• Dit najaar....

    Net mijn kerstpakjes ingepakt. Ik vier kerstavond met mijn dochter en zoon knus onder ons. En dan kerstdag kook ik een stoofpot voor de hele familie en anderen zorgen dan voor de rest...

    Ondertussen zijn we in de moeilijkste periode van het jaar aanbeland. Meestal begon die vroeger, die periode van meer pijn en moeilijker bewegen. Altijd ben ik op zoek naar betere behandeling om mijn levenskwaliteit te verbeteren met reuma. Dit najaar begon ik met acupunctuur en dat heeft heel goed mijn rugpijn opgevangen. Na een prikbeurt kan ik nu een week zonder pijn zijn als ik mij niet forceer. Massage helpt daarentegen maar voor enkele uren en medicatie is elke dag opnieuw te slikken als ik nog wil kunnen bewegen. De pillen kon ik nu al 2 maanden laten, maar tegen de vermoeidheid werkt het niet. Als ik me te moe maak dan heb ik weer veel pijn. Er zit dan niks anders op dan dagen te rusten. En als dat niet lukt toch een dag of 2 pijnstillers nemen. 
    Maar al bij al ben ik er beter aan toe dan vorige jaren rond deze tijd. Ik ben nog altijd in staat mijn verplaatsingen per fiets te doen, zo'n 30 km per dag als het moet kan nu nog, (en nog altijd geen electrische fiets). En waarom ook niet? Thuis kan ik niet veel. Mijn handen weigeren veel dienst. En als ik eens zelf boodschappen de trap op draag kan ik dagenlang niks meer van pijn in rug en armen. Een deur openen is al te moeilijk, laat staan andere dingen. Als ik dan de muren oploop van frustratie ben ik blij dat ik tenminste op een andere manier nog actief kan zijn, op de fiets.
    Het huishoudelijk werk moet met hulp gebeuren omdat ik nu bijna niets meer kan in mijn handen houden door de weersverandering. Is elke winter zo. Dubbele pech dat er veel zieken zijn in de thuiszorg en vakantie. Knokken dus.
    En toch zit er ook nog wat vooruitgang in mijn handen.

    Mijn linkerpols kan nu 30° plooien ipv 10°, ulnaire deviatie niets meer en radiair nog enkele graden, en mijn rechterpols plooit 20° ipv 5°, daar heb ik zowel aan ulnaire zijde als radiair nog enkele graden nu, en daar zat al vele jaren haast niks beweging meer in. Dat heb ik bereikt toen ik in Frankrijk op een mountainbike fietste en dus met mijn handen moest remmen. Ik heb altijd gedacht dat dat onmogelijk was, en dat was ook zo goed als onmogelijk. In afdalingen heb ik veel moeten stoppen daardoor want door niet genoeg controle te hebben over het stuur en de remmen was dat wel zeer gevaarlijk om snel af te dalen. Maar omdat er geen andere fiets ter beschikking was, en ik absoluut door dat mooie landschap wilde fietsen, want wandelen is nog veel onrealistischer voor mij omdat ik nogal vlug door mijn enkels zak. Ben ik dan heel voorzichtig heel alleen gaan mountainbiken. Dat was een zeer grote uitdaging waar ik veel van geleerd heb. Het deed wel pijn in mijn handen, maar ze werden wel wat soepeler die polsen. En nu ik zie dat ze na 2 maanden zo gebleven zijn weet ik dat ik er verder op moet oefenen. Nu niet door overal met handremmen naartoe te fietsen, in druk verkeer is dat te gevaarlijk. Maar wel wat oefenen met de handen in de fitness. Op de roeier bv oefen ik grip en kracht voor de handen. Ook door een bar van boven naar beneden tot op borsthoogte te trekken met 6,25 kg er aan. Dat kan ik nog geen 3 keer per week want het doet wel nog veel pijn, maar stilaan wordt het beter. Cryosauna, wat ik nog doe voor mijn huidallergie vanwege medicatie, helpt ook wel voor pijn in de handen, of ijs opleggen. Maar nu moet ik echt gaan stoppen met typen door pijn Lachen

    De rondreis door Turkije (1800 km) was ook heel vermoeiend. Soms niet makkelijk om de groep te blijven volgen maar het is toch goed gelukt. Mijn eerste reisje buiten Europa is een feit, en het was een hele mooie ervaring. Van Istambul over Ankara naar Cappadocië en dan naar Antalya. 's Morgens gewekt worden door de moëzzin voor het ochtendgebed.... dat was iets nieuws.... vreemd, en maakt je bewust dat je in de Oosterse wereld vertoeft, hoewel dat op andere vlakken haast niet te merken is. Onderweg in de bergen overal sneeuw en de 2 laatste dagen in Antalya nog lekker warm weer. Na zonsondergang kunnen zwemmen in een warm zwembad met kerstverlichting er rond is zo eens iets anders, romantisch, ook al was ik de enige. Hele lieve mensen daar ook en ze kunnen daar ook feestjes bouwen die Turken. Omdat ik spontaan kwam mee dansen terwijl de anderen van mijn groep aan hun stoel genageld bleven, kozen ze me uit als extra attractie van de avond. Ik werd gesluierd en mannen stonden voor me in de rij om zich aan te bieden. Ik kon ze niet blijven afwijzen en dus koos ik daar dan maar een knap exemplaar om mee te dansen.  Echt iets voor mij zo'n feestje. Die traditionele dansen (Turks-Grieks en Orientaals) had ik immers al geleerd op Antwerpen Danst, vandaar dat ik in mijn sas was.
    Echt om nooit te vergeten Lachen

    Aan ieder een warme kerst......