• Kort fietsavontuur....

    Nu dat het zomert wil ik natuurlijk zoveel mogelijk fietsen. Vorige donderdag kon ik naar Antwerpen Danst fietsen om mij weereens uit te leven op de dansvloer dat het een zaligheid was..... Nu zondag ging ik dan naar de meet and greet van de reuma-jongeren fietsen. Loenhout is 26 km van bij mij thuis, dus heen en weer is dat een ideale afstand voor een zomers tochtje, zonder me te forceren, ik kan er dan wat uurtjes vertoeven.
    Dus ik bereid mij voor met picnick en al, want ben lang onderweg. ik vertrek langs het anti-tankpad tot aan de vaart van Schoten en sla dan links af richting Brecht. Het is zalig fietsen zo, ik kan goed vooruit want het is niet zo warm als vorige dagen maar wel zonnig, dus ideaal. Ik geniet met volle teugen van de rustige weg langs water, bossen en velden.
    Aan knooppunt 98 moet ik de kanaaldijk verlaten, dus stop ik daarvoor nog aan een picnicktafel om wat te eten en te drinken. Na een kwartiertje fiets ik dan verder. Even voorbij knooppunt 97 in St-Lenaerts rij ik over een smalle kasseiweg die erg bol ligt. Daarop heb ik dan heel veel moeite om mijn stuur recht te houden. Ik heb geen volledige controle over de beweging en kracht van mijn bovenste ledematen meer, dus kan dat heel lastig worden op zo'n hobbelige weg. En ik geraak dus van de weg af in een smalle gracht. Het is te zeggen, ik zelf net niet, maar mijn fiets wel.  Ik voelde dat de fiets onder me wegglipte en kon nog net zelf op mijn voeten terecht komen, een voet aan de ene kant van de gracht, de andere voet er over, en de fiets dan tussen mijn benen in die gracht.
    Niks aan de hand dacht ik, en ik probeer mijn superzware fiets uit de gracht te trekken. Wanneer hij dan eindelijk terug overeind staat moet ik enorm duwen om hem in beweging te krijgen. Wat is dit nu?? Mijn fiets kan niet meer vooruit! Ik kijk naar het wiel, paraplu! Een achterwiel wiel is helemaal krom. En ik ben in the middle of nowhere; ik had me voorzien van een fietspomp, ik kan ook met veel moeite een band verwisselen, maar een krom wiel kan ik met de beste wil van de wereld niet recht krijgen. Als ik mijn vrienden bel waar ik heb mee afgesproken, zouden ze me moeilijk vinden, dus probeer ik toch verder te geraken tot een herkenbaar punt. Er passeren een paar fietsers, een man en vrouw, ik vraag hoeveel km Loenhout nog is. Het zou nog 4 à 5 km zijn tot het centrum, maar er is dan een brug waar ik over moet, en aangezien ik op platte weg al niet vooruit kan, kan ik zeker niet over de brug, want ik ben niet in staat een fiets van 40 kg vooruit te trekken, als het wiel zo blokkeert dat hij 4 maal zoveel schijnt te wegen. De 2 passanten stellen me voor mijn fiets bij de Elsenhoeve te laten, en gelukkig is het een vriendelijke boer die me direct wil helpen. Mijn vriendin Erika, was al bezorgd waar ik bleef en ze belde. Iemand die van de streek zelf is kwam me ophalen. Ik laat mijn fiets bij de hoeve, de boer belooft hem te bewaren en hij geeft zijn telefoonnr en naam op een papiertje mee. Ik beloof in de loop van de week terug te komen als ik vervoer heb voor de fiets.

    Dus geraak ik toch nog bij mijn vrienden en kan ik nog even een onbezorgde, gezellige namiddag op het terras van café de Zwaluw hebben met een groepje van 15 jonge lotgenoten van de patientenvereniging. Ik ben wel niet van de jongsten, maar ik vertegenwoordig 'fietsen tegen reuma' en wil graag jongeren motiveren om zich bij ons aan te sluiten. En hopelijk kunnen er volgend jaar weer 8 nieuwe jongeren mee die dat vandaag zagen zitten. Het was een fijne bijeenkomst. Ben toch blij dat ik er geraakte. En ook dankbaar dat ik vlot thuis geraakte.

    Het was een mooie dag maar ik zit nu wel met zorgen. Het is namelijk zo dat mijn speciale fiets niet meer wordt gemaakt, de fabriek bestaat niet meer, en dus zal het niet mogelijk zijn wisselstukken te bestellen. Ik ga hem dus moeten brengen bij de fietsenmaker der hopeloze zaken in Wuustwezel waar ik verleden jaar ook al ging. Als ik vervoer vind. En dan is het nog af te wachten of hij het zal kunnen herstellen. Als dat niet gaat sta ik er niet goed op. Voor een nieuwe aangepaste fiets moet ik makkelijk 3000 euro neertellen en dat is niet evident.
    Het is dus spannend of het gaat lukken......
    Wordt vervolgd..... 

  • Het zomert....

    Het is zomer en dat betekent volop weer om te fietsen, en dat betekent ook weer een nieuw seizoen met BaRiE op Le beau vélo de ravel, het fietsevenement dat heel de zomer elke zaterdag wordt ingericht door RTBF en VivaCité in Wallonnie. Dat geeft ons de kans om op mooie locaties in Wallonnie te gaan fietsen met onze pino's en tandems. Al heb ik erg veel te doen ik tracht er toch wat tijd voor te maken.

    We zijn begonnen in De Panne enkele weken terug, voor een keer dan toch in Vlaanderen. Toen ben ik met nog enkele vrienden van Jong & Reuma gegaan nl Erika & Kevin en Jahel. Was een leuk tripje met leuke mensen er bij, maar ik was nog wat oververmoeid van de reis naar Madrid, omdat ik bij thuiskomst weer meteen in familiale zorgen viel waardoor uitrusten niet aan de orde was. 
    Gisteren ben ik dan wel gaan fietsen in Thorombais. Dat wilde ik niet missen want mijn fietspartner van de reis naar Madrid was kandidaat voor de wedstrijd Au bout du Monde, en ik wilde haar ondersteunen. Eerlijk gezegd, ik miste mijn pino enorm want ongeloofelijk maar waar, zo'n 7 dagen achtereen op een pino mogen fietsen tijdens de reis, heeft mijn nek volledig doen ontspannen en dus was hij een week pijnvrij. Dat is ook logisch, als de enige inspanning die je tijdens zo'n trip doet, fietsen is op een speciale fiets die je rug optimaal ondersteunt en je nek en bovenste ledematen ontlast. Je moet daarna niet eens huishouden doen, dus hoewel je inspanning doet is het op een andere manier ook ontspannend. Met de fiets van thuis fietsen gaf mij direct weer meer last.

    Enfin, er was dus ook een wedstrijd te winnen, en de winnende kandidaten mogen dan een fietstrip doen in Quebec, Le lac Saint Jean, Canada (rond een meer dus)
    Ik werd gefeliciteerd als loyaalste supporter van Martine, want ik moest pino-fietsen met haar 2 tegenkandidaten en ik ben gevallen, al in de eerste 5 minuten, elleboog gekwetst maar niet gebroken. Als dat niet het toppunt van loyaliteit is.....als dat niet alles geven is.....dan weet ik het ook niet meer. Enfin, of ik nu gevallen was of niet, Martine was sowieso echt wel de beste kandidaat, die 2 anderen konden niet goed fietsen. Ze hadden al kans gehad om te oefenen zelfs, en ik heb er gekend die zonder ooit een pino bestuurd te hebben, ineens met mij vooraan op de pino, feilloos een sportief parcours fietsen voor de eerste keer, wel sterke fietsers, en gisteren was het zelfs geen sportief parcours maar een makkelijk. Dus ik kan aanvoelen wie goed is en wie niet, en dat heeft weerslag gehad op de punten. Ook met de quizvragen won Martine.
    Maar ja, het besturen van een pino met een reumapatient of een blinde persoon vooraan, is dus een van de sportproeven die men moet afleggen om deel te nemen aan Au bout du monde. Als ze zo doorgaan kunnen we binnenkort met de pino naar de Paralympics?
    Ik heb ook een uitnodiging gehad voor de casting om mee te doen voor de reis naar Canada, maar ik kan in oktober toch niet weg want dan heb ik examens. Als ik volgend jaar de kans krijg om mee te dingen zal ik dat doen, zo'n fietstrip zie ik wel zitten.
    Ik heb dus gisteren veel schrik op de pino gehad, met mijn 2 bibberende kandidaten, en dus niet echt goed door kunnen fietsen, maar dat geeft niet voor een keer. Iemand die het waard is vaarde er wel bij.
    Er is nog wat gefeest achteraf....de champi vloeide rijkelijk. Het was weer een schitterende dag met BaRiE op Le beau vélo de ravel in Thorembais.

    Gaan fietsen of andere activiteiten doen, vraagt nu veel meer planning omdat ik nu niet meer alleen leef. Het is zomervakantie voor de studenten en nu is hotel mama volgeboekt. Mijn 2 volwassen kinderen vonden de weg naar huis, en tot eind september zal ik er mijn handen mee vol hebben. Om 6u opstaan om zelfgebakken bokes te smeren voor de kinderen die gaan werken enzo. Aangezien het lang geleden is, vind ik dat wel heel fijn.

    Eerder deze week had ik nog een primeur. Zoals elke zomer ben ik vorige donderdag naar Antwerpen Danst gefietst, aan de Kattendijksluis aan de oever van de Schelde. Aanvankelijk om de hitte eens uit mijn lijf te laten waaien aan de waterkant, en de sfeer op te snuiven van het mooiste dansfestijn van het jaar in open lucht. Maar ik vond er mijn favoriete danspartner, en ik heb zalig kunnen salsa dansen en meer van dat leuks. En tot mijn eigen verbazing ging dat vrij goed, en had ik niet het minste pijn aan de voeten. Ik besefte plots dat ik niet wist of ik ooit wel zo pijnvrij kon dansen, want ik danste zo graag dat ik er ook veel pijn voor verbeten heb. De adrenalinestoot die ik daar dan van heb kon dat goed maken. Ik mag niet klagen deze week....weer vooruitgang...
    Ik heb het nog.....chica latina para siempre!!! 

  • Reisverslag Brussel - Madrid 2013 Biking against Rheumatism in Europe

    Biking against Rheumatism in Europe of kortweg BaRiE is een organisatie gesticht in 2006  door Belgische reumatologen. Het doel is meer sensibilisatie voor reuma te bereiken. Elk jaar vindt er in Europa een EULAR (reumatologie)congres plaats, telkens in een andere Europese hoofdstad. Hier fietst BaRiE dan naartoe, reumapatienten, reumatologen, paramedici en afgevaardigden van farmabedrijven als vrijwilligers en sympathisanten, met als doel allemaal samen aan te komen, dus helpen de sterken de zwakkeren om elke dag gemiddeld 70 km te fietsen in de mate van het mogelijke, naar het EULAR congres. Uiteraard worden ze ook ondersteund door een medische volgwagen, een reisbus, een vrachtwagen voor fietsen, een koelwagen voor bevoorrading en 3 motards, die het verkeer op afstand houden en op verkenning gaan indien nodig.
    De groep fietsers is herkenbaar aan gele shirts. Ze komen uit meerdere landen: uit Vlaanderen, Wallonnië, uit Frankrijk, Groot Brittannië en zelfs een Zuid-Afrikaan fietst elk jaar mee.
    Ik fietste in 2012 met hen mee naar Berlijn, en in 2013 naar Madrid.

    "Fietsen tegen reuma' heeft zowaar een dubbele betekenis. Enerzijds als actie tegen de moeizame erkenning van reumatische aandoeningen, en de nood aan wetenschappelijk onderzoek, en anderzijds is fietsen ook gewoon heel gezond voor een reumapatient, en hebben patienten die er aan deelnemen een doel om voor te trainen. 
    Dit is belangrijk, omdat mensen met ernstige reuma meestal door de maatschappij en medici worden afgeschreven, omdat men de aandoening niet begrijpt en niet serieus neemt. Als patient is het natuurlijk moeilijk aanvaardbaar om te worden opgegeven met een etiket : "aanvaard dat je niets meer kan!" terwijl men al lang op een spoor is reumapatienten weer actief te maken, maar er te weinig in wordt geïnvesteerd.
    De huidige zogenaamde biologicals maken veel invalide patienten weer actief, maar staan nog niet op punt voor blijvend resultaat. Er is dus nog heel wat onderzoek nodig. Vandaar onze fietsactie die bewijst dat het zin heeft te investeren in nieuwe behandelingen voor reuma.

    Hieronder volgt het dagboek van de fietstrip Brussel - Madrid 2013. 

    Het foto-album vindt u aan de rechterkant. 


     


    Lees meer...