik heb dus nog wel mooie dingen bereikt die ik voordien nog niet mogelijk achtte.

    Jaar na jaar werd het probleem met pijn in de rug steeds erger en in het voorjaar van 2014 was het zeer acuut omdat ik me geforceerd had met meubels. Ik leef als alleenstaande en dus probeer ik soms klussen alleen te doen met alle gevolgen van dien. De vernauwing ter hoogte van de thoracale wervels zorgde niet alleen voor een helse pijn in de rug maar ook voor spasmen en verlamming in armen. Massage bracht verlichting maar de pijn was er steeds weer en ik moest dus dagelijks pijnstillers nemen om door de dag te komen. Ook verplaatste het pijncentrum in mijn rug zich regelmatig. De nek, de lumbale wervels en de sacroiliacale gewrichten deden ook veel pijn. De pijn was zo erg dat ik niets meer kon en enkel maar bezig was met overleven en pillen slikken. Als ik genoeg slikte kon ik met mooi weer nog op de fiets. Maar alles ging slechter en slechter. Dat moest veranderen. Mijn artsen wisten niet meer dan wat kiné en straffere pillen voorschrijven. Dat gaf me geen bevredigende vooruitzichten dus wilde ik iets nieuws proberen. Ik maakte een afspraak voor acupunctuur. Dat was een schot in de roos. Ik ben erg tevreden dat we die rugpijn meester zijn en dat ik terug van het leven kan genieten. Ik blijf wel naar mijn acupuncturist gaan. Dit is voor mij een zeer belangrijke verwezenlijking die mijn toekomst verder gaat bepalen.

    Nog een probleem waar ik me al jaren zorgen over maakte was een huidallergie door medicijnen. Ik ontdekte dat cryosauna daar het antwoord op was. Sessies van 3 minuten in een cabine van -130° brachten soelaas. Zwelling is weg, de bloedsomloop enorm gestimuleerd en weg is de vervelende jeuk en ook de gezwollen voeten. Een natuurlijke remedie die aanslaat.

    Met de fiets heb ik ook weer vooruitgang geboekt. In de zomer deed ik nog mooie tochten op de pino met BaRiE. En ik had het niet gepland maar ik ben begin oktober hals over kop naar Frankrijk vertrokken met 2 mensen waar ik voordien enkel maar contact mee had op Facebook. Mijn zin voor avontuur kreeg nog eens de bovenhand. Maar mijn fiets kon helaas niet mee. Ik zat daar in Bourgogne op een zalig mooie plek in de weidse natuur. Helemaal een landschap waar ik graag in wilde fietsen. Dus heb ik een lokale fiets gebruikt, totaal onaangepast, want er zat geen torpedo op wat wel moet als je niet met handen kan remmen. Ik ben daar in mijn eentje gaan fietsen met een gewone mountainbike. Iets waar ik al wel stiekem van gedroomd had maar nog niet durven denken dat ik het zou kunnen. Toch deed ik het! Het was de eerste 2 keer maar enkele km maar de dagen er na steeds meer. De laatste dag deed ik zelfs al 32 km over berg en dal. Dat was een hele heksentoer voor mij ook al lijkt dat weinig in vergelijking met wat ik op andere fietsen fiets. In het afdalen heb ik dan niet goed kunnen door fietsen omdat mijn handen niet zo lang kunnen remmen en mijn grip op het stuur niet goed genoeg is om voluit te gaan. Maar ik heb er vooral van geleerd dat er nog mogelijkheden in mijn handen zitten die ik nog voorzichtig kan verbeteren. Mountainbiken is niet totaal onmogelijk voor mij, de benen konden het al langer. Dat was dus ook een onverwachte verwezenlijking in 2014. De vreugde die het me gaf zal ik nooit vergeten.

    Verder is het ook zo dat ik minder financiële zorgen kreeg en dat ik de kans heb ook een beetje te reizen. Ik ging naar Frankrijk, naar Turkije en naar Londen in 2014. Al is er in mijn leven veel pijn, ik heb alleszins ook van een portie geluk genoten en dingen geleerd waar ik verder op kan bouwen in 2015

    Het is goed om bij een jaarwisseling eens terug te blikken naar waar de stukjes geluk in dat jaar zaten en ze niet te vergeten. Dat kan veel pijn goed maken. Die stukjes geluk zijn nu als edelstenen in de schatkist omdat ik ze heb opgeschreven.

    Intriest is het dat er veel geweld en onrecht is in de wereld en steeds dichterbij. We kunnen er onze ogen niet voor sluiten maar we mogen ook niet zwelgen in negativiteit. Daar bereikt men niets mee. Daarom ben ik juist nog meer vastberaden dat we ons moeten uitstrekken naar alles wat liefdevol en vredevol en positief is, want dat is de wapenrusting die we nodig hebben om dit door te komen, altijd en overal...... Ik wens iedereen veel liefde in 2015 <3