• terugblik op het voorbije jaar....

    Warme en gelukkige kerstmomenten met mijn 2 kinderen bij me, zijn weeral voorbij. Tijden om voor altijd te koesteren en om dankbaar voor te zijn. Nu kerst voorbij is, loopt 2013 op zijn einde, en maak ik weer de balans op.....

    2013 was een heel bijzonder jaar waarin ik grote dromen mocht verwezenlijken. Een daarvan was dwars door Frankrijk en Spanje, over berg en dal fietsen. Ik deed dus dit jaar mijn 2e grote trip met BaRiE. (Biking against Rheumatism in Europe) Als kind droomde ik er al van ooit de Tour de France te fietsen. Ik had voorbeelden van renners genoeg in de familie. Ik deed niets liever dan fietsen, maar dan werden als puber al die dromen afgenomen door een slepende aandoening. Het was dan ook zeer emotioneel, om niet enkel een kinderdroom waar te maken, maar om ook nog terug te winnen, wat me zo jong al werd afgenomen, mijn mobiliteit!
    Ik was immers zwaar invalide geworden door jeugdreuma als tiener. Ik kreeg RA op 13 jaar, en onder andere werd mijn rechterknie daarvan na mijn 20 jaar zodanig beschadigd dat ik niet meer kon fietsen, en uiteraard ook niet meer goed kon stappen, en dus mezelf niet meer zelfstandig kon verplaatsen.
    Na 20 jaar niet fietsen, kon ik door knieoperaties terug op een driewieler fietsen als 40-plusser. Ik had daarvoor gekozen omdat de chirurgen gezegd hadden dat ik zou moeten kunnen fietsen, maar niemand durfde mij daar bij helpen, dus deed ik het alleen, op die manier. Ik had er veel beziens mee, maar dat kon mij niet deren. Ik werd uitgefloten soms, maar ik stond daar boven. Met mijn trotse glimlach keek ik mijn verstomd staande uitfluiters aan in het voorbijfietsen, want ik was veel te blij met mijn herwonnen vrijheid om daar slechtgezind over te worden, en helemaal euforisch over mezelf zelfstandig, en door middel van eigen kracht te kunnen voortbewegen. Stappen was toen nog niet zo evident, maar door het winnen van kracht door het fietsen, kwam dat ook goed. En dan daarna kon ik zelfs leren dansen, Cubaanse dans, nog een waargemaakte droom, en een bijzondere vorm van expressie voor mij. Ik werkte stapsgewijs aan mijn herfunctioneren. Dit alles gaf me geestelijk ook enorm veel voldoening. Omdat ik al zo diep had gezeten, had ik voldoening dit fysiek te kunnen presteren, op welke raar uitziende manier dan ook wat het fietsen betreft.
    Voor een gewone fiets had ik niet genoeg kracht in armen en schouders. Die waren ook erg verzwakt door de vele peesontstekingen die ik tientallen jaren had. Door de nieuwe biologische medicatie kwamen de ontstekingen in 2005 al min of meer onder controle, en ik bleef verbeten revalideren. Eerst op de zachtste manier met aquatherapie, en toen het beter werd ben ik kracht blijven winnen met fitness, opbouwend en met babystapjes. Van uiterst lichte kracht naar normale kracht. Maar als je tientallen jaren niet op 2 wielen kon fietsen, kun je ook niet meer gewoon zomaar op een fiets springen en wegfietsen. Enkel artsen hadden na mijn operaties beweerd dat ik het moest kunnen. Kiné's wilden zich er niet aan wagen, een hometrainer was volgens hen goed genoeg voor een reumapatientje met knieprotesen.  En in mijn omgeving kreeg ik er ook geen steun voor, integendeel, niemand geloofde er in. Dat was niet motiverend en dus enorm moeilijk voor mij. Net zoals iedereen in dat geval, heb ik voor mijn operaties geneigd geweest er aan toe te geven, maar dat maakte me triest, en ik wilde meer uit mijn leven halen. Dus bleef ik aan mijn revalidatie werken op mezelf, dromen van vooruitgang, en gaf ik mezelf altijd nieuwe doelen om naar te streven, met slechts kleine stapjes vooruit, omdat overdrijven me achteruit werkte. Dat laatste is een confrontatie vanaf het begin, als je reuma hebt. Je mag niet over je grenzen gaan, of je kan het weken of zelfs maanden bekopen met pijn en ontsteking en daardoor slecht functioneren. En je weet dan niet wanneer het stopt. Dus was mijn werk van lange adem.

    Mijn leventje is heel banaal in de ogen van mensen die gezondheid en normaal functioneren als vanzelfsprekend beschouwen.  Maar grote tegenslagen incasseren, moeten accepteren als tiener, een gevangene te worden van het eigen lichaam, en dan op middelbare leeftijd het functioneren terugwinnen dat je voor eeuwig verloren waande.....dat is pure winst, en daar word je gelukkig van. Gelukkig omdat je verwonderd bent, in plaats van het vanzelfsprekend te vinden dat je zonder moeite kan stappen, fietsen of dansen..... En zo lang ik er verwonderd over blijf, en het niet als vanzelfsprekend beschouw, zal het goed met me gaan, want ik moet mezelf in balans houden om terugval te voorkomen.

    Door reeds 2 jaar achter elkaar de grote fietstrip met BaRiE door Europa te doen, en ook door de hele zomer op zaterdagen met BaRiE te gaan fietsen in Wallonnië, telkens met speciale fietsen, kreeg ik een veel betere fietservaring dan op mijn eentje.  Ik fietste immers al wel op 2 wielen, al was het dan met pino en tandem, samen met een ervaren fietser. Deze nieuwe fietservaringen gaven mij nog meer zelfvertrouwen, en een doel om voor te trainen, in Sportoase en op de weg. Tegen de zomer begon ik te zoeken naar geschikte solo-fietsen. Ik moest wegens mijn beperkingen aan bovenste ledematen, minstens torpedoremmen en naafversnellingen hebben, maar dat ging financieel wat boven mijn petje, want niet commercieel. Daarom heeft het lang geduurd eer ik een geschikte fiets vond. Ik heb er heel de provincie Antwerpen voor rondgereden. Ik vond er eentje, en met een duwtje van de vriend van mijn dochter, letterlijk en figuurlijk, was ik er ook op een half uurtje mee weg. Eindelijk eens iemand die dit aandurfde, ik ga hem eeuwig dankbaar zijn. 32 jaar heb ik dit niet meer gekund. Het was erg moeilijk met de armen. Ik dacht dat het nog maanden ging duren om er aan te wennen, want het gaf pijn en enorme spierspanning in de armen in het begin. Het was al een grote inspanning het stuur recht te houden, maar afdraaien was enorm moeilijk, om juist uit te meten hoe ik moest draaien, en dan vooral als er tegenliggers waren. Elke draai was een gok, ik wist niet waar ik zou uitkomen als ik aan dat stuur trok, en de eerste weken moest ik meestal van de fiets af springen in zo'n bocht, omdat ik anders tegen de grond ging gaan met fiets en al. Ik moest het opnieuw leren als een kleuter, evenwicht zoeken. Misschien was dat wel een raar zicht op straat, maar daar dacht ik toen totaal niet aan, ik moest dit gewoon kunnen. Na een week fietste ik het anti-tankpad af, verdwaalde in Schilde nog even door de schemering in het onverlichte bos bij terugkeer, en had er daardoor bij thuiskomst al bijna 40 km op 2 wielen opzitten ipv 32 km. Ik mocht daar best mee tevreden zijn na een week al. En door al die poortjes fietsen op dat hobbelig pad, was absoluut een uitstekende stuur-oefening. Ik kon het bijna zelf niet geloven. Door het regelmatig sporten in Sportoase ben ik wel lenig en sterk genoeg in de benen, om snel van een fiets af te springen, als het even mis lijkt te gaan. Dat had ik jaren terug ook niet gekund. Als ik mij niet zo zeker in mijn lichaam had gevoeld, had ik er niet aan durven beginnen. Ik heb er mezelf jaren voor klaar getraind.
    Mijn reumatoloog is ook zeer tevreden over mijn conditie.
    Ik heb het 32 jaar niet gekund, en nu lijkt het of ik nooit anders deed dan fietsen op een 'gewone' fiets. Meer nog! Ik droom stiekem al van een snellere fiets want slechts 3 versnellingen is me wat te sloom geworden. Maar het is alvast genoeg voor nu in de winter, mijn betere fietsprestaties doe ik voorlopig maar in de fitness, aangezien winterweer niet zo best is voor mij om lang buiten te vertoeven.  En het is nog steeds balans zoeken om de chronische vermoeidheid de baas te blijven. Niets in mijn leven is vanzelfsprekend. Ik moet om de kleinste dingen te kunnen doen, te hard knokken om dat zomaar over me heen te laten gaan. Ik moet het voorzichtig vasthouden in al zijn broosheid, want ik weet niet hoe lang het mee zal gaan. Maar er is hoop! Door het sporten heb ik nu een deel van mijn lot in eigen handen. Ik kan er achteruitgang mee tegen gaan, dat heb ik reeds goed  bewezen.

    Mijn leven is natuurlijk veel meer dan fietsen alleen. De eerste helft van het jaar had ik een rustig maar vrij eenzaam leventje. In de zomer kwam daar verandering in, mijn appartement werd te klein, want ik werd terug full-time mama toen mijn volwassen dochter terug thuis kwam. Weer veel leven in huis. Afkicken van het vrijgezellenleven. Ik had weliswaar mijn zoon nog ten laste, maar die is tijdens schoolweken op kot, en dus was ik slechts weekend-mama. Ik heb nu weer veel meer werk in het huishouden. Het is een grote aanpassing, maar het is ook een heel gelukkige tijd met de kinderen, want het zijn schatten. Dan ook nog wat studeren en een beetje werken, ik voel mij weer nuttig als ervaringsdeskundige, al kan ik nog veel leren. Het leven is een voortdurend leerproces. Van zodra iets als vanzelfsprekend is, duiken er nieuwe interesses op.

    Ik kan dus echt met bijzonder grote dankbaarheid terugblikken op 2013, een jaar waarin ik werkelijk grote prijzen heb gewonnen, die mijn leven veel rijker hebben gemaakt..... Lachen