• Het eerste ritje per fiets....

    Vorige donderdag ben ik dan weer eens van mijn eiland afgehaald door 2 ambulanciers om op controle te gaan naar UZA. ik had gevraagd of ik gewoon met wat ondersteuning de trap mocht afstappen, maar ik had te maken met een man die zijn job consekwent en met veel entoesiasme doet. Hij overtuigde me met een brede glimlach dat hij me liever droeg en dat ik toch echt niet zwaar was. Soms kun je mensen die liegen makkelijk vergeven, vooral als ze je kunnen doen lachen. Bij het naar huis komen had ik er andere, en dan heeft er wel eentje zijn sterke arm geleend zodat ik zelf kon naar omhoog stappen. De eerste keer is altijd beter met hulp, om zeker te zijn dat het gaat lukken.

    Dr Van Bouwel was tevreden over mijn voet, hij was wel meer gezwollen dan de vorige, maar ik werd de laatste dagen dan ook nog erg op de proef gesteld en had te weinig rust, door een onbekende die het nodig vond om vorige zondag 7u aan mijn deurbel te bellen. Na 2u ben je daar dan eigenlijk al ziek van, maar ik kon niet zien wie er was en niemand gaf antwoord wanneer ik opnam en ik was alleen. Ik moest zoveel naar de parlofoon bollen met mijn rolstoel, dat ik mijn voet bijna niet kon omhoogleggen voor de verplichte rust. Buiten hoofdpijn en een gloeiend hoofd, had ik dan ook nog dagen erna veel meer pijn in de voet dan er voor. Leuk is anders! Uiteindelijk kwam de politie en toen kregen we weer rust  Maar zoiets is enorm zenuwslopend en de spanning er van een hele week voelbaar.

    Ik mag nu steunen op mijn linkerhiel maar moet de voorvoet nog 4 weken ontzien. Daartoe moet ik dan weer zo'n Darco-schoen dragen, waarmee men niet anders kan dan enkel de hiel belasten.  Ik heb net zoals vorige keer een naad dwars over de bal van de voet, over de gehele breedte van de voet, en een verticale naad bovenop de voet onder de grote teen. De metalen draadjes werden verwijderd, dat gaf wel een branderig gevoel voor 2 dagen, maar dat is nu beter. De artrodesen zitten er nog in en worden ten vroegste over 4 weken verwijderd, als de foto's aantonen dat het bot goed aan elkaar gegroeid is. Veel kan ik niet stappen want het geeft rugpijn door niet beide voeten op gelijk niveau te hebben, door 2 verschillende schoenen. Ik mag pas verwachten dat de zwelling van de voet na 3 maand zou weggaan, en dan pas kunnen er steunzolen aangepast worden. ik ga ook nog verschrikkelijk in kosten vallen, want ik ga comfortschoenen moeten kopen voor die steunzolen. Voorlopig ga ik dan alleen nog maar op zoek naar adresjes waar ze schoenen hebben waar ik mee wil rondlopen. Want ik ben op en top een vrouw, en toch wel wat ijdel Schamen

    Vrijdag wilde ik graag de fiets op. Ik ben de trap af gegaan tot aan de garage, maar toen ik daar aankwam was ik al zo op, dat ik het maar niet waagde om naar de winkel te fietsen. Fietsen is niet erg, maar daar rondstappen is zwaar. En ben gewoon terug naar boven gegaan. Ik had wat beweging gehad en ben niet veel meer gewoon. Als reumapatient wordt je immers veel vlugger pijnlijk stijf door korte tijd te weinig beweging gehad te hebben, dan een gezonde persoon die lang heeft stilgezeten. Wij mogen echt niet stil blijven zitten.  Ook een ziekenhuisopname, verplicht in bed moeten blijven veroorzaakt meer pijn, maar ik heb met vroegere revalidaties geleerd oefeningen te doen op bed zoals sit ups en leg lifts en dat doet enorm goed. In UZA kreeg ik geen kiné, maar die kan ik mezelf wel geven, heb er al zo veel gehad.
    En vandaag ben ik weer de trap af gegaan in regenkledij, en heb naar de GB gefietst voor wat boodschappen, naar huis gefietst er mee, dat was dan 3 km. Het fietsen kost niet veel moeite op lagere versnelling, het stappen echter nog zeer veel. Bij thuiskomst heb ik zoonlief alles naar boven laten dragen, want ik had al genoeg aan mezelf op de trap. Als ik alleen thuis ben zal het nog niet goed lukken met boodschappen, maar dat komt wel. Als ik goed stap, loop ik normaal toch 2 à 3 keer op en af om niet teveel tegelijk te moeten dragen. Naar de bakker of apotheker kan ik al wel alleen nu. Het is weer een begin. Volgende keer eens naar de Aldi, is dubbel zo ver, en voor ik het weet fiets ik weer door het Kempisch landschap zonder beperkingen Lachen