• Pijnbestrijding

    Het is al 2 jaar dat ik eigenlijk geen dag meer zonder pijnstillers kan voor mijn rug. Ik heb RA en normaalgezien krijg je dat niet in de rug, maar ik heb wel degelijk regelmatig ontstoken rugwervels waarvan de reumatoloog zegt dat het geen RA is. Ook heb ik veel spierpijn, spierspasmen en zenuwpijnen. Regelmatig zijn er andere wervels aangetast en nu vooral de sacroiliaciale gewrichten. Mijn nekwervels zijn reeds aangetast van in mijn jeugd en dat geeft uitstralende klachten naar schouders en armen. Ik neem nu al 2 jaar Zaldiar, kon geen dag zonder, anders kon ik gewoon niets doen.
    Verleden vrijdag ben ik gestart met acupunctuur. Ik ga bij een arts in Deurne daarvoor maar ik blijf mijn basisbehandeling van mijn reumatoloog nemen. De arts-acupuncturist had gezegd dat ik na 5 behandelingen zou moeten voelen of het aanslaat of niet. Er werden eerst metingen gedaan naar blokkades en ontsteking. ik moest ook een vragenlijst invullen met details over mijn klachten en medicatie. Daarna volgde een gesprek met de arts en heeft hij nog een manueel onderzoek gedaan. Daarna werd ik dan geprikt met steriele plooibare naaldjes. De meesten heb ik zo goed als niet gevoeld. Eentje deed heel kort pijn.
    De dag van de behandeling zelf was ik erg moe en gloeide ik op de plaatsen waar ik geprikt was. er werd ook gezegd dat ik platte rust moest nemen.

    De volgende ochtend werd ik voor het eerst in jaren wakker zonder rugpijn, mijn rug voelde ontspannen, voor mij een vreemd maar aangenaam gevoel.
    Ik had in de loop van de dag nog wel een licht knagend gevoel op meerdere plaatsen maar niet meer de felle pijn van er voor.
    Voor de behandeling nam ik 1000 mg Naproxen per dag en om de 6u een Zaldiar. De dag van de behandeling zelf had ik de ochtend nog 500 mg Naproxen genomen en verder niets meer, ook geen Zaldiar. Van zaterdag tot nu (dinsdag) neem ik enkel nog 250 mg Naprosyne en helemaal geen pijnstillers. Mijn basisbehandeling is Humira en Arava.
    Ik hou het goed uit met zo weinig medicatie, ik had dat niet zo vlug verwacht Lachen

    Ik had dit al eens eerder besproken met mijn reumatoloog dat ik dit nog eens wilde proberen. Ik heb hier in mijn jeugd een periode van 3 jaar veel baat bij gehad, dan plots niet meer maar dat was toevallig ook toen de eerste arts er mee stopte en werd vervangen door een andere. Mijn reumatoloog vond het geen slecht idee als ik het bleef combineren met mijn basisbehandeling. Het is de bedoeling dat ik pijnstillers zou kunnen weglaten want die zijn toch niet gezond. Ik kan dan mijn organen toch wat sparen.
    Nu afwachten of het blijft aanslaan....

  • Heerlijk nazomeren in Bourgogne

    Onverwacht kreeg ik verleden week de gelegenheid om een weekje mee naar Frankrijk te gaan, met 2 andere mensen op logement in een oud boerenhuis in Druy-Parigny, kanton Nièvre in Bourgogne, gelegen ten Noorden van Clermont-Ferrand en ten Zuiden van Sancerre en Nevers. Een goede 6u rijden met de wagen en je komt in een heel andere wereld waar alles zalig stil wordt en waar enkel de natuur vooruit gaat.
    Frankrijk heeft me altijd aangetrokken, dat dateert al vanuit de tijd toen ik als kind met mijn ouders al heel Frankrijk doorkruiste met de wagen naar het Zuiden nog langs nationale wegen, en dan vraag je je wel eens af hoe het zou zijn om op zo een plek halverwege Frankrijk te blijven. Ik had nu de kans.
    Ik had de laatste tijd wel mijn part gehad van druk gedoe en kon dus wel zo'n weekje smaken, nu dat de kinderen weer goed in hun schoolse routine zitten, heb ik maar meteen de koe bij de horens gevat, ze kunnen tenslotte voor zichzelf zorgen met twee, ze zijn volwassen.
    We kwamen terecht in een prachtige omgeving, slechts 4 huizen te zien in de wijde omtrek, en voor de rest allemaal groen.... afgewisseld met herfstkleuren en een lucht van zomers felblauw wat men in België haast nooit ziet. Het was dan ook de hele week - uitgezonderd 1 dag - zo'n 27° tijdens de dag in oktober zelfs..... en dat schept mogelijkheden.... En dan had ik ook nog geluk met het gezelschap want ook dat was echt wel in orde, vooral omdat ik ze vooraf nog niet kende, maar ik sta altijd open voor nieuwe ervaringen....
    Het betrof een project dat nog in renovatie is maar waar wel alle basisvoorziening al is om er te logeren, ook voor camping. http://acotedelagrange.jouwweb.nl/foto-s Je moet het maar doen, zo een oud boerderijtje helemaal opknappen in je eentje terwijl je er zelfs nog niet permanent woont, het is te bewonderen. Ik durf er nog niet over dromen al is het aantrekkelijk op zo'n plek te gaan wonen. Er werd ook rekening gehouden met het landschap door enkele glazen wanden waardoor je uit de wind, maar niet zonder zicht kan buiten zitten. Je hebt dan vanaf het overdekt terras het zicht op de groene vallei van Druy.

    Op zaterdag gingen we wandelen en omdat ik daar niet de voeten voor heb, mocht ik per fiets mee. Dat was eigenlijk een heel avontuur om aan te beginnen, want ik had mijn eigen orthopedisch aangepaste fiets niet bij, maar ik kon daar een mountainbike gebruiken, zo eentje met kleine dikke banden. Allemaal goed en wel maar dat is met handremmen! Dat was dus zowel mentaal als fysiek een beproeving, maar wie mijn blog al eerder las weet al dat ik graag uitdagingen aanneem, en dat ik wel een goede dosis zin voor avontuur heb. Het komt er op neer dat ik best wel wat gespannen op die fiets zat, en constant moest focussen op mijn handen die iets moesten doen wat ze al 39 jaar niet meer deden. Ik ben moeten stoppen met dagelijks per fiets van Brasschaat naar 's Gravenwezel naar school fietsen toen ik 15 was, nadat ik reeds voor de 2e maal door een wagen werd opgeschept omdat ik niet meer kon remmen vanwege de zware ontstekingen in mijn handen door juveniele RA, en bij gevolg krachtverlies van de handen. Door de misvorming die daarna kwam werd het ook niet meer beter. Maar met een MTB is het soms wel iets makkelijker remmen, en ik ben heel blij dat ik de kans had dat te proberen want ik droomde er stiekem al lang van. Verder is het ook beter voor me om met zo'n lichte fiets te fietsen op heuvels en bergen want een zware fiets vasthouden op een helling lukt mij echt bijna niet door gebrek aan kracht in de armen. Een lichtgewicht MTB met banden die door hun dik profiel in de grond grijpen, dat is dus ook voor mijn beperking beter, alleen de handremmen niet simpel.
    De wandeling werd nog een echt avontuur. Er kwam zelfs een moment dat ik dacht 'waar zijn we nu in verzeild geraakt', toen we midden in het bos de weg niet makkelijk vonden. Maar ook dat is iets dat mij op mijn eentje ook al wel eens meemaak en met 3 is dat toch veel veiliger en amusanter. En het was gewoon schitterend om een binnenweg te nemen over de bergweiden die ik met de crossfiets kon af slalommen. Ontspannend ook want op gras moest ik mijn remmen niet steeds ingedrukt houden met pijn in de handen zoals ik het op een asfaltweg wel moest, gras remt immers af. De wandeling was dus echt een belevenis en ik was er helemaal voor gewonnen dat nog te doen.
    Zondag bezochten we rommelmarktjes. Maandag was het ineens meer dan 10° kouder en dat gaf aanleiding om een rustdag te nemen met een goed boek. Dinsdag ben ik even alleen naar het dorp gefietst, mijn horizon weer iets verlegd. Woensdag werd het een fietstochtje naar Béard en de Loire en wat omwegen goed voor een 20km waar ik niet enkel de Loire maar ook onverwacht een sprookjesachtig heidelandschap ontdekte. Wat is het hier mooi en veelzijdig. De kleuren paars en wijnrood waren opvallend aanwezig tussen al het groen. Donderdag heb ik dan een serieuzere toer gedaan in mijn eentje met heel wat meer risico van Druy via Sougy-sur-Loire via 'le chemin des pièrres' naar St Léger-des-Vignes' en van daar naar La Machine, waar ik dan crashte van honger. Aangezien alles was gesloten want daar nemen ze 3u middagpauze en dat houdt in dat alles, horeca incluis dan sluit, reste mij niets anders dan wat te fietsslenteren langs het recreatiedomein van de oude steenkoolmijn tot er iets open was. Tja, ik had geen rugzakje meegenomen toen ik thuis in België vertrok, wel een fietstas maar die kon niet op deze fiets, en in mijn banaantasje zat alleen maar water. Dus werd de fietstocht van 3u makkelijk 6u. Eerst wat gaan drinken op een terrasje en naar toilet, dan wat eten gezocht, in de buurt enkel bakkers, dan maar koffiekoeken, nog wat water, en ik had terug energie om weer verder naar Trois-Vèvres te fietsen en vandaar verder naar Druy-Parigny. Dat had een toer van 30 km kunnen zijn, maar met de omwegen er bij weer wat meer. En ik heb regelmatig moeten afstappen toen ik voelde dat mijn handen het niet meer hielden om te remmen, om even te voet naar beneden te stappen ipv de hele tijd af moeten remmen in de afdalingen die soms toch wel steil en riskant zijn. Moest ik te snel naar beneden gaan dan kon ik immers geen controle meer houden over mijn stuur want mijn grip is veel te slecht daarvoor, zelfs met mijn anti-slip handschoentjes, de ervaringen van het voorjaar met het controleverlies over spieren nog indachtig. Maar de zin voor avontuur won het van de angst. En ik fietste dus wel op een redelijk drukke autobaan zonder fietspad. Vandaar zoveel voorzichtigheid. Ik heb er natuurlijk enorm van genoten dat ik iets deed wat ik daarvoor niet kende. En als mijn gezondheid het toelaat doe ik dit nog. Veel te leuk!
    Vrijdag was het al weer tijd om naar huis te keren met de auto. Ik ben nu (zondag) nog wat aan het bekomen want dat kruipt niet in de kleren. Ik was al wat oververmoeid toen ik vertrok en dat betekent pijn, maar dat komt wel weer goed.
    Ik heb een zalig weekje in Frankrijk gehad en toffe mensen leren kennen.

    Nu ga ik eens een nieuwe fiets moeten zoeken, een mtb, het gedroomde speelgoed bij uitstek voor mij want ook hier in de bossen is dat het beste. De oude fiets is dan voor de boodschappen. En toch is mijn midlifecrisis al voorbij Lachen