• Mons 2014

    Zaterdag 7 juni 2014

    Zaterdag stroomde iedereen van BaRiE (= reumapatienten, reumatologen, paramedici en sportieve vrijwilligers) toe op het Luxemburgplein in Brussel. Fietsen uitladen, bagage inladen, ontbijten in de tent, luisteren naar het woord van Rik en Marie-Jo en dan vertrekken. We kregen weer een goede politie-escorte. De politie van Brussel kent ons al lang en helpt ons met plezier, dat was te merken, zeer sympathiek.
    Bij het kanaal van Charleroi, juist buiten Brussel namen we dankbaar afscheid van de politie en nam onze peter en wegkapitein Marka, ook bekend als zanger en entertainer, het voortouw met grote toewijding.
    Ik had weer eens de eer en het grote genoegen te mogen fietsen op een Pino met de sportieve Martine, verpleegkundige uit Namen. We hadden reeds vele kilometers samen gedaan over berg en dal, in eigen land maar ook in Frankrijk en Spanje. We zijn goed op elkaar afgesteld. Dat is een voordeel want pinofietsen is toch wel een aparte techniek, vooral voor de piloot die stuurt, maar ook wel enigzins voor diegene vooraan die enkel met de benen fietst, want als je er maar als een zak opligt, dan val je er makkelijk af. Ik heb het geluk dat ik fysiek goed op de pino vooraan pas. Het was een zalig ritje tot Mons. Onderweg werden we zoals altijd voorzien van gekoelde drank, versnaperingen, fruit en een picnic voor het middageten. De mensen die zich te moe voelden mochten in de bus plaatsnemen, maar ik zat zo zalig op die pino bij Martine te genieten van de natuur en fietste door tot in Mons. De Grote Markt was ons einddoel, maar spijtig genoeg hebben we burgemeester Di Rupo niet kunnen zien. Dan maar naar Hotel Lido fietsen, en daar stond de bus die ons met bagage naar Hotel Ibis bracht. Mijn roommate was Ludwien die ik al kende van de trip naar Berlijn, dus dat zat goed. Ze is niet lawaaierig in de ochtend, beste kenmerk voor een roommate voor mij, en verder goed gezelschap. Om 19.15u weer afspraak met de bus die de hele groep naar het restaurant Saint Gislain bracht, waar we voortreffelijk aten, en grappige anekdotes wisselden. Er werd zoals gewoonlijk wat afgelachen. We waren immers blij weer samen te zijn met onze BaRiE familie, maar ook met enkele nieuwe bekenden er bij Erika, Jahel en Christof. Doch, we waren laat in het hotel en ik ging dus te laat slapen.

    Zondag 8 Juni 2014

    Dag van het evenement 'Fietsen tegen reuma'. Opstaan en weer inpakken want we moesten Hotel Ibis na het ontbijt verlaten. Ik had maar 7u geslapen, eigenlijk niet genoeg, ook al sliep ik als een roos. 9u had beter geweest om in vorm te zijn. Die dag konden mensen de Grand Large komen fietsen ten voordele van het wetenschappelijk onderzoek naar reuma. Ik wist dat wij gingen wedstrijd rijden op de pino want men had kandidaten gevraagd. Maar hoe dat ging verlopen wist ik niet. We werden in 3 ploegen opgedeeld van patienten en vrijwilligers. Er waren nog een groepje ravelisten gekomen (mensen die ik ken van het Waalse evenement Le beau vélo de ravel) die allen reeds ervaring hebben met pinofietsen. Zo konden er meer patienten vooraan op de pino fietsen voor de estafettekoers. Ieder fietste 10 minuten zo snel mogelijk. Ik mocht beginnen en om de 40 minuten heb ik dat herhaald.  De start was om 11u, met presentatie van Adrien Joveneau met de franstalige televisie RTBF. Einde van de race was voorzien om 17u. Het was de bedoeling van zoveel mogelijk toeren te fietsen op een looppiste rond een voetbalveld bij het Adeps Sportcentrum La Sapinette. We werden gemotiveerd door pompomgirls in gele, groene en blauwe kleuren. Vooral de zoontjes van onze kiné Magali waren er superentoesiast in. Rond 15.30u kort nadat ik juist nog 10 minuten goed snel gefietst had viel ik omver. Ik zette me op een bank, maar viel weer omver. Geen echt probleem maar ik viel gewoon rechtstaand en zittend in slaap van uitputting en dan kan ik plots bijna niet meer bewegen. Mijn lichaam dwong me tot slapen, onmiddellijk zonder dat ik vooraf een verwittiging krijg. Dus moest ik opgeven en op het gras gaan liggen. Eigenlijk wel te verwachten als ik maar 7u geslapen heb. Mijn reumalichaam doet niet wat ik wil zonder minstens 9u slaap. Geen ramp, anderen namen het van me over. Onze ploeg won niet, maar dat speelde ook geen rol. We deden het immers allemaal voor hetzelfde goede doel, en in de 3 ploegen zaten lotgenoten van BaRiE. De gele ploeg won. En nu is het afwachten of we met BaRiE vernoemd worden in het Guinnes Book of Records voor het afstand fietsen op de Pino.
    Daarna konden we nog genieten van spijs en drank en van enkele optredens van de Chickendales, een groep uit Gent en van onze peter Marka. Ambiance tot en met mede door onze vrijwilligers die echt wel iets van feestjes bouwen kennen. Verder waren er ook kraampjes bemand door vele vrijwilligers. Veel mensen hebben zich voor deze dag ingezet. Ik hoop dat het iets kon opbrengen voor het goede doel, het wetenschappelijk onderzoek naar reuma. Diegenen die niet kwamen hadden ongelijk. Het was een mooi feest en een mooie omgeving om te fietsen, en vooral het weer zat helemaal mee want niks dan zon met 32°.
    Hoe leuk het ook was, het was voor mij een verlichting van tegen 22.30u in bed te geraken want ik was heel moe.

    9 juni 2014

    De wekker ging om 7u, maar ik lag daar nog zo lekker in dat bed in Hotel Lido. Dan maar blijven liggen tot dat belletje van 7.30u. Ik ken mezelf en stel dan ook meerdere belletjes in op mijn GSM. Vlug douchen, want als het zo warm is doe ik dat wel 2 keer per dag en dan lekker gaan ontbijten. Mijn dieet dat ik al 11 maanden volhou, geen brood eten, heb ik voor dit fietsweekend laten varen. Want smoothies maken is niet praktisch op hotel, en voor zo'n actief weekend moet het maar kunnen. Ik at bruin brood en geen croissants, wat dus ook wel flink is van mij want ben verzot op croissants. Toch maar de nodige caloriën tot mij genomen om weer een dag zalig te kunnen fietsen. Om 9u uitchecken, bagage naar de bus brengen en onze fietsen pakken. We moesten veranderen van Pino omdat een kleine groep verder ging fietsen naar het Eular Reumatologiecongres in Parijs, en onze Pino werd daarvoor verkozen. 3 patienten, 2 artsen en een verpleegkundige fietsten naar Parijs. Er was geen sponsoring om de hele groep te laten gaan. Dus moesten wij met een andere pino verder terug richting Brussel, die niet op mijn maat kon ingesteld worden omdat de ketting dan te lang was. Ik moest dus fietsen met gestrekte benen op mijn tenen. Dat maakte dat ik niet zo veel kracht kon geven en dat Martine het zwaarder had, maar zo sportief als ze is, heeft ze er niet van geklaagd en bleef ze ons vergasten op haar zangtalent onderweg. Na enkele kilometer werden we verfrist door een regenbuitje en werd ik doornat tot op mijn vel. Ik deed een droog shirt aan en Magali gaf me haar regenjasje, stoer als ze is en werd dus zelf wel nat. Maar algauw brak de zon er weer door. Toen we 's middags stopten voor de picnic, kon ik een droog fietsbroekje en een droog topje aantrekken. We fietsten onder andere door het Pajottenland, bijzonder mooi, en het werd weer bloedheet. De rit door de natuur was zo mooi dat ik vergat dat het nu pijnlijker was te fietsen op mijn tenen en regelmatig de pedalen te verliezen, letterlijk dan wel. We fietsten 79 km van Hotel Lido in Mons, tot in Anderlecht bij de Firma Roche. Daar gekomen namen we afscheid van elkaar, met een lach en een traan, om wat zo mooi was. Het fietsen, de toewijding van de vrijwilligers voor ons, en de moed van de lotgenoten, en de vriendschap. Woorden kunnen niet beschrijven hoe dankbaar ik ben vooral aan Marie-Jo, Marleen en Martine die me zo veel hebben gegeven wat mij niet meer kan worden afgenomen.
    Onze trouwe buschauffeur Michel wilde nog een ommetje maken naar het Zuidstation in Brussel voor hij terug naar Mons reed. En zo geraakten velen op de trein naar huis. Ik had Miesje uit Kalmthout bij mij voor de verdere rit. Ondertussen had ik serieuze spierpijn gekregen in benen en rug en ik vreesde niet zelfstandig thuis te geraken. Zus gebeld of ze me kon afhalen, dat kon in Kapellen. In Antwerpen Centraal had ik dan nog 50 minuten te wachten op de L-trein naar Roosendaal. Zus het aankomstuur gesmst en dan was er tijd voor koffie en een gesprek met Mies tot onze trein kwam. Toen ik afstapte was zus niet te vinden, ze had schoonzus in de plaats gestuurd en ik geraakte dan toch thuis. Thuis waren mijn beide kinderen en het appartement in redelijk goede staat, ik vermoed dankzij mijn dochter. Doodop, en tijd om uit te rusten. Dus deed ik nog eens een poging tot het record langslapen. 14u maar liefst. Ik had het nodig om te bekomen. Dit was het begin van een nieuw fietsseizoen met BaRiE voor mij. Binnenkort gaan we weer fietsen elke zaterdag in Wallonnië bij Le beau vélo de ravel, elke week op een andere plaats Lachen

  • Op hete kolen....

    De fietsbroekjes zijn gewassen en ik ben bijna ingepakt voor het fietsweekend. Morgen nog een treinticket halen en dan hopelijk wat rusten. Ik heb de laatste 2 weken elke dag getraind in Sportoase op de fiets en de crosstrainer. Dat ging goed eigenlijk. Het gaat veel lichter zijn dan verleden jaar want toen hebben we 7 dagen gefietst door Belgie, Frankrijk en Spanje, en ook in het gebergte. Deze keer blijven we in België. We fietsen naar Mons, daar organiseren we(BaRiE) de volgende dag het fietsevent 'Fietsen tegen reuma' en de volgende dag fietsen we terug naar Brussel. Maar op zondag zal er dus ook de poging tot wereldrecord afstand fietsen op de Pino plaatshebben. Dus vandaar dat ik toch wel de beentjes wilde voorbereiden. En nu ga ik nog wat rusten voor ik vertrek Lachen

    Indien u wil komen supporteren ziehier onze planning. En jullie mogen zondag zelf ook komen meefietsen uiteraard. Mensen die zich dus op deze route bevinden zouden op een bepaald moment een groot peloton gele trui dragers kunnen zien met allerlei soorten fietsen. Dat is dan onze groep Biking against Rheumatism in Europe of kortweg BariE. Reumapatienten samen met artsen, paramedici en vrijwilligers.

    Planning:

    BaRiE 2014  Traject Brussel – Mons

     

    Dag 1 – zaterdag 7 juni : Brussel – Mons   (ca.70 km fietsen)

                                                                               

    08.00 u.  : samenkomst aan het Luxemburgplein te Brussel

                   uitladen fietsen en inladen van bagage – uitdelen T-shirts    

    09.00 u. :  ontbijt - ontvangst van Pers en prominenten - toespraken                   

     

    10.00 u.  : officiële start peloton - langs het kanaal van Charleroi

    11.15  u.  :  aankomst Halle – Stationsplein : eerste halte

    12.30 u.  :  aankomst Ronquières : tweede halte en middagmaal

    13.15 u.  :  start naar Mons

    15.15 u.  :  volgende halte met bevoorrading

    16.30 u.  :  aankomst in Mons

                     verdeling kamers in hotels

    19.30 u.  :  diner en overnachting

     

     

     

    Dag 2 – zondag 8 juni  :  Fietsen tegen Reuma – Mons

     

    10.30 u.  :  samenkomst aan sportcentrum La Sapinette aan de Grand Large

     

    11.00 u. – 17.00 u.  :  recordpoging lange afstandsfietsen op pino

    11.00 u. – 20.00 u. :  animatie voor kinderen -  springkasteel  -  muziek

    12.00 u. – 20.00 u. : barbecue

     

    13.00 u.  :  start fietstocht 19 km of 32 km – wandeltocht 6 km      

    17.00 u.  :  concerten van Marka en the Chickendales    

    20.00 u. :   einde festiviteiten

                  :  overnachting in hotel Lido

     

    Dag 3 – maandag 9 juni  :  Mons – Brussel  (ca.78 km fietsen)

     

    08.30 u.  :  start vanuit Mons

                     via  Nimy – Obourg – Saint Denis – Thieusies  tot Soignies

            via Horrues tot Enghien

    12.30 u.  :  middagmaal Enghien

    13.30 u.  :  vervolg fietstocht via Herfelingen – Pepingen – Ruisbroek tot Sint-

                     Pieters-Leeuw

     

    18.30 u.  : aankomst aan firma Roche – Dantestraat 75 te 1070 Anderlecht (Brussel)  

     

    De uren zijn bij benadering uiteraard, als het zo uitkomt. Nu alleen nog wachten tot zaterdag en hopelijk geen onweer onderweg. Het zal waarschijnlijk wel warm weer zijn zegt de weersvoorspelling. Wordt een mooi fietsweekend Lachen