• Weer actief....

    Algelopen maand heb ik dan eindelijk de kans gekregen mijn fiets te laten repareren en nu werken de versnellingen beter waardoor ik terug beter kan fietsen. Als je maar 3 versnellingen hebt, en er werkt er maar eentje van, stand 2, dan kan je daar nog wel een beetje mee rondrijden naar de winkel enzo, maar langere tochtjes zijn dan niet zo aangenaam. Nu kan het wel want de derde versnelling werkt nu ook. Afgelopen maand heb ik zo ongeveer gemiddeld 30 km per dag gefietst. Op zich niet veel, maar wel de moeite als je dat 6 dagen in de week doet. Vooral na een voorjaar dat het niet zo goed ging, buiten het spinnen in de fitness en de 3-daagse met BaRiE.
    Ik droom nog altijd van een betere fiets, maar dat is nog toekomstmuziek Lachen

    Nu dat ik wat actiever kan zijn heb ik veel werk in te halen, maar omdat het veel te warm is bij mij binnen, probeer ik toch maar veel naar buiten te gaan op de fiets. Zelfs voor het avondeten kom ik niet naar huis. Dat kan even goed met een picnic in het bos, of op een terrasje. Het is hier heel de maand juli binnen al +30° meestal, ook al heb ik alle ramen open en alle binnendeuren met zandzakjes open gehouden. Geen probleem, ik hou van het buitenleven maar ik heb geen tuin of terrasje thuis. In plaats van me daar aan te ergeren trek ik er dan liever op uit. Zo ben ik gisteren naar Putte Stabroek gefietst via Kapellenbos, naar mijn broer, en pas bij schemering terug naar huis gefietst, dan maar niet via bos voor de zichtbaarheid. Een valpartijtje heeft de pret niet kunnen drukken. Thuisgekomen was ik nog boordevol energie en heb mijn keuken nog opgekuist in het midden van de nacht. Dan naar bed, maar nog lang wakker gelegen. Deze morgen werd ik dan pas om 10.30u wakker, maar met veel pijn. Zo gaat het altijd na een hyperactieve dag, maar ik heb dat dan toch weeral gehad. Na zo laat op te staan toch nog een uurtje plat van 15 tot 16u, was nodig, en pijnstillers ook. En zo hou ik het rustiger nu tot ik weer wat beter kan, en dat is hopelijk morgen al Lachen
    De kinderen zijn 2 weken op vakantie bij hun grootouders in Spanje met hun pa. Dat geeft mij ook extra rust. Alles stond immers in het teken van studerende kinderen. Als mama probeerde ik ze zoveel mogelijk te ondersteunen, door op tijd en stond voor eten te zorgen en les te overhoren en zo meer Ze kunnen normaal alles zelf, maar als ze studeren is er wat ondersteuning nodig. En mijn dochter had nog examens tot half juli, en zal er nog hebben in augustus want haar opleiding loopt door. Dus enkele weken rust zijn nu welkom Lachen

    Ontspanning was er ook want op donderdagen fietste ik naar de Kattendijkdok in de haven van Antwerpen waar Antwerpen Danst elke week plaatsvind. Dat is een feest in open lucht aan de Scheldekaai dat ik nooit wil missen. In 2005 nam mijn beste vriendin me daar voor het eerst mee naartoe. Ik kreeg er de kans om allerlei dansstijlen uit te proberen in gratis initiatielessen, en zo komt het dat ik ontdekte dat latijnse dans het best bij mij past. En zo is het nog steeds, want heb de vorige donderdagen zalig salsa gedanst. Ik volgde daarin les van 2005 tot 20011 bij Bailando tot en met masterclass. Stopte door voetproblemen, en werd aan voeten geopereerd in 2012 en 2013. 6 maand later kon ik al wat voorzichtig dansen in de zomer. Nu een jaar later zonder nog les genomen te hebben, gaat het nog beter. Ik ben er blij voor want het is toch altijd afwachten na zo'n ingreep of je nog terug alles kan wat je wil doen. Een tijdje dacht ik dat dansen verleden tijd ging zijn, maar het blijkt toch weer te kunnen. Dansen kan je moraal enorm opkrikken, de adrenaline, het sociaal contact er bij, en je helemaal uitleven, het is enorm gezond en geeft je sterke botten. Ik ben weer heel blij dat het nog lukt want dat is zeker niet vanzelfsprekend. Mijn vriendin die me na mijn scheiding steeds op sleeptouw nam naar openluchtdansavonden heeft het leven in 2012 verlaten, maar de herinnering aan haar enthoesiasme en grenzeloze energie leidt me nog steeds om te gaan dansen. Ze is aanwezig als ik dans, en ze zal er altijd zijn....
    Het verdriet van haar te verliezen maakt plaats voor dankbaarheid om haar een korte, maar intense en veelbetekenende periode gekend te hebben. Het leven is zeer broos, het moet gekoesterd en met liefde geleefd worden. En elke mooie dag is een feest <3