• Marche-en-Famenne 22/09/2012

    Dit weekend was de laatste etappe van Le beau vélo de RAVeL, en heb ik mijn cursus van bijna 3 maanden 'mountainbiking for dummies' afgerond..... Knipogen .....en geslaagd, het ging heel vlot.
    Maar ik heb dat niet alleen gedaan, ik had hulp van vrienden die met mij de tandem-ligfiets deelden. Dat geeft meer zekerheid, maar ik laat mij ook niet kennen door hen al het werk te laten doen. Met een goede fietser te fietsen stimuleert mij enorm om meer te geven dan als ik alleen fiets. Samen duwen naar de top en dan in de afdaling loslaten, schitterend!
    Deze zaterdag mochten we een mooi parcours afleggen in de streek van Marche-en-Famenne aan de voet van de Ardennen, nog niet overdreven hoog, maar wel mooie heuvels waarop we ons beste beentje mochten voorzetten, en dan genieten van de hellingen af te vliegen. Het was ondanks er koud weer voorspeld was, toch zonnig en droog, en dat deed ons extra genieten van het landschap.
    Ik heb mijn dansmaatje kunnen strikken voor een rit op de pino, en dat was een fijne belevenis. Hij paste zich vlug aan aan het grote verschil van afdraaien met de pino, en het rekening houden met het vooruitstekende deel van de voorste horizontale fietser, wat meer aandacht vraagt dan bij een gewone fiets. Na een goed salsa-duo zijn we ook een goed fiets-duo, want dit is pas echt samen fietsen, met 4 benen op 2 wielen. Het Is echt veel leuker dan alleen, en van al mijn mede-fietsers hoor ik ook dat dit een mooie ervaring is. Hoewel je het gewicht van 2 personen moet verplaatsen gaat het toch veel sneller dan een gewone fiets, en dit niet enkel bergaf, ook waar het plat is, want minder last van de wind. Spijtig dat we er geen km-teller op hebben want dat lijkt in de afdalingen erg op vliegen.
    Ik heb mijn fietsmaat de laatste 100m alleen laten fietsen want mijn tandwiel brak net voor de aankomst, dat heeft gelukkig de pret niet meer kunnen bederven, en het feestje na de aankomst even min. Een van de sportieve vrijwilligers was jarig, en dat gaat bij BaRiE niet onopgemerkt voorbij uiteraard.

    Ik ben blij dat ik heel de zomer heb kunnen mee doen met 'Le beau vélo de ravel' dankzij BaRiE, ik heb er maar 2 moeten missen door omstandigheden. Ik heb dus op 10 verschillende locaties in Wallonnie de wielertoerist uitgehangen. Per fiets is het veel meer genieten van de natuur, en zo had ik die plaatsen nog niet gezien. Hoewel er geen enkele tocht bij was van meer dan 37 km, was het toch de moeite, omdat het ten eerste zeer mooie plaatsen zijn, ten tweede omdat het eens iets anders is dan op platte weg fietsen, nieuwe oefening voor mij, en ten derde, maar niet in het minst, omdat ik dan mijn vrienden van BaRiE weer zie, want we komen uit alle hoeken van het land. En natuurlijk was dit mogelijk omdat ik niet zelf met mijn zware fiets de verplaatsing moest maken dankzij BaRiE, heb ik een mooie zomer beleefd. ik dank ook al mijn fietsmaatjes om in mij te geloven en met mij te fietsen met zo veel enthousiasme.... en als het van mijn wil afhangt, doen we dat nog Lachen

     
    http://ds1.ds.static.rtbf.be/article/pdf/marche-en-famenne-2012-flyer-1346416046.pdf

  • Bedenkingen.....

    Vandaag is de eerste zaterdag sinds maanden dat ik niet naar Le beau vélo de RAVeL ben, maar dat doe ik morgen wel. Vandaag ben ik dan maar naar Sportoase geweest en heb terug beter getraind dan eerder deze week.
    Ik ben geen atleet, en als ik 's morgens opsta heb ik dikwijls het gevoel dat het vandaag niet gaat lukken, en ik maar best blijf in huis hangen. Maar als ik dan toch de fiets op spring, ben ik daar een paar uur later heel gelukkig mee. Zo ook vandaag. Het is een heel fijn gevoel al die krachtoefeningen te doen zonder tegenstribbelende spieren. En al heb ik niet het niveau van een atleet, het brengt mij wel iets op. Veel meer uithouding in de spieren, soepelheid ook, meer kracht en de pijn die ik tientallen jaren in mijn schouders had ken ik niet meer. En dat is geweldig goed nieuws want hoewel ik het grootste deel van mijn leven leed onder ontstekingen van de schouders en de nasleep er van, was het kraakbeen nog niet aangetast, enkel de gewrichtsbanden en pezen. Ik had altijd last van tendinitis, en de gevolgen daarvan zijn nu reeds een jaar voorbij sinds ik in Sportoase een aangepast trainingsprogramma heb.
    Dat is gevolg van: 1) Betere medicatie die de ontstekingen kan voorkomen nl anti-TNF, maar dan zit je nog altijd met verzwakte schouders die bij het minste weer gekwetst zijn. Ten tweede heb ik voor rug schouders en nek een jaar aquatherapie gedaan. Dit was de zachtste manier om aan lichte spierversterking te doen, maar vooral ontspanningsoefeningen in warm water in Nottebohm. En na een jaar was ik klaar voor meer, want niets meer doen betekent achteruitgang als je reuma hebt. Dus mijn 3e stap was Sportoase fitness.
    Ik ben begonnen met zittend op een bal, een been heffen en twee haltertjes van *lach niet* 0,5 kg, van op schouderhoogte de lucht in te steken, en met een bal van 1 kg van mijn linker naar rechterzijde te bewegen, terwijl ik over de zitbal lag. Nu doe ik dat met een bal van 3 kg De zitbal dient dan om mijn rug te steunen. Sit-ups met dezelfde bal. 

    Voor de benen kan ik de grote toestellen gebruiken en daar verzet ik 80 kg mee, leg press, en hip abduction naar binnen en naar buiten. Toestellen voor het bovenlichaam kan bijna niet door de beschadigde handen, enkel het torso toestel lukt met 40 lg. En zo nog een hoop meer. Van alles doe ik 2 sets van 15 en ben daar makkelijk 1.5u zoet mee omdat ik het ook wel rustig doe.
    Ik heb dat allemaal voorzichtig opgebouwd. De eerste maanden liet ik 2 dagen tussen elke krachttraining en als ik wat last had, kortte ik ze wat in, liever dan niets te doen. Als ik tijd genoeg heb, kan ik het nu zelfs elke dag zonder stijf te zijn de dag er na, dus gaat dat zeer goed.
    Wat cardio betreft heb ik nogal een achteruitgang moeten maken omdat ik te veel pijn aan de voeten heb, en als ik daar inspanning mee doe, zwellen de voetgewrichten en dreigt ontsteking. Daarom is dat afgebouwd tot enkel fietsen, maar dat doe ik dan wel een half uur. Als het veel regent doe ik het dagelijks, want met goed weer fiets ik buiten. Mijn fietsprogramma is niet als de klassieke fitness. Het niveau staat maar op 8 en ik begin te trappen naar 70 toeren en trap dan elke 5 min 10 toeren hoger tot 90 en de laatste minuut tot meer dan 100. Dat gaat een eind in de 30 per uur maar dat zou ik echt nooit durven op de weg. Dat is echt maar voor de oefening om soepele benen te hebben. Als ik het goed doe haal ik een gemiddelde snelheid van 25 km p/u met een gemiddelde hartslag van 125 p/m, dat is het resultaat als ik het elke dag doe. Vandaag was mijn gemiddelde hartslag hoger, nl 132, met bijna 25 km p/u, ook niet slecht. Mijn maximum hartslag geraakt zelden boven 160. Mijn spieren worden meestal vlugger moe dan mijn hart. 
    Deze manier van fietstraining werd mij aangeraden door mijn trainer in Sportoase om langere afstanden te kunnen fietsen, en dat lukte ook zeer goed. op de weg fiets ik meerdere uren aan een stuk maar dan niet te snel.
    Maar al mijn resultaten staan of vallen bij voldoende nachtrust. Een training na slechts 6u slaap geeft mij pijn, na 8 à 9u, niks aan de hand.
    Ik heb sinds dit voorjaar ook meer last van fibromyalgie, tintelingen en zeurende, vermoeide spieren als ik enkele dagen niet gesport heb. ik neem daar vit B voor in hoge dosis Befact Forte en Magnesium Promagnor, verder uiteraard voeding aanpassen, en natuurlijk er voor zogen dat ik tijd neem voor beweging, anders begint mijn lijf te zeuren.


    Dat is allemaal niet zo geweldig maar omdat ik van ver gekomen ben, kan ik daar heel blij mee zijn want ik voel mij er kiplekker bij, en meer moet ik niet wensen.

    Ik was aan het bedenken, hoe moet dat nu als mijn jaarabonnement in oktober afloopt juist een maand voor ik geopereerd wordt aan mijn voeten. Ik zag het niet zitten dan een maand niet te sporten, en dan dus enorm tegen die operatie op te zien, dus ga ik er mee door, ik kan achteraf ook weer een aanpassing maken rekeninghoudend met de voeten. Ik verkies het eerder om gewoon bezig te blijven en die schrik voor die operatie uit te stellen. Het gaat een zeer arbeidsintensief werkje worden voor de chirurg om al die kleine gewrichtjes te corrigeren, een hoop werk. En we weten ook al dat ik dan al 2 weken moet gestopt zijn met mijn anti-TNF spuitjes Humira en met Arava. Altijd een grote vraag of dat reuma-opstoten gaat geven, dat beangstigt me wel. En we weten ook al dat ik zeer dun bloed heb en altijd lang nabloed. Ik heb al zo veel ervaring met orthopedische chirurgie en revalidatie. Dus in feite zijn er wel redenen om niet helemaal gerust te zijn, maar ik ga mij gewoon genoeg bezig houden om daar niet mee te zitten.
    En de avond voor de operatie gaat het ergste zijn, en dan ga ik dwars tegen al mijn normale principes in, eenmalig iets gebruiken om te slapen, want uitgerust zijn voor de ingreep houdt mijn weerstand tegen infecties beter. Ik ga ook veel pijn hebben achteraf, maar hoogstwaarschijnlijk geraak ik daar elke dag een beetje meer vanaf. Als ik het niet laat doen verlies ik mijn vrijheid van op 2 voeten kunnen rondlopen binnen niet zo veel tijd meer.
    Ik kies er dan maar voor nog maar eens uitstel te vragen aan de rolstoel.
    Het wordt de negende keer dat ik orthopedische correcties laat doen aan mijn lichaam. Ik kies er zelf voor om te trachten zo actief mogelijk te blijven. Het is zo eens iets anders dan plastische chirurgie, dat wordt meer gedaan maar daar heb ik nog geen ervaring mee. Ik blijf me al jong genoeg voelen als ik kan blijven bewegen Lachen

    Wie mij kent heeft het misschien wel door....al gaat het over het algemeen niet slecht, heb ik het mentaal nu wel zwaar. Ik geef niet alleen anderen peptalk......voor mijzelf doe ik dat ook....via deze blog, haha....

  • Genappe 8/9/2012

    Deze week heb ik door omstandigheden veel minder gefietst, maar ik heb nog steeds mijn goede gewoonte om naar Le beau vélo de RAVeL te gaan. Deze keer was het in Genappe Waals Brabant.

    Het was schitterend weer, dus dat had moeten meevallen, maar we hadden veel pech met de versnellingen. Als de versnellingen niet doen wat ze moeten doen dan is het wel moeilijk om hellingen op te rijden, en nog meer wanneer dat smalle en steile veldwegen zijn met te veel weggebruikers op een plek. Stilvallen en opnieuw moeten starten in bergop betekende dan afstappen en te voet naar boven gaan, wat we normaal nooit doen. Maar de versnellingen beslisten daar anders over. 

    Verder was de ambiance op de festivalsite niet minnetjes. Er waren deze keer ook aardig wat gele truitjes voor 'fietsen tegen reuma' BaRiE komen opdagen van de Franstalige kant. En het was al bij al een gezellig feestje. De verjaardag van Arsène werd gevierd met taart en drank, en op de klanken van Helmut Lotti's Live Elvis imitaties werd ik zelfs ten dans gevraagd, wat ik natuurlijk niet afgeslagen heb Schamen

    Een globetrotter kan men mij niet noemen, maar een Belguimtrotter dan weer wel. Ik heb niet alleen de gewoonte elke week van de zomer naar een andere Waalse plaats te trekken, gisteren ging ik ook nog eens naar Oostende, maar dat was helaas zonder fiets. Ik had daar Rendez-Vous met enkele mensen van de groep  Jong&Reuma, van Reumanet, en dat was ook weer een bijzondere ontmoeting. Dat is het elke keer wanneer je gelijkgezinden ontmoet, mensen die reuma hebben maar die ondanks dat, nog heel wat van het leven willen, net als ik.
    De rest van de wereld kan mij voor gek verklaren als ze horen of zien hoe ik leef, maar deze mensen niet.
    De rest van de wereld zal zich altijd afvragen waarom ik niet in staat ben enkele kilo"s gewicht een trap op te dragen, waarom ik niet zoiets simpels kan dan een vod uitwringen en op een normale manier een huis schoonmalen, maar dat het een fluitje van een cent is even 50 km te fietsen of meer, en dat ik ondanks ik altijd veel werk heb omdat het zo traag gaat, toch altijd tijd neem voor sport, en ander werk opzij laat staan. Misschien denken sommigen dat ik graag opval met mijn speciale fietsen, maar dat is toch echt niet de reden dat ik zo fiets. Wat dat opvallen betreft, ik wordt er soms mee uitgelachen, maar als ik hard genoeg voorbij zoef, hoor ik dat niet eens meer Knipogen

    Aan Marieke Vervoort zullen ze nu wel niet meer vragen waarom zij per sé wil sprinten.
    Ik zal nooit gouden medailles halen, ik had de pech in 1973 reuma te krijgen op 13 jaar en ik was al 40-plusser toen ik pas de juiste medicatie kreeg die me actief kon maken. Maar ik heb het heel hard nodig te sporten omwille van mijn reuma, want als ik niet beweeg heb ik veel pijn, en ik weiger het suf te zijn van medicatie. Dus daarom moeten soms andere dingen wijken, als het te lang geleden is dat ik nog eens goed kon bewegen. Dit is dus nogal prioritair voor mij. 

    Ik heb veel meer genoten van de resultaten van de Paralympische Spelen dan van de Olympische Spelen. En al mis ik nooit graag een etappe van de Tour, de Vuelta of de Giro, of het tennis of atletiek enzomeer op de buis (dankzij digitale TV), maar wat er zich de laatste weken in Londen afspeelde, en wat dit jaar eindelijk eens wat meer aandacht kreeg, was schitterend en was wel mogelijk een breekpunt voor mensen met beperkingen naar meer erkenning toe, door de Paralympische Spelen.
    En het is dan ook hoog tijd voor die erkenning, niet in het minst om de aandacht die er nodig is om de hulpmiddelen die dat mogelijk maken toegankelijker te maken voor alle mensen met beperkingen, en niet enkel voor hen met de juiste connecties.
    Want de waarheid is dat die hulpmiddelen fortuinen kosten, waar iemand met een verminderd verdienvermogen door handicap nog niet durft van dromen meestal, tenzij men sponsors kan overtuigen.
    Zo is het ook met mij gesteld.
    Thuis fiets ik op een fiets die die tegen de 3000 euro kost, een orthopedische driewieler. Ik vond hem gelukkig wel 2e hands voor minder, maar dan ook niet echt het gewenste type. En bij BaRiE fiets ik op eentje dat er wel 4000 kost, een ligfietstandem met 2 wielen, dankzij sponsoring voor BaRiE. En dit allemaal doodgewoon omdat ik niet genoeg kracht heb in bovenste ledematen en dus met een fiets van 500 of 1000 euro niks kan doen. Als ik een beter aangepaste fiets wil moet ik die laten bouwen en qua onderdelen kosten de speciale remmen en versnellingen al minstens 1400 euro zonder de fiets en de werkuren. En ik zou die echt heel goed kunnen gebruiken. En nee, het VAHP komt daar niet aan tegemoet omdat ze enkel tegemoetkoming voor speciale fietsen voorzien voor mensen met beperking aan onderste ledematen. Allemaal al aangevraagd en met een kluitje in het riet gestuurd.
    Zij die iets aan bovenste ledematen mankeren, maar verder wel krachtige benen hebben, mogen niet fietsen, of als ze tegendraads willen doen moeten ze de lotto maar even winnen....of hun huis verkopen.
    Het klinkt niet logisch, maar dat is wel de logica van het VAHP in Vlaanderen. 
    Begrijpe wie begrijpen kan! 


    De fietsroute in Genappe:
     
    http://ds4.ds.static.rtbf.be/article/pdf/flyer-genappe_h-copy-1345304847.pdf

  • Malèves Cap48 en BaRiE

    Hoewel ik mij niet goed voelde door het overlijden van mijn vriendin, ben ik op 1/9 toch naar Malèves, Waals Brabant, afgezakt voor de wekelijkse RAVeL omdat ik beloofd had er te zijn voor de reportage die van onze groep BaRiE gemaakt werd.
    Het bood mij ook de kans om een hele dag uit mijn eigen omgeving te zijn, waar er zoveel me aan haar herinnert.
    De reis viel erg tegen, ik kwam 2u later aan door file, en mijn vrienden uit Putte die voor de eerste keer meekwamen dus ook.
    Maar aangezien ik een habituée ben bij 'Le beau vélo de RAVeL' hebben Martine en Dominique op mij gewacht met de pino, terwijl de rest al vertrokken was. We moesten dan de groep die 20 min eerder vertrok dan maar inhalen, wat perfect mogelijk is op de pino met onze 4 benen, want de rest van de groep zijn trager dan wij. Maar met de nieuwelingen er bij was dat niet simpel omdat we te snel moesten vertrekken zonder veel uitleg. We speelden Erika en Kevin kwijt omdat we niet hadden gezegd dat er 2 parcours waren, een groot en een klein, en dat wij het grote gingen doen. Ze volgden zonder te weten de pijlen van de kleine route. Als Erika die Bechterew-patiente is, haar triathleet niet had bijgehad, had ik nadat we ze niet vonden niet verder durven fietsen, maar ik was er zeker van dat ze met hem goed terecht kwam, al was geen van de twee dat type fiets al gewend. Het is reeds mijn ervaring dat sportieve fietsers een pino met een minder sterke fietser vooraan, altijd  aankunnen. In feite is dat zelfs een combinatie die zo hoort bij BaRiE, en vooral als er veel hellingen zijn. Erika en Kevin hebben er blijkbaar van genoten eens samen te kunnen fietsen, wat normaal te moeilijk is met gewone fietsen, en het is ook gewoon veel intiemer met 2 op een pino, dus een prachtgelegenheid voor dit jonge echtpaartje, wist ik, vandaar dat ik ze dat gelapt heb.

    Het was een makkelijk parcours, slechts een licht glooiend landschap en slechts 29 km. Het was die dag dan ook speciaal voor mensen met een beperking. Ik stond die dag op automatische piloot. Mijn hoofd was grotendeels uitgeschakeld, maar mijn benen werkten nog, ik had gelukkig Martine die haar hoofd gebruikte. Dat is het voordeel van tandems.
    Het is ook al officieel dat ik elke zaterdag Martine kom trainen, want ze wil de Ventoux op binnenkort. Met mijn extra gewicht er bij, kan ze harder bergop trappen, en krijgt ze dus turbo-benen Tong uitsteken


    Ik werd 2 keer geinterviewed, 1 keer door een reporter voor de website van Cap48 en een keer door Adrien Joveneau van RTBF. Ik was verwonderd dat ik plots die bekende stem mijn naam hoorde roepen tussen de fietsers. Daar er daar zeker geen andere 'Veerle' was, kon het niet anders dan op mij bedoeld zijn. Een klein vogeltje had de TV-man ingefluisterd dat er een Vlaamse uit het hoge Noorden elke week in het Zuiden de Ravel komt meefietsen, schijnt een unicum te zijn. En dan ook nog op een pino, en niet alleen wanneer het een aangepast parcours is voor mensen met beperkingen. Voor deze Cap48 fietstocht waren er dus wel meer fietsende reumapatienten uit Vlaanderen komen opdagen. Ik heb echter niks van mijn interviews op TV gezien, wellicht weggeknipt, maar het had ook niet veel om het lijf eigenlijk.

    Na de tocht heeft de peter van onze groep, Marka, nog een mooi optreden gegeven. We wisten wel dat hij zong van tijdens onze reis naar Berlijn in de bus. Maar nu zagen we de grote vedette met jazz-band aan het werk. En natuurlijk mochten onze majoretten niet ontbreken, de fysiotherapeuten die BaRiE steeds begeleiden zijn dus ook  part-time danseuse-chanteuse, dat was ook al heel duidelijk van tijdens de reis. Dolle ambiance. Maar ik stond er deze keer maar verloren bij, nog helemaal verdoofd van verdriet kon ik wel observeren maar niet echt genieten.
    En toch was het goed dat ik een dagje actief kon zijn, zodat ik uit dat patroon van voortdurend verdriet geraakte. Dat is trouwens vergif voor mijn spieren, ze worden dan hard en pijnlijk. Ik weet nog niet of ik de kracht ga hebben opnieuw te gaan fietsen volgende week, omdat ik deze keer minder verplichting heb. Ik zal zien of ik volgende zaterdag de fut heb er te geraken, want ik ben echt wel gebroken door de gebeurtenissen van afgelopen week.


    Fietsroute Malèves:
     
    http://ds1.ds.static.rtbf.be/article/pdf/flyer-maleve_v_2012-new-1345127265.pdf

  • Afscheid......

    Donderdag 30/8 begon al met een bericht in mineur. Ik dacht mij sterk te kunnen houden, maar enkele uren later kwam een nog veel grotere klap, want ik werd gebeld met de mededeling dat mijn beste vriendin, het leven heeft verlaten. Ik weet niet hoe ik dat moet plaatsen. Ik moet haar beslissing respecteren maar blijf met de vraag zitten: hoe had ik dat kunnen voorkomen? 
    Ik zag haar nog 10 dagen er voor, gewoon op straat zoals dat normaal is voor mensen die dicht bij elkaar wonen, maar daar zij al een lange tijd niet meer bereikbaar was geweest, was het al enkele maanden geleden en ben ik enorm geschrokken. Ze was fel vermagerd maar wat veel erger was, was dat ze in haar hoofd helemaal vast zat met zwartgallige gedachten, en dat ik deze keer geen vat meer op haar had om haar positief te beïnvloeden.
    Terwijl al ik dacht was, dat ze veel werk had als zelfstandige, en daardoor weinig bereikbaar of te moe was. Want ondanks haar donkere perioden soms, was ze een sterke, liefdevolle vrouw, die ook in moeilijke tijden altijd voor anderen klaar stond. Ik wist dat ze het zwaar had, en spaarde haar de laatste jaren. Ik durfde ook niet meer in haar buurt komen als ik het moeilijk had, want ze kon mijn gezicht lezen als een open boek, en ze zou het zich te veel aangetrokken hebben.

    Lieve vriendin, we hebben samen zoveel doorgesparteld, onze zielen waren innig verbonden. Het was dan ook zeer pijnlijk je te voelen wegglippen beetje bij beetje, een machteloos gevoel. Maar ondanks je donkere perioden heb je altijd blijven zorgen voor anderen. Mensen blij maken was je hobbie, en je deed dat veel met dingen die je zelf zo mooi kon maken.
    Je hebt helemaal alleen een prachtige dochter groot gebracht, waarvoor ik je enorm bewonderde. Want ze is uitgegroeid tot een mooie volwassen vrouw om zeer fier op te zijn. Ik zou dat in tegenstelling tot jou niet gedurfd hebben zonder man. Maar toen ik er alleen kwam voor te staan, heb ik mij dan ook enorm kunnen optrekken aan jou. Toen ik in mijn leven zware knopen moest doorhakken en bijna iedereen me liet vallen, was jij de enige die mij opraapte en meetrok in een nieuw leven, mij bevestiging gaf, en mij opnieuw leerde leven.
    Je trok me mee naar salsa-feestjes en de dansmicrobe liep over als een virus. Ik ging daardoor ook dansles volgen.
    Hoe dikwijls gingen wij niet in de zomer dansen aan de Kattendijksluis, 2 rijpere vrouwen die totaal zonder remmingen de pannen van het dak dansten, met een levenslust die niemand kon vatten, alleen wij. Hoe we dansend dronken werden van de adrenaline in ons lichaam, zonder een druppel alcohol te consumeren. Jonge meiden half zo oud waren soms jaloers op onze levenslust. Zo wil ik altijd aan je blijven denken. Je vrolijke lach, lichtvoetig, wervelend, guitig persoontje die mij steeds uit mijn isolement kon halen. Jou is het ook nooit ontgaan, dat jij mij uit een diep dal kon optillen naar de hemel met dans, en dus trok je me mee na mijn scheiding wanneer ik in de weekends mijn kinderen moest missen. Ik overleefde dankzij jou.
    Toen ik in 2007 op èèn dag een onvoorziene relatiebreuk, én de dood van mijn 2e beste vriendin moest verwerken, kon ik een week niet meer eten en zat ik zeer diep in rouw gewenteld, en nu maak ik weer hetzelfde mee. Jij kende mijn temperament, en je wist dat ik mijn emoties kwijt kon in dans, en je nam me weer mee ondanks mijn verdriet. Maandenlang hebben we gedanst tot ik vanzelf overleefde......maar nu ben jij er niet meer.....
    Ik heb dit ook voor jou proberen te doen.... maar de laatste 2 jaar had het geen vat meer op je....
    Uiteindelijk moest ik ook opgeven door problemen met de voeten.... en moest ik een andere focus vinden.
    We hadden plannen om samen te gaan fietsen.....maar het is er niet meer van gekomen, je was fel verzwakt en moe, het kwam er niet van.
    Toen ik je voor het laatst zag wist ik dat er dringend iets moest gebeuren, maar je had hulp, en je overtuigde me dat je ondanks dat je dit leven niet meer wilde, je toch zou blijven vechten voor je dochter. Ik dacht, zolang er levenswil is, is er hoop.
    En dan is er dinsdag toch een moment gekomen dat je niet meer kon......
    Het is niet te vatten dat iemand die zo geliefd is, zo eenzaam kon zijn.... 
    Maar net als ik leef jij alleen zonder levenspartner, en dus niemand die je kan tegenhouden als het te moeilijk wordt.... en dus begrijp ik het.....

    Ik leerde haar kennen toen ik pas internet had in 1999. Nog met een piepende modem heb ik toen met haar gechat. Het was een virtueel contact. Iemand waar ik steeds naar uitkeek omdat ze zo positief was. Toen ik meetings organiseerde zag ik ze dan in het echt, een lief gezicht bij de naam die ik kende. Een tijd later plaatse ik een advertentie voor planten ruilen. Ik wilde planten waar ik veel van had in mijn tuintje ruilen voor andere die ik nog niet had, en dat vond jij wel interessant, en je kwam er op af. Pas toen ontdekten we dat we maar enkele straten van elkaar af woonden, terwijl we al jaren aan het chatten waren. Toen is de vriendschap concreet geworden.
    Na mijn scheiding werden we bijna onafscheidelijk en heb ik met de steun van jouw vriendschap mijn leven een positieve wending kunnen geven.
    Ik kan niet anders dan zeer dankbaar zijn om jou gekend te hebben.....
    Maar pijn is overal......als ik buitenkom, kom ik steeds op plekken waar we samen waren....waar we elkaar  hartsgeheimen onthulden......dat gaat diep.......
    Je leven was niet enkel dansen en uitgelaten vrolijk zijn.....ik kende je ook langs je andere kant......
    Je schouders zijn veel te klein om de wereld te torsen liefje....
    Je hebt zo'n mooie pure ziel, zo liefdevol, maar te goed voor deze wereld..... Je past er niet in, en dus koos je een andere weg......
    Je gaat niet weg van me, want in mijn hart en gedachten leef jij verder......ik zou graag denken dat jij nu op de wolken danst met engelen......
    Maar je lieve lach, je vriendschap en levenslust, je diepzin en je bemoedigende knuffels, ga ik zo missen lieve vriendin.
    Op mijn ziel maakte jij een indruk die er voor altijd zal zijn.  
    Tot later liefje! 


     
    http://www.youtube.com/watch?v=P7IbQyG9PL4