• Fitnessschema 2013

    Voortdurend maak ik veranderingen aan mijn trainingsprogramma in Sportoase, afhankelijk van mijn reuma. Het doel is vooruit te gaan zonder iets te forceren. Met vooruitgang bedoel ik dan soepel zijn, niet stijf dus, meer kracht hebben zodat inspanningen niet meer pijn doen, en mij algemeen energieker voelen. Niet evident als je tegelijk reumatoide artritis, fibromyalgie en Hashimoto hebt, want dan vecht je altijd tegen spiervermoeidheid, maar met oefening op regelmatige tijdstippen, vermindert die spiervermoeidheid enorm en ook vermeerdert de kracht aanzienlijk, spierweerstand wordt veel groter. Al zullen de vit B en de magnesium die ik neem, ook wel hun werk doen.
    De revalidatie van mijn voeten na de 2 operaties vorige winter, had ik geheel in eigen handen, er kwam geen kiné bij te pas. Maar omdat ik veel ervaring heb met revalidatie kon ik daar wel een extra boost aan geven, ipv zoals de dokter zei, afwachten en er veel tijd laten over gaan. Artsen verwachten ook niet dat iemand die 40 jaar reuma heeft nog actief wil zijn. Maar ik werk voortdurend aan mijn levenskwaliteit en dat loont echt de moeite.
    Sinds juni 2013 mag ik terug op mijn voeten trainen. Ik had na de periode van volledige rust na de 2e voetoperatie nog 3 maanden te wachten, tot juni dus. Ik liet mijn voeten reeds voor de 2e maal chirurgisch corrigeren omdat de voetgewrichtjes vroegtijdig versleten waren van reuma en niet meer in elkaar pasten, wat enorm veel ongemak en pijn gaf en altijd hinderde bij alles wat ik te doen had.
    Voor die tijd heb ik 3 keer per week enkel zittend getraind, dit om niet te veel te verslappen. Voordeel is dan dat ik dan niet vlug pijn krijg bij inspanning. Dat was de moeite waard want wanneer ik terug begon rechtstaande oefeningen te doen, had ik veel sneller goed resultaat dan iedereen gedacht had. Weliswaar had ik in het begin slappe voeten, maar omdat mijn benen redelijk krachtig waren gebleven kon ik zeer goed vooruitkomen. Ik had gedacht met 5 min op de crosstrainer te beginnen om het niet te forceren, maar voor ik het door had, waren dat al 15 min van de eerste keer want het ging vanzelf, zalig met aangepaste muziek er bij. daardoor kan ik nu ook terug heerlijk salsa dansen zonder pijn aan de voeten Lachen

    Verder ben ik nu ook gestart met roeien. In het begin deed ik reeds een oefening om 5 kg gewicht te trekken met de armen zoals een roeibeweging, maar met de benen stilstaand, zodat de kracht uit mijn armen moest komen. Deze oefening kon ik niet aan, want ik kreeg spierontsteking in mijn linkerarm, en dus stopte ik die oefening. Dat is nu 2 jaar geleden en nu begon ik dus een experiment om een gelijkaardige oefening te doen, maar dan met armen én benen, zodat het minder zwaar zou zijn voor mijn armen en handen, en dan niet met gewicht, wel met niveau's, het staat nog laag. Dus ik roei nu ook 10 minuten maar slechts op niveau 2. Het is een voorzichtige poging mijn armkracht en grip in de handen iets te kunnen verbeteren. Dit kan ik stelselmatig nog opdrijven als het goed aanvoelt.
    Omdat ik nu meer cardio kan doen kan ik mijn gewicht nu weer beter controleren, eindelijk!

    Cardio 

    30 min fietsen op niveau 8 van 70 naar 100 toeren p/m
    15 min crosstrainer niveau 3
    10 min roeien niveau 2 


    Kracht 

    5 toestellen voor heupen en benen, hip abduction naar binnen en naar buiten elk met 85 kg, leg extension 25 kg, leg press 80 kg, leg curl 25 kg.
    Alles 2 sets van 15 keer. Eerst op elk toestel 1 set van 15 en daarna gewoon terug dezelfde toer doen. Dat is minder vermoeiend en bespaart tijd, want te lang bezig met dezelfde oefening, dan vertraag je en vermoeit meer.
    1 toestel torso rotation met 35 kg
    4 sets van 15 (2xlinks en rechts)

    Oefeningen voor bovenlichaam op de mat met ballen.

    Liggend over een bal van 50 cm, 3x 15 sit ups
    liggend over de bal, bal van 3 kg in de handen, bal van linker naar rechter zijde bewegen afwisselend 2x 30 keer.
    Zittend op de bal, halters van 1 kg in beide handen van op schouderhoogte omhoog brengen boven het hoofd, terwijl een been omhoog houden, dus slechts steunend op 1 voet en recht blijven terwijl de halters omhoog en omlaag bewegen.
    4 sets van 15 keer, elke keer het andere been geheven houdend. (2x voor elk been)

    Elastiek 15 x trekken op lendenhoogte, staande op 1,5m afstand, voeten gespreid, x2

    Staande op halve bal, 15 keer op tenen staan x 2
    Staande op halve bal, 15 squats x 2

    Hangstoel, steunend op de armen 10 maal benen heffen x 2
    (tricky, want soms te pijnlijk voor mijn kapotte elleboog om er op te steunen, dan maar even niet) Maar dit is wel zeer versterkend voor de heupen en rug.


    Dit is dan een training van 2u, want ik doe dat niet te snel.
    Dit doe ik meestal 3 keer per week, maar af en toe splits ik dit nog op in meer dagen in kortere sessies als het zo beter uitkomt
    Ik kan ook de 30 min fietsen laten als ik juist een lange tocht deed.
    Ik voel me zeer goed bij deze oefeningen, geen spierpijn achteraf als ik voldoende nachtrust heb.  Ik heb veel minder pijn als ik regelmatig op deze manier train.
    Tijdens het verplichte stoppen na de 2 operaties vorige winter, heb ik erg veel rugpijn gehad door niet goed te kunnen bewegen. Nu ga ik er goed op vooruit Knipogen

    Vooruitgang is maar kleine stapjes tegelijk vooruitgaan voor mij, dan slaat het niet vlug tegen. Te vlug gaan = pijn en kwetsuren, en moeten stoppen.
    Ik stop niet, ik blijf stap voor stap mezelf verbeteren zonder forceren. Ik wordt er achteraf niet stijf van, juist veel soepeler, maar dat komt doordat ik het voorzichtig opbouw. ik doe eerst een cardio oefening, daarna kracht, dan nog eens een cardio oefening en weer kracht. de reden daarvoor is dat ik zeer veel energie kwijt ben als ik alle cardio achtereen doe. Daarom neem ik er krachtoefeningen tussen waarbij ik niet zo veel energie ineens nodig heb, en ik doe ze rustig. Op die manier kan ik makkelijk 2u trainen, anders lukt dat minder goed. Af en toe een stap achteruit hoort er ook bij als je reuma hebt.
    En altijd willen opnieuw beginnen, het is niet anders....
    Niets doen = depressie en bergaf gaan....
    Iets doen = vooruitgaan of weten: ik heb tenminste mijn best gedaan en mag tevreden zijn over mezelf. Nog wat geduld en volharden en het zal vooruit gaan.
    Voor mij is de keuze makkelijk gemaakt! 

    Mijn reumatoloog staat hier vierkant achter.
    En ik heb ook de steun van een ervaren trainer die ik altijd tips kan vragen. Hij gaf me in het begin een zeer licht programma specifiek gericht op versterking van rug en armen, met zo min mogelijk risico op kwetsuren. Dat programma heb ik zelf uitgebreid door allerlei dingen uit te proberen en op te bouwen. Nu is het al een redelijk serieuze training geworden. Mijn lichaam is er aan verslaafd geworden, gewoon omdat ik een niveau van wel voelen heb bereikt dat ik zonder training niet kan bereiken, en ik wil dat behouden.
     

  • Zo licht als een veertje.....

    Leuk en sportief weekendje gehad! Vrijdagavond vertrokken per trein richting Kortrijk, waar ik werd afgehaald om te gaan barbequen met mijn fietsmaten uit het Zuiden. Een aanslag op mijn lijn.....maar onder vrienden moet je je eens kunnen laten gaan. Met 14 waren we. Het was zoals altijd een hartelijk weerzien. Er werd verteld, gelachen, gedronken, gegeten en nog meer gedronken en gelachen. Om 23.30u heb ik daar dan toch maar een bed opgezocht, want de volgende ochtend vertrokken we samen naar Gaurain, Henegauwen, voor le beau vélo de ravel. Om 8u op, na veel woelen in een vreemd bed. Na een koffie en een paar rijstbeschuiten was ik dan klaar voor vertrek. Het is niet dat ik niet meer durf genieten van iets lekkers, maar tegen de regel geen tarweprodukten eten, en dus geen brood, heb ik al 7 weken niet gezondigd. En ik voel dat goed vanbinnen, niet meer alle dagen buikkrampen en niet meer opgezwollen. Daar heb ik dat wel voor over.

    Aangekomen in Gaurain wordt me gezegd dat ik met 2 mannelijke kandidaten wedstrijd zal fietsen op de pino, dus 1 voor de break, en 1 er na.  En dat tussen vele duizenden gewone fietsers, wat het niet makkelijker maakt. Redelijk bijzonder want er kunnen elke week maar 6 kandidaten deelnemen, terwijl er op die tocht tot 7000 mensen meefietsen, maar slechts enkele pino's, en die zijn van BaRiE. Nadat ik enkele weken geleden met 2 vrouwelijke kandidaten had gefietst, had ik mijn beklag gedaan en gezegd dat ik liever met echt sportieve mensen fiets als piloot op de pino, want ik val niet graag, en ik durf niet goed door fietsen met tandempartners die bibberen, en de pino niet kunnen vasthouden wanneer ik er vooraan op zit. Het is best eng dan, omdat ik niet kan sturen of remmen vooraan.
    Gisteren heb ik dan een heel mooie, aangename en vlotte tocht gehad door de 2 jonge sportieve mannen waar ik mee op de pino mocht, één voor één dan. Ik heb enorm genoten, maar ook heel goed door kunnen fietsen. Op een muur van kasseien waar de meesten te voet naar boven gingen, konden wij helemaal fietsend naar boven. ik ben zo licht als een veertje zei mijn 2e fietspartner. En nee, dat was niet op mijn gewicht bedoeld. De kandidaten die met reuma-patienten op de pino moeten fietsen, denken dat het dan altijd zwaar trappen gaat zijn, maar dat hoeft dus echt niet zo te zijn. Als ik mij zeker voel van mijn fietspartner heb ik geen schrik en trap ik goed door. Het is teamwerk. ik geef ook aanwijzingen waarop ze moeten letten, en zij ook naar mij. We zijn voortdurend in gesprek op de pino, het schept wel een band. Toen ik mijn beoordeling moest geven heb ik beiden 10 op 10 gegeven want het was echt een feilloos parcours met beiden. Ik weet nog niet wie van de 2 de fietsreis naar Quebec heeft gewonnen, want er waren nog meer proeven af te leggen.
    Het was dus zalig fietsen en achteraf genieten van de festivalsfeer van Le beau vélo de ravel.
    Ik kon vroeg naar huis, om 20.30u zat ik al in mijn zetel en dus had ik vandaag nog energie over om te gaan sporten. 2u getraind, gegeten, en nu is mijn pijp uit Lachen 

  • Gered???

    Het was me het weekje wel! Mijn fiets werd hersteld, maar niet op de normale manier. Aangezien er geen wisselstukken meer kunnen besteld worden voor achterwielen van de Kynast driewieler, omdat dit merk niet meer gemaakt wordt, en omdat er bij driewielfietsen geen universeel systeem van wielen bestaat, moest er zo maar wat aan gebricoleerd worden. De fietsenmaker besloot een gewoon fietswiel via de as te verbinden aan de achteras van de driewieler. Het is niet even sterk als het origineel, dus is het nog een kwestie van tijd en voorzichtigheid of deze fiets nog even mee gaat. Maar een gewone commerciële fietsenmaker zou er geen moeite meer voor gedaan hebben, dus mag ik blij zijn dat ik nog even verder kan. Ik ben echt wel dankbaar dat ik iemand leerde kennen die dit kon doen voor mij, maar zijn kunstjes zijn ook beperkt. Dus moet ik wel denken aan een andere fiets, maar dat komt mij nu heel slecht uit. Te veel andere zorgen op dit moment. Hopelijk red ik het nog voldoende tijd tegen dat een nieuwe fiets mogelijk wordt. In afwachting moet ik mij dus beter maar inhouden en geen te avontuurlijke tochtjes meer doen. Ik moet me er bij neerleggen dat deze fiets daar niet geschikt voor is, en eigenlijk ook nooit was, maar dat is moeilijk te combineren met mijn drang om te wijde wereld in te trekken per fiets. Voor mijn typische fietsavontuurtjes heb ik een ATB nodig, en geen stadsfiets zoals de mijne. Maar ik zit daarbij ook nog altijd met mijn beperking van de handen en de uitvallen in mijn armen, waardoor remmen en sturen te moeilijk is. Dus kan ik geen gewone ATB-fiets kopen, anders hoefde ik niet te klagen over probleempjes met de fiets.

    Een normale mens zou zeggen, ik kan niet fietsen dus fiets ik niet. Maar daar voel ik mij niet goed bij, want dan is mijn bewegingsvrijheid veel te beperkt. Dat is niet acceptabel voor mij, omdat er nog genoeg leven in mij zit me daartegen te verzetten.
    Ik geloof er niet in dat ik al mijn beperkingen zo maar moet accepteren, me er bij neerleggen, en mijn zelfstandigheid totaal laten afhangen van derden, om alles gedaan te krijgen. Dat is in mijn ogen geen zelfstandigheid, en dan ben ik constant bezig met afspraken maken om mensen voor mijn karretje te spannen, en dat is nu eenmaal wat ik het meeste haat in mijn leven. Ooit heb ik niet anders gekund en dat was de hel, waar ik niet meer naar terug wil, in de tijd van voor mijn knieoperaties. Ik laat mij soms wel helpen met boodschappen door thuiszorg, maar ik kan wel zelf elke verplaatsing aan per fiets voor kleine boodschappen zoals bank, post, apotheker en kleine vrachtjes van de supermarkt, dankzij een fiets aangepast aan mijn beperkingen van bovenste ledematen. Het zou  dodelijk zenuwslopend zijn als ik dat niet meer kon. En te voet zal dat fysiek nooit haalbaar zijn. Na 2 dagen te voet lopen ben ik perte totale voor een maand. Dat gaat dus niet.  Mijn voeten zijn wel beter nu, maar mijn rug helaas niet, en ik moet daarin niet veel beterschap verwachten. Dat is de realiteit. Maar natuurlijk train ik nog 3 maal per week om de achteruitgang tegen te gaan, en in de mate van het mogelijke iets beter te worden. Ik leg me niet neer bij mijn situatie. Er niets tegen doen zou me depressief maken, dus werk ik er aan.

    Ook al werden mijn fietsplannen verstoord, ik geniet toch wel van de zomer en heb toch weer zalig gedanst op de Kattendijk, op het dansfestijn waar ik het liefste kom, Antwerpen Danst. Even alle zorgen vergeten op swingende wereldmuziek. Ik hou van dansen in open lucht in een ongedwongen sfeer waar iedereen gewoon zichzelf kan zijn, waar niks moet en alles mag, en dit is uniek op de donderdagen van Antwerpen Danst. En nog een haalbaar en veilig ritje op de fiets heen en terug.
    Verder gaat het trainen op de nieuwe voeten steeds beter, vandaar dat ik ook weer kan dansen. Natuurlijk mag het uithoudingsvermogen van mijn voeten nog vergroten maar daarom blijf ik ook trainen. Zoals het er nu uitziet zal ik nog wel terug naar dansles kunnen op gepaste tijd Lachen

    Tijdens de warmste dagen kreeg ik koorts door een huidontsteking aan mijn rechter been, en moest ik rust houden, dus zijn er een paar fietstochtjes met de pino in de Ardennen niet kunnen door gaan. Gelukkig ging het vlug voorbij. En anderzijds ben ik deze zomer niet zo alleen als vorige, want mijn 2 kinderen zijn nu bij mij, En omdat ik die lang gemist heb, komen die nu echt op de eerste plaats omdat ik blij ben dat ze er zijn. Het is wel drukker thuis maar als ik hen zie dan weet ik dat ik toch iets goeds heb voortgebracht in dit leven want het zijn schatten, elk op hun eigen manier, en niets is voor mij kostbaarder dan hun geluk.

    Wat de fiets betreft ben ik serieus aan het nadenken. Door mijn goede ervaring met de pino, en door de valpartijen van de laatste tijd met mijn eigen fiets, die te wijten waren aan te slappe armen en daardoor stuur omslaan, begin ik er over te denken dat ik moet zoeken achter een ligfiets waarop de besturing makkelijker is. Door mijn ervaring met de pino weet ik dat ik met een ligfiets veel minder neklast heb, en dus zou het kunnen dat een ligfiets met een makkelijkere besturing beter is voor mij, daar de slapte van mijn armen komt door neklast. Het zal moeten uitgeprobeerd worden. Serieus kostenplaatje! Maar dat is het ook wanneer ik een gewone fiets aan mij laat aanpassen, terwijl het dan ook niet zeker is of die aanpassing voldoende gaat zijn. Enerzijds weet ik dat ik zeer beperkt ben aan de bovenste ledematen, anderzijds heb ik door de fietstrip met BaRiE naar Madrid wel de zelfzekerheid dat ik echt kan fietsen met mijn benen, en dat ik er voor moet blijven gaan.
    Niet simpel! Vandaar dat ik er ook al zo lang over nadenk. Alle hulp zou welkom zijn!