• Dag 3 en 4 met de nieuwe fiets

    Gisteren heb ik 2 keer voor boodschappen gefietst, was in totaal 9 km en vandaag ook zoveel. Ik kan nu volledig ontspannen fietsen en ik heb het gevoel dat ik nu gerust veel langer kan fietsen. Een bocht nemen is nog niet echt makkelijk, vooral niet als er een hindernis in de bocht is, maar ik kan heel makkelijk van de fiets afspringen als ik opgeschrikt wordt door iets wat in de weg komt. Ik moet er wel aan wennen dat ik bij stilstand van de fiets af moet, want dat was vroeger niet zo. Met de driewieler kan je gewoon blijven zitten als je stopt voor het rood licht enzo. En een zakdoek uit mijn zak pakken om mijn neus te snuiten, dat kan ik ook niet meer, want ik kan nu niet meer met 1 hand fietsen. Op 2 wielen fietsen en in evenwicht blijven vereist 2 handen voor mij, want mijn grip is niet zoals het zou moeten zijn, en dus kan het niet met 1 hand. Maar dat moet ik er maar bij nemen. Ik moet mij aan de kant zetten voor een zakdoek of voor mijn GSM die belt.

    Ik heb het niet eerder kunnen doen, maar dat komt niet omdat ik het niet zou kunnen leren hebben. Het komt gewoon omdat ik geen geschikte fiets kon kopen, en omdat er niemand in mij geloofde om me te steunen en het waar te maken.
    Ik heb zoveel jaren met iemand geleefd die me niets gunde, een investering in een fiets mocht niet, dus huurde ik een driewieler, want geschikte tweewielers werden niet verhuurd bij het ziekenfonds. Zo heb ik mij dan toch onafhankelijk kunnen maken door mijzelf zelfstandig te kunnen verplaatsen, en niet meer opgesloten te zijn wanneer ik niemand had die me naar buiten hielp, want ook in een rolstoel mocht ik niet buiten.
    Er is niets zo erg dan geen zelfbeschikkingsrecht te hebben, omdat je afhankelijk bent van mensen die menen dat zij kunnen beslissen in jouw plaats, wat je wel of niet mag omdat je nu eenmaal hun hulp nodig hebt. Dat was tientallen jaren een verschrikkelijke lijdensweg die ik achter me gelaten heb. Ik ben vrij en kan fietsen naar waar ik wil Lachen
    Die vrijheid bereiken, dat is waarom ik zo gedreven was om te fietsen, en het heeft mij niets dan goed gedaan.

    Op woensdag 23 september 2013 heb ik opnieuw leren fietsen zoals toen ik 3 jaar was na dat 32 jaar niet meer gedaan te hebben. Terug leren recht blijven op een fiets, mijn evenwicht vinden, een stuur recht houden en trappen. Ik had iemand bij me die in me geloofde. Dat was het extra duwtje dat mij in staat stelde het in een half uur te leren. Iemand die in mij gelooft naast me, maakt mij dubbel zo sterk. Daarna ging het alleen. Dit maakt emotioneel enorm veel los in mij......

    Geef een reumapatient nooit op..... Denk nooit dat een reumapatient niks nieuws meer kan presteren, maar geef ze de vrijheid te bereiken wat ze willen, en steun ze, ook al zie je niet waar dat gaat uitkomen.
    Reuma tast het verstand niet aan......we weten nog wat we willen, en waar een wil is, is een weg..... 

  • Dag 2 met de nieuwe fiets.

    Vandaag ben ik naar Sportoase gefietst. Ik heb goed getraind in de fitness en terug naar huis gefietst. Dat was nu weer wat verder, 4 km in totaal, en het ging weer veel makkelijker dan gisteren. Geen kramp in mijn arm meer....ik kan het al meer ontspannen.
    Ik ben euforisch maar ik ga me nog niet volledig uitleven op de fiets, dat kon ik wel in de fitness doen, veel veiliger.
    Ik vertelde het aan mijn trainer dat ik na dat 32 jaar niet gekund te hebben, weer fiets op 2 wielen, en die was zeer opgetogen.
    Het is tenslotte dankzij het trainen dat ik er sterk genoeg voor geworden ben, maar ook dankzij BaRiE, fietsen tegen reuma, die me de kans gaven te fietsen op andere speciale fietsen dan de mijne, dat ik aan zelfvertrouwen won en genoeg lef kreeg allerlei fietsen uit te proberen. Maar in de eerste plaats is het ook dankzij mijn bevlieging in 2001 om een driewieler te huren bij het ziekenfonds, om op te leren fietsen.
    Het trainen had ik ook niet gekund zonder de anti-TNF medicatie, want ik heb reumatoide arthritis, fibromyalgie en Hashimoto, 3 aandoeningen die elk je energie roven en je oververmoeid maken. Maar zonder regelmatig beweging is dat allemaal veel erger, dan wanneer ik me fysiek een beetje moe maak en voldoende rust neem achteraf. Dat werkt zeer positief op die aandoeningen.
    Ik vond de juiste fiets en dan kreeg ik nog een extra duwtje van een toffe sportieve jongeling en ik was vertrokken.
    Het was dus niet simpel om dat al veel vroeger gedaan te hebben, ik heb er echt wel moeten aan werken om daar naartoe te leven. Het fietsen werd mij door velen afgeraden, ik ging dat toch niet kunnen en ik ging verongelukken. Iedereen kan verongelukken met de fiets natuurlijk. ik ben wel voorzichtig. Mensen ontmoedigen brengt niemand iets op. En nu ik hier al ben ga ik er ook mee door. 

    Misschien lijkt dat vanzelfsprekend voor velen maar dat is het dus helemaal niet. Ik plan nog niet dat ik volgend jaar in juni naar Parijs fiets met gewone fiets, dat zou ik nog altijd liefst doen met de pino, want dat is niet te evenaren. Maar ik zie wel waar ik nog geraak.....ik zie het wel één dag tegelijk.....

    Ik heb gisteren een medaille gewonnen, zo voel ik me Lachen 

  • YES, I CAN!!!

    Vandaag was het dan zo ver. Ik had een afspraak in Zoerle Parwijs met mensen die een orthopedische fiets verkochten. De vriend van mijn dochter bood aan om me er naartoe te rijden, was ik blij voor want alleen met de fiets op de trein terugkomen is wel iets moeilijker. We hebben de klassieke route via de ring van Antwerpen vermeden door binnendoor langs Schilde en Zandhoven te rijden, een mooi ritje door de Kempen dus en we waren er snel. Daar gekomen werden we zeer vriendelijk ontvangen. De fiets stond al buiten te blinken, ziet er goed uit. Zaal aangepast en even geprobeerd. Perfect in orde alleen een draadje los aan het achterlicht, maar ik had een electricien bij die ook het een en ander van fietsen kent. Heel handig om in huis te hebben Lachen
    De eigenaars boden ons nog koffie aan, met een koekje. Ze hadden een overlijden meegemaakt, en nu vonden ze het fijn dat de fiets van de overleden moeder bij iemand terechtkomt die er goed gebruik van kan maken.  En dat is ook zo.
    Thuisgekomen wilde ik natuurlijk proberen te fietsen. Het is 32 jaar geleden dat ik nog op 2 wielen heb kunnen fietsen. Mijn rechterknie was vele jaren ontstoken en daardoor had ik geen kraakbeen meer en kon het gewricht niet meer bewegen. Na de operatie van de eerste knieprotese is het ook niet gelukt mijn knie genoeg te kunnen plooien om te kunnen fietsen. Na de 2e en 3e knieprotesen heb ik mezelf dan wel kunnen leren fietsen op een orthopedische driewieler. Dus nu is dat niet even op de fiets springen en wegwezen. Het is opnieuw mijn evenwicht zoeken op de fiets. Maar Yannick is bij me en helpt me. Hij heeft me vastgehouden en naast me blijven lopen in het begin. Na een aantal pogingen kon ik het alleen en is hij gewoon naast me blijven lopen, dicht genoeg om me op te vangen als ik zou vallen; Maar ik viel niet. Ik fietste steeds beter en beter. Het opnieuw starten is nog een beetje bibberig maar het gaat. Ik heb 1 km alleen gefietst. Wel geeft het krampen in mijn voorarmen en pols, vooral de linkse voorarm, waaraan ik al 2 keer werd geopereerd (elleboog en pols). Maar het is niet erg. Ik heb het gevoel dat dat vooral is omdat mijn lichaam aan die inspanning met mijn armen om te sturen moet wennen. Het gaat nog heel krampachtig met de armen. Daarom ga ik nog niet meteen te ver fietsen. En bagage wil ik voorlopig ook nog niet op de fiets, dus nog geen boodschappen. Eerst probeer ik regelmatig enkele kilometer op een rustig stuk uit om er aan te wennen, want het is echt wel wennen. Straks zal ik nog eens proberen. Ik ben ongeloofelijk blij dat ik eindelijk dit doel bereik. ik heb dat altijd moeten uitstellen omdat het financieel niet haalbaar was een aangepaste fiets te kopen, nu heb ik er eentje schappelijk op de kop getikt. Ook heeft er geen enkele kiné het ooit zien zitten om me te leren fietsen, ze geven een reumapatient vlug op, ze zijn er bang van omdat ze er te weinig kennis over hebben. Door ervaring weet ik zelf wel wat ik kan bereiken, en dat moet niet te veel ineens zijn.
    Het volgende doel is nu tot aan Sportoase kunnen fietsen met een rugzak op mijn rug. Nog niet vandaag, Ik ga eerst nog wat rustig oefenen en op tijd mijn armen laten rusten.
    Maar ik ben vertrokken op 2 wielen......
    YES, I CAN !!! Afgesloten


     

  • Le beau vélo.....

    Niets zo tof als op een autoloze zondag door Brussel fietsen....tja, op gewone dagen is dat minder aantrekkelijk, het was enorm de moeite, ook vele parken hebben we doorkruist. En ik deed het weer op een nieuwe fiets, een tandem deze keer. Heel spannend want niet makkelijk met mijn handen. Wat er moeilijk aan is is dat je als achterste fietser je benen niet kan stilhouden als de voorste dat niet doet, en zo verlies je dan soms de pedalen, en als je dan geen goede grip in de handen hebt. is het echt wel gevaarlijk. Voor de lange tochten verkies ik dan toch de pino.  
    Het was vorige zondag 22/9 de laatste beau vélo de ravel. Ik kon dus niet ontbreken op dat feestje want onze groep telt 4 winnaars die naar Quebec mogen gaan fietsen. Ik ben daar niet bij want ik heb op 1 mei al forfait moeten geven daarvoor, maar ik zit er wel voor iets tussen, want al de mannen die de sportproef pino-fietsen met mij deden, hebben een plaats voor Quebec bemachtigd. Ik ben een geluksbrenger zeggen ze :)
    Belachelijk veel flessen cava hebben we soldaat gemaakt en we hebben er zelfs mee gedoucht, lekker decadent.
    BaRiE had de eer 2 reumapatienten te mogen laten meegaan naar Quebec en dat zijn Gary en Marie Claude. ik ben blij voor hen. Zij doen de fietstrip in Canada met de pino. Een droom! Ze verdienen dat ook echt.

    Ik heb de laatste tijd verschillende soorten fietsen geprobeerd en daar heb ik wat van geleerd. Met barie fietsen op de pino naar Berlijn en naar Madrid heeft mij veel zelfzekerder gemaakt. Ook het trainen bij Sportoase wat steeds beter gaat maakte mij sterker. Ik ben de driewieler ontgroeid. Dat constateer ik wel laat zullen sommigen denken maar ik heb hem echt nodig gehad om vooruit te komen, letterlijk en figuurlijk. 

    Enkele weken terug ben ik de flevo-bike gaan uittesten in Turnhout. Het was geen succes. Het vereist nogal wat acrobatie daarop te fietsen. Zo'n fiets plooit naar alle kanten, niet stabiel, zelfs niet met 3 wielen. Maar het was dan ook moeilijk omdat de pedalen te ver af stonden en er geen klikpedalen opstonden. ik lag er direct af. De zitting was dan ook maar een metalen plank van 20 sm breed, dus heel glad om er af te glijden ipv een zitting van zeildoek die aanpast aan je lichaam en niet glijdt. 

    Het was de moeite dat eens te proberen want er bestaan enorm veel soorten ligfietsen. Daar de meeste 3000 tot 8000 euro kosten ben ik afgegaan op een tweedehandse van 275 euro om het eens te kunnen proberen.

    ik weet nu dat beenbesturing niks voor mij is, heupbesturing kan het nog worden. Dus wel met de handen maar dan met soepele hendeltjes aan de zijkant naast de zitting, en niet met vooruitgestoken handen wat te veel nekpijn oplevert en energieverlies geeft.
    Ik vind het wel tof dat ik hem mocht proberen en dat ik iemand leerde kennen die mij veel nuttige info over ligfietsen kan geven. Het hoort alleszins bij mijn zoektocht naar de meest gepaste fiets.

    Eerder deze week heb ik een klassieke damesfiets geprobeerd. Het was wat onwennig maar na enkele pogingen kon ik er op blijven zitten. Door dat te doen wist ik dat ik in het begin om te leren liever een fiets zou hebben met een lage instap. Daar kan ik veel vlugger op en afspringen want dat is wel nodig. Het is al 30 jaar geleden dat ik nog op een gewone fiets fietste. Dus zoek ik nu naar een fiets in degelijke staat met lage instap, torpedoremmen en naafversnellingen. Morgen ga ik er een bekijken in Westerlo.  

    Zou ik binnenkort ook alleen op 2 wielen fietsen?
    Best wel een spannend idee als je dat al 30 jaar niet meer kon.

    Wordt vervolgd.......

  • Wat een week-end!

    Om kwart voor acht deed ik de deur achter me dicht om naar de bushalte te stappen. Om 13 na acht zou er een bus komen, volgens de website van de Lijn, maar die kwam pas om 22 na. 3 halten verder moest ik overstappen, daar was dan de bus die ik moest hebben net weg. 6 halten verder stap ik af om de tram te nemen. Om 8.48u zit ik op de tram die om 8.50u zou vertrekken. Pas om 9.05u rijdt die door. Als ik niet op de trein geraak van 9.38u ten laatste, dan kan ik mijn tripje naar de Ardennen wel vergeten, want om 10.30u moet ik in Brussel Noord klaar staan waar enkele fietsmaten op me wachten, om per wagen naar Wanze te rijden en op tijd aan de start te zijn. Het lukt me nog ook, maar wat een stress weeral met dat openbaar vervoer. Zoveel overstappen is om gek van te worden, vooral als ze niet op tijd komen, maar er zat niks anders op want mijn fiets is pert total. Normaal doe ik eerst 6 km per fiets, om dan meteen op de tram te stappen, maar dat kan nu dus niet. 
    Wanneer ik mijn fietsmaten zie, kan ik eindelijk de ellende vergeten. Ik wordt zeer comfortabel naar de fietsbestemming gereden. Daar gekomen willen er meerdere mannen met mij fietsen, dilemma! Want ze zijn om ter knapst, en om ter sportiefst. Dan maar de jongste, de andere gaf ik een tegoedbon Knipogen
    Na het gebruikelijke theater met Adrien Joveneau van RTBF, kunnen we dan eindelijk starten. Niet erg makkelijk tussen zo veel deelnemers. Al is het wat frisser en wat regenachtig, toch zijn er duizenden fietsers komen bijeen drummen voor Le beau vélo de ravel in Wanze. Des te moeilijker is dat bij het bergop en bergaf fietsen. Ik fiets met een kandidaat voor Quebec, een 24 jarige uit Verviers die een feilloos parcours met een passagier vooraan op de pino (mij dus) moet afleggen. Voorwaarde is dat hij me niet laat vallen, want hij alleen heeft een stuur, dat hij me niet bezeert of bang maakt, en dat we de hele rit op de fiets blijven zitten en er niet naast hoeven te stappen in bergop bv. Ik voel me gerust met hem op de pino want hij is zeer attent op alle kleine en grote hindernissen, we hebben een vlotte conversatie, en ik geniet van de rit in dat mooie landschap. Ik kan zelf ook flink gas geven omdat ik me zeker voel met hem. Een stukje Ardennen in de provincie Luik, ik kom hier graag. Ik laat mij helemaal onderdompelen in al het moois dat ik zie, en ik vergeet welke miserie ik thuis heb want ik ben er ver af. Maar het parcours is niet makkelijk. Scherpe haarspeldbochten soms, uitkijken om niet uit te schuiven op gravel, (want dan lig ik er) Soms aan meer dan 10% omhoog. Steile afdalingen waar geen eind aan schijnt te komen met scherpe bochten er in, én heel veel volk dat in de weg fietst. Ook een lange vermoeiende keienweg hoort er bij. Bijna hebben we een botsing door een kind dat bruusk, dwars oversteekt zonder te kijken, maar niemand wordt geraakt al was het nipt. En ook al was het in bergop, mijn fietspartner is sterk genoeg om toch op de fiets te blijven en verder omhoog te fietsen, wat toch zeer moeilijk is met een pino. Daar heeft hij echt wel op gezweet, maar ik heb hem goed geholpen. Avontuurlijk is deze ravel wel, maar des te liever doe ik het. Er zijn er zwaardere, maar met zoveel volk er bij is dit pittig genoeg. Na een 30 km Ardense wegen feliciteer ik mijn fietspartner, en geef ik hem een goede evaluatie. Wat mij betreft kan hij dus mee naar Quebec maar hij moet nog meer proeven doen.
    Na een bordje bbq, een Val Dieu, en wat bijpraten met de vrienden van BaRiE rijd ik met mijn 2 galante cavaliers, Gary en broer, terug naar Brussel waar ik dan de trein op kan naar Antwerpen. Wanneer ik de bus in Brasschaat afstap, en nog in een stevige tred 1,5 km naar huis stap, ben ik dankbaar dat mijn nieuwe voeten dat goed aan kunnen, want nog niet zo lang geleden was dit niet zo. Thuisgekomen kan ik ontspannen in de zetel want mijn lieve, vlijtige dochter heeft gepoetst en gekookt, de schat!  Zalig!

    Vandaag uitgeslapen tot 10.30u, ik had het nodig. Na een rustig en lang ontbijt naar Sportoase gestapt voor een training en een terrasje in het heerlijk zonnetje.

    En volgende week ga ik een nieuw soort fiets uitproberen. Een ligfiets met beenbesturing. Eens kijken of dat iets voor mij zou kunnen zijn, want ik sta altijd open voor nieuwe fietservaringen.
    Eerst nog enkele fietsloze dagen kunnen overbruggen.........maar er is hoop!