• Experimentele fase 1

    Deze zomer heb ik veel werk voor de verkoop van mijn oude woning zodat er niet zo veel energie over blijft voor andere zaken. Ik heb dus niet echt tijd voor lange fietstochten zoals vorige jaren, maar ik heb wel al 3 keer tijd gemaakt om naar Antwerpen Danst te fietsen en daar ook te kunnen dansen, wat nu weer beter gaat dan vorige jaren.
    De chronische vermoeidheid laat mij echter niet zo veel doen als ik zou willen, maar dan pas ik het tempo wel aan. Ik ben niet het persoontje dat zich elke dag inhoud om niet te veel te doen. Ik heb liever een volledige actieve dag om voluit te gaan en te doen wat ik wil doen, maar dan moet ik de dag er na platte rust nemen, of ik val er op de duur bij neer en kan dan ook ziekte als gevolg hebben. Dat weet ik omdat ik dat allemaal al dikwijls genoeg ervaren heb, dus is het maar 1 actieve dag tegelijk. Tenzij ik op vakantie ben en buiten fietsen niks van werk te doen heb, en op tijd in een goed bed lig.
    Dat is wel wat beperkend, en dus ben ik altijd op zoek naar zaken die mij meer energie geven. Zo ben ik nu begonnen aan een experiment. Vorige woensdag heb ik voor de eerste keer cryosauna gedaan. Ik had een afspraak om 18.45u. Het weer viel tegen. Plensende regen, dus zag ik het niet zitten naar Merksem te fietsen en moest ik met de bus. Ik had de route nagekeken op Google maps, maar dat was zeer onduidelijk en daardoor stapte ik te vroeg van de bus af, waardoor ik me te voet nog ver moest haasten. Daargekomen werd ik zeer hartelijk ontvangen en moest ik vragen beantwoorden over mijn gezondheid, en mijn bloeddruk laten controleren. Ik vreesde dat die door de haast wat verhoogd zou zijn, en dat was zo, maar met 12/8 zat ik nog binnen de aanvaardbare waarden. Dus werd mij een kleedcabine aangewezen. Ik mocht ondergoed en warme sokken aanhouden en ook een badjas. Ik had maar mijn wolligste badjas meegenomen met die extreem koude temperaturen in het hoofd, en fleecesokjes nota bene in het midden van de zomer. En dan kreeg ik daar nog extra gewatteerde pantoffeltjes tot boven mijn enkels. Aan de andere kant van de kleedcabines was het dan te doen. Daar stond een soort van ruimtetuig van metaal met een deur in, en waar onderaan en bovenaan witte rookwolken uitkwamen. De witte rook was vloeibare stikstof, en op een digitaal schermpje zag ik de temperatuur naar de -140° gaan; ja echt, 140 graden onder 0 en er stond een lachende man in de cilindervormige ruimtecapsule te dansen, want bij zo'n temperatuur mag je niet stil blijven staan. Toen hij er uit kwam mocht ik er in. Mijn badjas werd afgenomen en ik stapte op moonboots (lookalikes) en in mijn ondergoed in de capsule. De deur ging dicht en de vloer werd gelift tot ik met mijn hoofd boven de capsule uit stak. Zo zag ik de mensen in de ruimte en kon ik niet bevangen worden door claustrofobie, want met die witte rook om je heen kan dat anders wel een beetje eng worden. Bovendien blijven de begeleiders naar je gezicht kijken en tegen je praten om zeker te zijn dat het goed met je gaat, je kan er op elk moment terug uitstappen. De veiligheid word dus verzekerd door eerst een aantal medische risico's zoals hart en longziekten of verhoogde bloeddruk uit te sluiten door het vooronderzoek, en door je in de gaten te houden wanneer je in de capsule bent. Natuurlijk stond ik niet stil en trappelde ik van de ene op de andere voet. Toen ik zei dat mijn vingers te koud werden kreeg ik handschoenen. Ik mocht maximaal 3 minuten in de capsule blijven, maar ik vond het op 2 minuten welletjes. 2 minuten zou een goede tijd zijn voor de eerste keer. Ik ging zeker niks forceren, want als de schrik er in komt te zitten, dan doe je dat niet vlug een volgende keer. Toen ik uit de capsule kwam, werd ik onmiddellijk in mijn wollige badjas geduffeld, en begon de felle tinteling waar ik na 2 minuten erg kon van genieten. Er ontstaat een prettig gevoel in het lichaam dat ik kan vergelijken met uren in de sneeuw geweest zijn, en dan helemaal verkleumd binnenkomen en vlak bij een warme haard gaan zitten, alleen nog wat intenser. Ik heb mijn bloed nog niet zo intens voelen stromen, een zeer behaaglijk gevoel, helemaal de moeite om er 2 tot 3 minuten voor in een ijscapsule (cryosauna) te zitten. Dan nog iets wat voor mij niet onbelangrijk is, ik had ze daar niet gezegd dat ik metalen protesen heb, en ik vreesde eigenlijk een beetje dat die zo koud gingen worden dat het onaangenaam zou worden, maar dat was dus totaal niet zo. Titanium past zich wonderwel aan lichaamstemperaturen aan.
    Bij warme sauna kan je bloedsomloop ook een boost krijgen, en ervaar je ook tintelingen in het lichaam, maar bij cryosauna is dat toch nog veel intenser en dat slechts op maximum 3 minuten. Toen ik me aankleedde en terug naar huis ging was ik wel zeer moe geworden, al voelde ik me goed en pijnloos terwijl ik die dag geen medicatie voor mijn reuma nam. Maar ik wilde nuchter blijven en wilde niet dezelfde dag beslissen of ik het nog zou doen, ik wilde weten hoe ik me de volgende dagen zou voelen.
    The day after, uitgeslapen want zeer moe, maar verder voelde ik me goed en had geen pijnstillers nodig.
    De 2e dag er na had ik tegen de avond nog steeds dunne voeten wat ik normaal alleen maar verkrijg door steunverband of steunkousen om toch maar in mijn schoenen te kunnen. Dat leek nu niet meer nodig.
    De zwelling die er al 5 jaar op mijn voeten kwam is niet van reuma en ook geen oedeem, het zijn resten vocht die niet vlug genoeg worden afgevoerd door trage werking van de schildklier, en waar men niets anders weet aan te doen dan steunkousen voorschrijven. Maar wie wil dat nu? Dat is onaangenaam en dus zou ik blij zijn met een natuurlijke remedie zonder medicatie. Misschien heb ik die nu gevonden?
    Tijd zal het uitwijzen want ik heb besloten om mezelf een reeks van 10 beurten cryosauna kado te doen Lachen


    Maar natuurlijk verwacht ik er geen mirakels van. Met wat verlichting ben ik al blij.